Geuren, hét moment en momenten...

Tekst en fotografie door Jelle Westerhuis

Na teveel weken vorst, voorruiten krabben in de ochtend, ‘blue Monday’ en meer van dat soort tragische momenten, begint het nu toch echt te jeuken. Ik wil weer het gevoel hebben dat we er weer opuit kunnen, avonturen kunnen gaan maken… Helaas lijkt het erop dat het allemaal voorlopig nog even op zich moet laten wachten...

Geuren…

Wanneer ik ’s ochtends de voordeur uitstap ruik ik die direct vrij sterk. De geur van ‘magere lucht’ heerste de afgelopen week en al had ik afgelopen weken nog 'de lucht van wintersport' in de neus, een paar ochtenden geleden was het even compleet anders. De belangrijkste reden dat ik niet rook voordat ik de auto instap. Ik vind de lucht van koffie heerlijk, maar die ochtendlucht is voor mij echt iets ‘alles overtreffends’.

De geur van 'magere' lucht is heerlijk zuiver. (Holtser Haage, Denemarken in hartje winter).

Vanochtend liep ik naar buiten en het was heerlijk zacht. Bij de eerste volle snuif van de verse buitenlucht sloot ik de voordeur af om weer naar het werk te rijden. Ik heb even gewacht voordat ik de auto inkroop en even zat gevoelsmatig het voorjaar in de lucht, een gevoel waarnaar ik snak, uitzie en eigenlijk niet meer op kan wachten totdat het er weer is.

Zeker de eerste ochtend na het verdwijnen van een fikse verkoudheid; je haalt de lucht nog zuiverder binnen dan voorheen. Het is voor mij als een soort van herboren worden. Alles ruikt dan beter en communiceert lekkerder met de grijze massa.

Vissen zal helaas nog eventjes niet gaan...

De geur die ik deze bepaalde ochtend insnoof deed me ook direct denken aan snoek. Ik weet niet wat dat is, maar zit kennelijk ingeprent. Een opleving qua temperaturen gedurende twee dagen - dat net voor vorig weekend gebeurde - kan veel betekenen, en dat deelde meerdere met mij. Op en neer mailen volgde dan ook toen ik weer op kantoor was, er hangt iets in de lucht...

Hét moment

Misschien dat ik morgen tijd kan vinden om de lat te pakken en wat worpen te maken, dacht ik toen. Zachtjes strippend met een vette streamer, hopend op een ‘take’. Het zijn van die heerlijke momenten dat die lat weer eens krom gaat en je eindelijk weer kan genieten van je vrijetijdsbesteding. Het zou er echter niet van komen... jammer, maar ja, zo lopen dat soort dingen soms nu eenmaal.

Kan ook niet wachten op die eerste trip naar de Lenne of welk riviertje in Duitsland dan ook. Weer op de een of andere manier die hengel krom laten gaan, ook al is het een drietje op een forelletje van amper vijftien centimeter, doet er niet toe. Machtig mooi om welk viswezen dan ook aan die vliegenlat te krijgen.

De Lenne is prachtig, gevarieerd qua stroom en visbestand. Je kunt er dikke lol op een #5 hebben.

En dan weer die 'take' van een zalm... Dat kun je alleen maar weten als je er één gevoeld hebt... Het is voor mij dé ‘king of takes'... tot nu toe. Ik heb dorado op de vlieg voelen rammen, zo ook tonijn van knap formaat en die zijn f*cking bizar heftig for sure! Maar zalm, dat is iets aparts, uniek in z’n soort en waarschijnlijk door de moeilijkheidsgraad zo speciaal.

Bizar harde aanbeet op de hitch…

Ook de aanbeet van een anderhalve kilo, max. twee kilo zalm gaf me een bijzonder gevoel van voldoening. En daar gaat het om. Er is meer dan formaat alleen dat telt. Heb inmiddels aan vette zalmen van goed boven de tien kilo mogen ruiken en heb er eentje mogen landen… Het is heerlijk om dan ook een paar honderd meter naar beneden gesleurd te mogen worden, maar een kleine vis is ook enorm gaaf en net zo goed welkom in handen.

Momenten…

En dan heb je de momenten. Momenten van smijten en spits zijn op die ene aanbeet. Kijken naar heerlijke natuur om je heen en genieten van rust die je thuis niet hoort. Briljant is dat. Uiteraard ondertussen wel de vlieg proberen goed neer te leggen om de juiste drift te krijgen in de hoop op…

Dom werpen op een stuk water waarin je vertrouwen hebt… Lekker alleen… en spannend.

Ook de momenten dat je samen bent en gewoonweg niets doet. Alleen maar ervaringen deelt of domme gesprekken hebt over privé of andersoortige zaken. Boeit niet, er is plaats voor.

En nu...?

Nu stap ik een keer de auto in, parkeer 'm in een daarvoor bedoeld vak en pak mijn camera. Loop in de richting van een water met een wak, waar zeker gevogelte te vinden is. Effe een paar foto's schieten van zo'n simpele wilde eend die ik immer prachtig blijf vinden. En verder?

Even een 'simpele' eend vastleggen.

Verder doen we plekken in de agenda afzoeken om een nieuw avontuur te prikken. Hoogstwaarschijnlijk zal dat de tweede of derde week in april zijn. Weer naar Denemarken, en dit keer niet voor de zeeforel, nee, voor zalm! Gewoon eens weer lekker grenzen verleggen en blankdagen opzoeken. Wie weet wat er gaat gebeuren? Als je het niet doet dan gebeurt er zeker niets...

De voorlopige data zijn geprikt, geeft weer even lucht om naar uit te kijken...

Cheers - Jelle

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.