Het genieten... én het waarom...

door PjotrPeter

Vroeger… tja, wat is vroeger op mijn leeftijd? Maar laten we het zo zeggen, een tijd geleden was het vissen wat er de klok sloeg in mijn hobbyleven, ik genoot ervan. Langs de waterkant zitten, bezig zijn met het uitdokteren van wat de beste mannier was en ga zo maar door.

Dacht mezelf meer kunde bij te kunnen brengen door diverse lectuur te lezen. En als je een jaartje later opnieuw het een en ander aan lectuur aanschafte, bleek dat je hetzelfde opnieuw las. Alleen was het nu door een ander beschreven of in een ander blad verschenen. Ik vroeg mij af waarom. Zijn er dan geen mogelijkheden of creatieve geesten die wat meer kunnen vertellen?

Commercie was het motto en is het nog steeds. Niets mis mee, helemaal niet, want eenieder kan nadenken en weten wat te doen met z’n eigen portemonnee.

Dan had je nog de betweters aan de waterkant met dollartekens in de ogen, de zogenaamde alwetende sportvisser of de interpolvisser die alles als geheim betitelde in z’n daden, zonder woorden. Op bepaalde momenten best bereid je het een en ander te vertellen over al hun successen in het verleden. Het waarom, waardoor, “en het is nu te koop…”, want inmiddels hebben ze weer wat anders om uit te proberen. Maar waarom? Is het genieten? Tja, voor mij wel en natuurlijk voor vele anderen ook.

Met alle respect, ik beschrijf mijn ervaringen, het is mijn mening en men hoeft het er uiteraard niet mee eens te zijn. Je kunt ook wel invullen over welke soort van sportvisserij ik het heb. Bij mij liep de emmer over bij m’n laatste wedstrijd ergens in den lande. Dik gesponsord etc., allemaal op tijd en iedereen aangemeld, genummerde plek opgezocht en opbouwen die hap.

Een laatkomer op z’n fiets…, met tassen aan de zijkant met daarop het bekende logo en de naam van een grote krant. Aan z’n stang - ja ja, het was een herenfiets - was een stoffen omhulsel gebonden met daarin een wat oudere 7 meter glasstok. Dit bleek later nadat deze heer z’n klapstoeltje had neergezet, z’n bakjes met aas en voer had neergelegd, z’n thermoskan klaar had gezet en z’n pakje brood en appeltje had klaargelegd. Zo, nog een peukie erbij en wachten maar, net als wij.

Het eerste wat gebeurde en bij mij nogal wat vonkjes veroorzaakte, was dat deze meneer werd beschreeuwd zo van: “Heb je je eigen wel gemeld? Ben je ingeschreven? Komt je echte materiaal zo? Wat doe je hier, dit is een wedstrijd hoor!” (lees: het is ons water voor nu). De heer antwoordde op alles met: “Ja hoor…”, heel rustig en bedeesd. Hij voegde er zelfs nog aan toe dat hij de inschrijfgelden had gespaard en aangevuld had met z’n verjaardagsgeld…

Ja ja mensen, de clou en de overloopoorzaak van de emmer komt er aan.

Oké, het signaal van aanvang klonk en iedereen ging van start. De bewuste heer zat te genieten met z’n scherpzand, z’n havermoutvoertje, z’n simpele maden en spulletjes waar hij zichtbaar giga trots op was. Hij glunderde… Wij daarentegen zaten allemaal met massa’s topsets, diverse soorten maden, de meest geavanceerde voertjes, etc. etc. etc.

Na een aantal uren was de strijd gestreden, de weging kwam eraan en gebeurde… YESSSSSS!!! De winnaar was de heer met z’n glashengel, z’n fietstassen en scherpzand met havermoutvoertje! En hij genoot! Dat kon je gewoon zien aan z’n glunderende koppie. Met trillende handen borg hij z’n spulletjes op. Hij genoot enorm, zonder enige kapsones…

En… dacht je dat deze heer werd gefeliciteerd? Van de 110 deelnemers heb ik er 3 gezien die hem spontaan een hand gaven… Maar nu komt het… (oké mensen nog even, dan ben ik klaar) De eerste prijs van deze kwalificatiewedstrijd was een fiets van een welbekend merk én een hengelsportuitrusting, ook van een gerenommeerd merk.

De heer (de winnaar) vroeg: "Mag ik het geld alstublieft, want ik heb al een fiets…" Het gefluisterde antwoord luidde: “Doen we, maar de helft is wel goed hè?” De helft van de bekend gemaakte waarde dan hè, en die was 900 gulden. Eén van de sponsoren, een bekende hengelsportwinkelier, hoefde hem niet op de foto te hebben, vond het geen reclame.

De fabrikant van de hengelsportuitrusting wilde wel een foto van de winnaar, maar dan zonder z’n eigen spulletjes, doch uitsluitend met spullen van de bewuste fabrikant, zo van: “Kijk de wedstrijd is gewonnen met merk … "

Dit weigerde de heer - terecht in mijn optiek - en ja hoor, 2 weken later werd de nummer 2 gepresenteerd in de diverse media als zijnde de winnaar… Het was de druppel.

Afijn, dit deed mij besluiten nooit meer een wedstrijd te vissen en lekker m’n eigen gang te gaan.

Ik kwam in aanraking met het vliegvissen. Altijd een beetje tegenop gezien. Dacht te duur, ben er niet zo het type voor en ga zo maar door. Toch sloot ik mij op een gegeven moment aan bij een clubje en ja, dat clubje was echt een clubje van kundige mensen. Later bleek ook een clubje van mensen die graag aan zichzelf dachten, zichzelf ook erg graag kietelden. En wat ik dacht werd ook werkelijkheid...

Duur, elitair, egoïstisch en voorzien van een ‘ikke ikke ikke, en de rest kan stikken’-mentaliteit. Ze wilden mij wel wat leren, maar vraag alsjeblieft niet te veel, want: "We hebben geen tijd, lees er maar over en ga maar aan de waterkant kijken, leer je veel van."

Waarom? Waarom een clubje met leden dat om meer leden vroeg? Lag het aan mij? Kan zeker zo zijn, want ben ook een eigenheimer, zeer zeker. Heb getracht mij tijdelijk iets meer aan te passen, maar ook dat hielp niet en de latere leden werden min of meer het zelfde behandeld. Oké… Dan maar op eigen voet verder, maar was toch wel gegrepen door het virus. Het was leuk je lijn eruit te krijgen en het ging steeds wat beter etc., maar…

… uiteindelijk toch maar weer gestopt, tot ik in contact kwam met een wat kalend figuur, al ietwat op leeftijd, niet al te knap, gek op jongere vrouwen, goede opa, goede pa, redelijk hebberig als het op maraboe aankomt, hij praat tegen de vissen en is gek op reigers. Op een bepaalde plaats bracht dit figuur mij wat ik zocht, vertelde mij met kunde het hoe en het waarom, adviseerde mij in van alles (nog steeds dankbaar voor) en ook bracht hij mij in contact met andere leuke lui… Waarom?

Wees jezelf, heb respect, wees eerlijk, doe niet streberig. Wees tevreden met wie, wat en hoe je bent en wees tevreden met wat je hebt. Was ook altijd mijn idee al van het leven, kortom het werd genieten voor mij. Het vliegvissen kreeg voor mij een heel andere dimensie, het werd leuk, avontuurlijk, kicken, uitdagend, spannend, sportief en ga zo maar door. Heb inmiddels al wat leuke zaken meegemaakt.

Ook in deze wereld leeft de commercie, de haat-liefdeverhoudingen, de ‘ikke ikke ikke, en de rest kan stikken’-mentaliteit, etc. Maar ik heb veel geleerd en leer nog steeds, dus het stoort mij niet meer. Bovendien heb ik m’n luitjes waar ik het mee kan delen. Ik geniet.

Waarom? Ik heb geleerd en leer elke dag nog meer.

Luitjes, geniet en wees jezelf… Always.

Cheers, PjotrPeter

- terug -