Ik moet er niet aan denken dat ik niet meer kan vliegvissen, maar toch…

Door: Chris Strik

Dit artikel is tot stand gekomen door 3 gedachten die me gewoonweg niet loslieten;

1 - Een maatje van mij, die de ziekte van Begtref had, heb ik beloofd : “Mocht het ooit zover komen dat het echt niet meer gaat, dan duw ik je met de kruiwagen richting het water… je zult blijven vliegvissen!”

2 - We waren weer eens een week op pad om te gaan vissen en één van de mannen (Wimsema) wist mij bewust te maken van het simpele, volgende feit; “Stel je nu eens voor dat je door een lichamelijke handicap niet meer kunt gaan vissen...

Stel je dat eens 24 uur voor. Dan realiseer je de bijzonderheid van de dingen die wij nu doen!” Dit heeft mij wel aan het denken gezet. Het is niet altijd vanzelfsprekend drank, lol, en feest.

3 - Vorig jaar heb ik op het Vliegbindevenement voor mensen met een handicap gebonden. Ik weet het nog goed. Ellen vroeg mij of ik langzaam kon binden omdat deze meneer het niet zo snel kon, zijn handen trilden omdat hij de ziekte van Parkinson had. Even later kwam ze me vragen of er nog iemand aan mocht schuiven. Deze persoon had een hersenbloeding gehad. Ze kon me geen groter plezier doen.

Binden met anderen, gehandicapt of niet is hartstikke leuk!

Met geduld heb ik op hen gewacht om hen te zien binden. Gewoon leuk om te zien hoeveel inzet deze mensen toonden en dan geeft het totaal niet dat het wat extra tijd kost, integendeel. Wat mij juist opviel is dat ze naderhand zo dankbaar waren dat ik voor hen de tijd had genomen, terwijl ik dat alleen maar normaal vond. Raar maar een goed contrast. Dit zegt meer over ons dan over deze mannen. Super kerels vond ik ze.

Ik kan praktisch elk tijdschrift of clubblad openslaan dat ook maar iets met vliegvissen te maken heeft en dan mis ik nou juist dat ene ding; de omgang met een vliegvisser die een handicap heeft, door een ongeval of ziekte. Ik probeer me dat voor te stellen… Zijn deze mensen dan van de aardbodem verdwenen of wordt er met opzet geen aandacht aan geschonken?

Het heeft wat dat betreft wel een parallel met de Olympische Spelen. Deze worden breed uitgemeten op de televisie. De Paralympics daarentegen, die daar meestal kort achteraan volgen, worden slechts samengevat in aanzienlijk kortere tijd. Misschien heeft het wel te maken met dat we, zolang we gezond zijn, er niets van willen weten?

Het schets alleen mijn verbazing dat ik er niets, maar dan ook werkelijk niets over lees. Niet dat ik wil zeggen dat er dus voor deze mensen niets gebeurd maar ik lees er niets over.

Ik weet ook wel dat wanneer er een steiger voor de gehandicapten wordt gebouwd er niets meer gevangen wordt want de meeste vissers zijn lui en zoeken dan ook diezelfde plekken op die zo lekker makkelijk bereikbaar zijn.

Misschien raak ik nu een gevoelige snaar maar het is een zaak waar ik niet omheen kan.

Mocht ik ooit een handicap krijgen met als gevolg dat ik niet meer zo goed kan, hoop ik dat er iemand is die mij op zijn nek neemt en mij op een leuk plekje in de rivier van zijn rug zet zodat ik ook de kans kan maak om een vlagzalm of forel te vangen, en nog veel meer soorten waar ik dan nog niet aan toe gekomen ben.

Zoals je ziet soms werkt een steiger juist erg goed!

Het is absoluut niet mijn intentie door dit schrijven iemand te kwetsen of een slecht gevoel te geven. Voor mij is het enkel maar iets waar ik geregeld over nadenk en probeer een oplossing voor te vinden voor de dag dat het mij of een maatje van mij overkomt.

Ik zou graag willen dat mensen bewust worden van de eenvoud waarmee ze het water in stappen en de mooiste plekken van de rivier weten te bereiken en dan met hun gezonde armen een lijn staan te werpen om aan de vis te komen. Het is allemaal niet zo geheel vanzelfsprekend als we denken.

Wat gaan we hier mee doen in de Vliegviswereld die zo mooi is voor mensen zonder handicap?

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.