Zalmtrip 2009 – De ene week is de andere niet…

Tekst en fotografie door Strik en Jelsema

Met zes man sterk vertrokken we wederom vol goede moed naar Noorwegen, op jacht naar slechts één vis; Atlantische zalm! Leven langs de rivier, slecht eten, weinig slapen, teveel drinken, frustrerende momenten beleven en ook glorieuze, het waren de voornaamste ingrediënten van wat wij noemen ‘vakantie’.

Leven langs de rivier... slapen moest af en toe wel...

De eerste week

Een week die ik nog niet eerder had meegemaakt op de Mandalselva. Volop runs van kleine vis en veelal zichtbaar optrekkend. Een magnifiek gezicht. De grotere exemplaren waren meestal enigszins afgekleurd en verbleven kennelijk dus al langer in het zoete water van de rivier. Vrijwel in heel zone 3 was vis te vinden, een goed teken en gaf ons tevens de gelegenheid om vele stekken aan te doen zonder elkaar voor de voeten te lopen. We besloten voornamelijk op plaatsen te vissen waar we verwachtten dat de vis ietwat langer zou blijven hangen, dus bij grotere watervallen, splitsingen en voor ondieptes.

Een poel waar de vis op elkaar vastloopt bij laag water...

Het waterpeil was optimaal en hing gedurende de week zo tussen de 30 en de 60 kuub. Regenbuien kwamen af en toe voorbij en zorgde voor de gewenste stijging van het water. Een paar centimeters kunnen wonderen verrichten en de kansen aanzienlijk doen toenemen. Dit was ook meestal wel te zien aan de activiteit in de oppervlakte. Een door de riffle zwemende grilse is iets geweldigs om te zien.

Ook nieuwkomer Chris Strik viste binnen enkele dagen al de riffles zorgvuldig en effectief af.

De vangsten, vonden we zelf, waren desondanks niet navenant. Slechts drie man wisten in de vis te komen en dat hadden er gewoon meer moeten zijn. Wimsema pakte al vrij vroeg in de week een zalm middels een ‘nibble bite’. Hij dacht een klein forelletje te pesten met zijn vlieg maar uiteindelijk begon er toch een grotere kracht met zijn vlieg te spelen. Een zalm van zo’n vier kilo. Meten of wegen doen we niet, schatten en direct weer terugzetten. Meetlinten zijn op zo’n moment nooit in de buurt en dat doet er ook niet toe.

Wimsema al vrij snel met een plaat van een vis.

De wijze waarop de dreg gehaakt zit bij de gehate 'nibble bite'.

Albert en ik ervoeren ’s avonds nog een vliegvisser met kromme hengel op Finsådal. Pracht van een vis ving hij, 6,25 kilo. Ik heb alles staan fotograferen en snapte eigenlijk niet dat hij de vis niet doodmaakte. Niet dat ik dat wilde, maar het was duidelijk dat hij hem niet zou gaan terugzetten. Desondanks zag ik geen teken van doodmaken. De haak werd weggenomen en vervolgens werd de zalm aan het koord gehangen om vervolgens er triomfantelijk mee weg te lopen… De vis hing even later in de boom… Hmmm, wij waren knap over de zeik en de dag was dan ook echt afgelopen…

Besloten om mee te nemen en nog steeds niet gedood...

Enkele dagen later kwam ik ook in de vis en ving in de vroege ochtend een kleine zalm van rond de 2 kilo. Op een licht hengeltje was het goede sport en alleen de aanbeet al blijf ik iets onbeschrijfelijks vinden. De week was voor mij goed zo. Toch had ik sterk het gevoel dat de rivier ‘los’ was en er kon makkelijk een tweede inzitten. Die middag volgde al snel de tweede beuk op de vlieg (zó verslavend dat gevoel!) en helaas loste hij de vlieg al na enkele seconden in de oppervlakte.

Klein, maar o zo allemachtig fijn!

Voor iedereen, zul je begrijpen, was dit een enorme opkikker om scherp te blijven vissen, en zo werd ook gedaan. Ruud kreeg ondermeer zo nog een drietal aanbeten achter elkaar, echter niets bleef hangen. We kregen langzamerhand het idee dat de vis niet echt goed agressief werd om vol te draaien zodat de vlieg goed geschaakt zou worden.

Een goed genomen vlieg met volle draai, zo hoort het dan te zijn voor een haast zekere landing.

Einde week visten we allen bij het Laksesenter. Er was behoorlijk wat activiteit en Wimsema presteerde het wederom een aanbeet los te peuteren bij één van de langer verblijvende vissen in de rivier. Een vis die zich niet liet zien en binnen enkele seconden tientallen meters backing de rivier in sleepte. De vliegenlijn was vervolgens niet meer zichtbaar en ook de volglijn was ook een eind de rivier in vertrokken. Het dimdammen begon: wat te doen? Naar beneden klauteren? Blijven wachten? Na twintig minuten viel de lijn plots slap. Na lang indraaien bleek de tippet afgebroken te zijn. Een zuur, maar nodig leermoment voor meer…

Twintig minuten haast als een standbeeld langs de rivier... en toen kwam de breuk...

Het duurde dan ook even dat Wimsema bijgekomen was en besefte wat er nu plaatsgevonden had. Velen hadden het spektakel gevolgd en deelden de teleurstelling.

De afsluiting van de eerste week was gekomen voor twee van de deelnemers. Zij zouden vertrekken na een week buffelen, spierpijn en het beleven van frustrerende en hoopvolle momenten. Meer moe dan uitgerust zouden ze de volgende dag terugkeren en dus werd de laatste avond alles eruit geperst om de fameuze nul van het bord te vegen. Letterlijk in het laatste moment, terwijl alles zo dood als een pier oogde, slaagde er een in om met zijn laatste worp de vis te haken van zijn dromen.

Een laatste dag waarin haast letterlijk de energie vanuit de tenen werd gevist.

Albert was de gelukkige en kreeg ook de gehate nibble bite. Ook hij ervoer een irritant en klein getik dat van een forelletje zou moeten komen. Hij sloeg niet aan en hief langzaam de hengel waarna er weinig gebeurde. Bij het opdraaien van de lijn pas bleek de weerstand zich langzaam op te bouwen en al snel bleek dat de vis meegezwommen was. Een prachtige dril volgde en met een hoop gegil door het dal werd ons honderden meters verderop duidelijk dat er iets loos was. Rap de auto in en naar Ruud, waarvan het bulderende geluid afkwam.

Aangekomen zagen we Albert geconcentreerd bezig met zijn eerste zalm. Heel knap overigens dat iemand zo zijn eerste, zo begeerde, zalm drilt. Compleet stoïcijns stond hij rustig zijn moment te beleven. Petje af. Met wat kleine aanwijzingen werd de prachtige vis het strandje opgetrokken en hij kon getailed worden. Het was werkelijkheid! Beretrots een Albert met een plaat van een zalm in handen op de foto en op film! Heerlijk om mee te mogen maken! Als kleine kinderen stonden we er omheen en beleefden het spektakel mee al ware het dat we zelf stonden te vangen… bijna dan.

Laatste uur, laatste worp en een zilveren plakaat als ultieme aflsuiting... Droom.

Dan volgt uiteraard de zalmdoop. Iets dat we verzonnen hebben op onze vorige trip. Lachen en afreageren voor de anderen, terwijl het geen zak uitmaakt voor de vanger en er ongetwijfeld ook keihard om lacht bij het terugzien van de film. Allemaal hoe dan ook een bult pret. Albert had inmiddels meer water achter de bril zitten dan voor… Fantastisch en enorm sportief opgevat!

De avond duurde nog lang en vele ‘bodempjes’ volgden… De mannen gingen de volgende ochtend weer vroeg op om richting Nederland te gaan. Een altijd lullig moment om afscheid te nemen en mede omdat we Joop niet in de o zo verdiende vis in hadden kunnen helpen. Hij heeft er hoe dan ook alles uitgehaald om het te realiseren, maar sloeg er gewoon niet in… het is en blijft zalmvissen…

Terug denken aan beregezellige Joop die continu in de visstand stond... Zo 'eager', geweldig!

Albert die gruwelijk veel humor bracht, af en toe zijn Sage in de bosjes gooide en als zalmvisser het kamp verliet.

En Joop was vorig jaar al 100% zalmvisser, maar kwam helaas nog niet in de vis... Jammer, maar niets aan te doen.

Week twee

Ik had een beetje verlaten gevoel de rest van de dag. zeker toen in de late avond de sms binnenkwam dat ze goed waren aangekomen… en wij stonden aan een levenloze rivier te harken naar een kleine kans… met name op de plek van Albert… Zo begrijpelijk en zinloos tegelijkertijd. Naar mijn mening blijft een rivier op vele plekken kansrijk en het blijft een zaak van hitten, je moet alleen weten waar.

Hengel in de bosjes en even een sigaar langs de waterkant, terugdenken aan een gezellige vorige week.

Ik besloot de dag erop kalm aan te doen. Overal spierpijn en doodmoe was het beter om een groot deel van de dag op slechts één steen te blijven zitten… met de lepel (en nee, er komt geen SpoonFever.com ;))… bij het Laksesenter! Hier lagen gegarandeerd vissen en vooraan met name de grotere. Ik gokte op een 4 kilo plus vis. Na een uurtje haakte ik iets dat niets aan twijfel overliet… zalm en ook meer dan 4 kilo. Slechts een tiental, misschien twintigtal seconden mocht ik genieten van de hardste aanbeet en de snelste run die ik ooit heb meegemaakt. In dat moment merkte ik dat ik te weinig lijn op mijn spoel had zitten en dan ziet zo’n kale spoel er maar naar uit. Ik besloot binnen de seconde dat het me niet kon schelen, wel mijn mobiel wilde droog houden, maar toch alles er aan zou doen om deze vis te houden, springen en vallen inbegrepen. Hoe maf kan je zijn..?

Impressie van een nog mooie dag bij Glemmestraumen.

Na twee keer springen tegen de overkant was het avontuur alweer voorbij. Een prachtige vis die al langer op de rivier zat had ik kennelijk verkeerd gehaakt en dat verklaarde de explosieve dril. De boel brak af, dacht ik. Ik heb alles ingedraaid zonder te vloeken en met een lach op mijn gezicht nam ik het restantje lepel in mijn hand… even een foto nemen… één tand recht… en de rest weg! Kan ook gebeuren.

RUKDREGGEN! Je moet er niet aan denken dat het met je tube-fly overkomt. Wederom een goede leerschool...

De regenbuien stapelen zich op en de rivier blijft doorstijgen. Tevens nemen de vangsten drastisch af en het wordt steeds doodser aan het water. Desondanks blijven we het proberen en enkele aanbeten volgen nog. Wimsema, die kennelijk iets meer in de smiezen heeft dan wij, weet nog een knappe vis te haken, echter deze lost hij na wederom een minuut of twintig. Bittere teleurstelling wederom. “Ik heb veel geleerd deze week”, is het enige dat hij zegt. “En dit keer heb ik niets verkeerd gedaan…” En ook dat is een ware.

Extreem weercontrast...

We vissen allemaal gestaag door en kunnen het allemaal niet meer voor elkaar krijgen. Er gebeurt weinig meer en het water stijgt voortdurend. Slecht weer blijft komen en we krijgen steeds meer moeite met het vinden van stekken. Het water verandert en de staanplaatsen zijn omgevormd tot running wateren. We vissen dan ook voornamelijk bij het Laksesenter om in ieder geval zeker te zijn van ‘holding water’.

Het Laksesenter toont nog steeds vis.

Allemaal hebben we dan ook wel ons ‘dagje over de zeik’ gehad, op Chris na dan, die vond het allemaal gewoon geweldig. Is ook een kunst waarop ik best jaloers ben. Het werd kortom een trage week, buffelen voor iets, vervolgens niets krijgen en dan maar zeggen: “dat is zalmvissen.” Tsja, that’s also a way to put it.

En het water blijft maar doorstijgen.

De laatste dagen steeg het water absurd. Een gigantische hoeveelheid regen viel ondermeer rechtstreeks in zone 3 en 4. Lozing en vulling werkt dubbelop en dus trad de rivier op bizarre wijze buiten haar oevers. De laatste dag stond ik op enkele stekken te vissen en vroeg me af waar ik in godsnaam mee bezig was. Iedere uitstapmogelijkheid overwoog ik dubbelop. Tot in het midden in het water in weliswaar kalm water, maar kalm lijkt vriendelijk. Zeiknat van de regen kapten we er maar mee, dit ging niet meer… Het was einde zalmtrip voor allemaal.

Terug kijken op een bijzondere belevenis en het is klaar zo.

We gingen terug naar huis, met een goed gevoel. We konden niet meer vissen, zeker niet meer met de vlieg, zinloos. Op de terugweg nog even foto’s gemaakt van ondergelopen tunnels. Ik was er klaar mee.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.