Fishing for False Albacore in North Carolina.

Tekst en fotografie door Theo Bakelaar

Nooit heb ik geweten dat een vis zoveel power in zijn body had, dat een vis zoveel power in zijn body kón hebben, totdat ik kennis maakte met die torpedo’s in de wateren van North Carolina. In mijn tijd als beroepsmarinier heb ik torpedo’s geladen in afvuursystemen, die gladde, dodelijke brokken staal in mijn handen gehad.

Tonijn met een meer dan verdiende hoofdletter.

Nu had ik ze weer in mijn handen, maar dan met de naam False Albacore, een Tonijn met een hoofdletter. Gevangen aan een vliegenhengel met kunstvlieg en een 20-ponds leader. Zelden, eigenlijk nooit, heb ik een vliegenlijn met zoveel snelheid van de reel zien gaan.

With a lilltle help from my friend...

Nog nooit heb ik een vliegenlijn die op de grond lag zo snel zien verdwijnen door de ogen van de hengel, amazing. Nog nooit heb ik zo lang met een kromme, zwaar onder druk staande hengel in mijn handen gestaan. Respect en nog eens respect voor die Geweldenaar met een dikke hoofdletter.

Chuck pikt mij op Philadelphia airport, hij staat al in de hal te wachten met George, een gigantische Orang-oetang, een beest van bijna een meter hoog van stof. George slaapt op mijn kamer bij hem thuis en daar worden heel wat grappen mee uitgehaald. Hij heeft hem meegenomen om mij te verrassen of een grap uit halen. Nou, die zal ik voor zijn.

Hartelijk welkom names Chuck.... en George!

Ik laat de bagagewagen staan achter de boarding en spring eroverheen op veilige afstand van hem. Mazzel, hij heeft me niet gezien. Sluip achter hem en die aap, spring met een gigantische sprong boven op George, we rollebollen over de grond en met luid schreeuwen liggen we te vechten daar midden in die hal.

Maar als snel weer vrienden en ik heb wat lekkers voor hem.

Chuck schrikt zich werkelijk het apelazarus en springt opzij, mensen stappen op veilige afstand en kijken toe. Glimlachend sta ik op en zeg: “Hey Chuck, how are you doing man?” Bijgekomen van de schrik schiet hij in een onbedaarlijke lach, valt om mijn nek en buldert: “You crazy f***ing Dutchman.”

En kleine Theo volgde...

We hebben op weg naar Ocean City heel wat bij te kletsen, het uurtje terugrijden is dan ook zo voorbij. Heerlijk, weer terug in Ocean City, de plaats waar in november nog maar een 30.000 mensen wonen en in de zomertijd rond de 130.000! Mooie stad daar aan die grote oceaan met die fancy huizen en een heerlijke zee voor de deur vol met grote vissen.

Gigantische kracht hebben deze boys.

Tijdens de rit vertelt Chuck me dat we een dag of vier uittrekken om naar Carolina te gaan om op False Albacore te vissen.

“Did you ever fish for them Theo?”
“Nope, never did…”
“You will be surprised…”
“Ok, we’ll see – exciting.”
“Tomorrow morning we’ll leave early.”

Het werd inderdaad vroeg rijden. De boot werd ’s avonds al achter de auto gehaakt en we zouden rond de klok van 08.00 uur al rijden de volgende ochtend. Zijn we er mooi op tijd toch?! Niet helemaal realiserend dat de rit door vijf (!) staten ging. Je moet er wel wat voor over hebben zeg, wat een eind rijden.

De rit duurde in totaal, met het zoeken naar ons hotelletje, zo’n krappe 14 uur. ‘Harkers eiland’ – dat was de plaats waar we de komende dagen zouden verblijven, een bekende plaats waar de Albies belaagd zouden gaan worden. Knappe kamer met alles erop en eraan, én voor een schappelijke prijs, wat wil je nog meer?!

Te moe om mee te gaan eten en de jetlag in de benen, ben ik als een blok in slaap gevallen om ‘s morgens redelijk uitgerust mee te gaan richting zee voor die mij nog nietszeggende False Albacore. Een kwartiertje spuiten met de flatboot was voldoende om ons vlak bij de inlaat te brengen. Deze inlaat is de plaats waar de vis binnenkomt in een groot meer achter de zandduinen, zo rechtstreeks van de oceaan. Hierbinnen is het vreten geblazen voor die vis, november trekt de baitfish hier naar binnen.

’t Is wel een heel groot meer. We zien ook totaal geen activiteit van jagende vogels of kolken in het wateroppervlak. Er lagen nog een paar bootjes maar we zagen geen kromme hengels. Zoeken dus met een diepzinkende lijn dan maar. Even het materiaal toelichten. Een 9-voeter # 9 leek me voldoende (wist ik veel), een stevige zinklijn die een behoorlijke diepte aan kan, toch wel zo’n 20-ponds leader en een in lus gebonden streamer aangeknoopt. Een visimitatie uiteraard.

Dubbele visimitatie.

Thuis wat aan het knutselen geweest voor ik vertrok, op een keelhaak van vrij forse afmeting had ik twee visjes gemaakt in de kleur blauw/wit met oogjes. Zag er toch wel redelijk gelikt uit. Chuck zei niets toen ik hem ernaar vroeg, daar kom je vanzelf wel achter was van zijn gezicht af te lezen… Goed dan niet, zoek het zelf wel uit. Dat geheimzinnige lachje van hem op zijn gezicht sprak boekdelen.

De vlieg gaat aan de zinklijn langzaam dieper en dieper, probeer te tellen hoeveel seconden en vis hem met felle rukjes terug. Of het zin heeft weet ik niet maar ga gewoon de waterlagen afzoeken. We driften langzaam op de wind door de baai heen, Chuck vist meer slepend en lift af en toe de hengel om de vlieg beweging te geven. Zelf houd ik daar niet zo van en blijf fanatiek strippen en casten.

Na een kwartiertje krijg ik een beuk op de lijn die niet kende. De lijn die bijna recht naar beneden hing spuit nu naar rechts. “This is a take Chuck!” gil ik. De binnengestripte lijn vliegt van de bodem af door de geleideogen. Die snelheid zeg… pfff… denk dat die minstens 15 meter lijn binnen een honderdste van een seconde weg is. Met een ongelofelijke snelheid snort de lijn van de reel af, al snel volgt de backing. Formule 1 wagens gaan snel, maar dit…!

Als een formule 1 wagen, maar dan sneller.

Chuck lacht. Hij heeft dit meer meegemaakt en weet wat er allemaal gaat gebeuren, lange dril dus. Een tonijn is sterk, heel sterk. Hij pakt zijn aas in volle snelheid, kan niet stoppen, kan nooit stoppen met zwemmen. Als hij niet zwemt gaat hij dood. Hij heeft de zuurstof hard nodig anders overleefd hij het niet. Als hij geboren wordt dan begint hij te zwemmen en als hij dood gaat stopt hij met zwemmen zo simpel ligt het.

Vandaar dat ze zo snel en sterk zijn, hun lichaam is daar op gebouwd, sommige vinnen liggen tijdens het zwemmen in gleuven in hun lichaam om maar niets van die snelheid te verliezen als ze prooi willen pakken of moeten vluchten voor een nog grotere vis. De vis heeft het opgegeven met het wegknallen, ze bonkt nu meer en het terughalen kan gaan beginnen, meter voor meter pompend binnenhalen. Ben inmiddels al een dik kwartier bezig. Recht onder de boot zit hij nu en nou nog omhoog.

Rammen doen ze, zo ongelofelijk hard.

Valt niet echt mee, slip staat maximaal, de top wordt regelmatig onder water getrokken, mag hem nu niet meer laten gaan. Langzaam komt de vis naar boven, dat gaat in cirkels, hij zwemt in rondjes, schijnen ze altijd te doen. En eindelijk is hij daar dan… Mijn hemel… wat een mooie vis zeg.

Het tailen van een Albie is een easy job, de dunne achterzijde is daar perfect voor. De scherp gevorkte staartvin is een schitterende steun tegen je hand. Een simpele greep en in één keer omhoog het water uit.

Makkelijk te tailen.

We maken snel een paar mooie foto’s en dan terug in het water, niet te lang boven water houden anders is ’t ie kassiewijlen. Ik wilde hem terugzetten zoals wij dat gewend zijn… foutje… deze vis schiet je als het ware terug in zijn element, hem als een speer lanceren zodat hij een stoot zuurstof meekrijgt en aanvangssnelheid.

Zorg voor een stevige zuurstofstoot.

Gewoon in een hoek van 45 graden erin knallen. Een bellenspoor geeft aan dat het schot goed was. Weg is die schoonheid, dat was genot voor zeker 25 minuten drillen… respect, diep respect voor zoveel schoonheid en één brok zilver. Na zo’n vis hoef je ook even niet meer. Liet Chuck dan ook lekker vissen en ging zitten genieten van een echte Hollandse weduwe tussen de lippen die maar matig gedraaid was met die trillende vingers.

Plotseling kolken in de oppervlakte… “Fish, fish…!” We zijn richting het strand gedreven met de wind en zien op de zandbodem onder ons een hele school baitfish voorbij rammen, opgejaagd door een hele school Albies. Weer die giga snelheid. Onmiddellijk vliegen er twee lijnen door de lucht en landen voor de school te water. De Albies spuiten voorbij. Rustig strippen nu, anders ligt de vlieg al bij de boot. Alsof er een reusachtige hand aan onze lijnen trekt , twee hengels krommen zich gevaarlijk diep… het spel kan beginnen.

Hier wel plenty activiteit in de oppervlakte...

“Yeah!!!” brult Chuck en ook ik kan het niet nalaten een oerkreet te slaken. Omdat we op het ondiepe zijn kan de vis niet naar beneden, ze kunnen niet anders dan ver weg rammen om van die rare, vreemde baitfish af te komen die anders smaakt dan dat sandeeltje. Slip zwaar afstellen en afremmen met de hand zijn de enige opties en dan maar hopen dat het blijft zitten. Plotseling zie ik Chuck op zijn knieën door de boot kruipen. Tijdens het afremmen met de hand is de reelknop tegen zijn duim geslagen en eraf gesprongen. Oei…

“You respect the fish that much that you’re willing to kneel for him Chuck?” roep ik naar hem. Hij snapt er geen hol van en zoekt driftig verder. Daar zal ie vanavond last van hebben, ik zweer het je. Oei, dikke duim.

'Dikke-duim-vis' voor Chuck.

Na lang prutsen krijgt hij de vis toch binnen, wederom een hele mooie vis zeg. Je vangt er niet veel op zo’n vijf uurtjes vissen, maar we hebben helemaal geen klagen gehad. De man hebben we een vijftal vissen mogen binnenhalen… Heel gaaf. Meer hoeft niet, genoeg getraind vandaag. Ja, dat is het wel een beetje… trainen. Gewoon iedere spier in je armen dik laten worden en genieten natuurlijk, dik genieten.

Ook double hook-ups.

’t Is vroeg donker hier in Carolina, we gaan terug, de zon begint te zakken. Vogels krijsen achter een garnalen boot en duiken naar voedsel dat uit de netten terug valt in zee. De vogels hier zijn geluksvogels; overdag wordt het voedsel voor hen door de tonijn naar boven gejaagd en ’s avonds is er wel een garnalenboot die hetzelfde doet voor ze.

Nou ja, vogels… Jullie zijn niet de enige geluksvogels zal ik maar zeggen… Hier staan er nog twee op dit bootje. Ze hebben een Goddelijke dag gehad vandaag en een paar Goddelijk mooie vissen mogen vasthouden. Noem dat nou eens geen Geluksvogels.

Geluksvogels.

Die lange rit hiernaartoe is allang vergeten.
Die enkele duizenden mijlen van huis tellen niet meer.
Die reelknop die afgebroken is… ach wat zou het.
Die bloederige gleuf in mijn vingers voel ik niet eens meer.
Die paar Dollars voor dat vliegticket… dik waard.
Die krimi’s in de bajes, ze wachten maar tot ik terug ben.
Die shitzooi in de hele wereld is even vergeten.
Die...
Ach, laat maar.

Die man met Die vliegenhengel Die heeft genoten vandaag en Die zaken tellen en Die zijn onbetaalbaar. Onuitwisbaar. Die weet nu wat False Albacore is. Die telt mee…

Good bye Albie land...

Cheers, Theo

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.