Eerste Roofvismomentje...

door Jelle Westerhuis

Gisteren naar de FlyFair geweest en eerlijk is eerlijk, vond het oergezellig. Lekker bijbeppen met oude bekenden en dom redeneren over onze gedeelde passie. Was ook weer zo ouderwets fantastisch toen ik even bij Ted stond… Nog nooit gesproken, enkel digitaal. “Lust je een biertje?” “Uhhh, laat maar Ted, ga hier plat van de hitte… ach, doe ook maar, verfrist wel wat.”

Naast binder is Ted ook tovenaar... onder het doek verscheen plots een heerlijk koud biertje, als uit een de hoge hoed. Ging er dan ook in als Ketellapper. Naast Ted nog vele anderen gesproken, heerlijk, gezellig en gemoedelijk. Zo zal een fair zijn moeten denk ik. Enfin, zondag is een nieuwe dag, een dag waarop ik geen zin heb een tweede bezoek te brengen maar wil vissen.

Gezellig bijbeppen onder het genot van een biertje bij Ted.

Had gisteravond nog een feestje dus de ochtend stond wat lastig op. ’s Avonds de gezelligheid, ’s ochtends de kater… Maar goed, kijkend naar buiten had ik al het gevoel dat het nou niet je van het zou zijn. Wisselvallig weer met een raar hoge temperatuur. Daar moet haast wel hommeles van komen, kan niet lang goed gaan en het zal de visserij zeker geen goed doen.

Eigenlijk is het een zo’n dag dat je al weet dat je er maar beter niet opuit kunt gaan. IJsberend door de kamer lopen, computer opstarten en weer uitzetten… Toch maar? Pak de spullen dan toch maar en maak een klein ritje richting Maas. Wil even stekken verkennen, weten hoe de stand van zaken is. Kijken of de snoekbaars al wil…

Een dag dat je er beter niet opuit kunt trekken.

Tuig de hengel op en pomp de boot op… mis wat, maar weet niet wat. Heb me er bij neergelegd, bij die gedachte, heb ik altijd. Mis altijd wat en kom altijd iets tekort… Mobiel gaat… Wimsema: “Al aan het vissen?” “Ja, ga zo met de pt-boot erin…” “Ok, dan mis je waarschijnlijk nog je riemen.” Ik kijk naar de boot en zie dat ik inderdaad de riemen mis… Damn, dat was het dus.

“Kom ik wel effe langsbrengen joh, geen probleem.” Heerlijk zulke maten, zijn toch goud waard?! Een tiental minuten later parkeert Wimsema zijn auto naast de mijne. Zijn Jack Russel staat nerveus tegen het raam te dreinen, wil eruit, wil snuiven aan dat vers natte gras, achter konijnen aan en zo. Dat beest weet inmiddels ook wat vissen betekent. Zeg “vissen” tegen haar en zij gaat compleet door het lint.

Zeiknat van het struinen heeft ze het dik naar haar zin. Roep 'vissen' en ze draait volledig door... mooi is dat.

We lopen met z’n drieën richting kant en ik plof het water in. Een paar fikse trappen met de flippers brengen me waar ik wezen moet, dé snoekbaarsstek van afgelopen jaren. Dé stek waar we al ontzettend veel genoten hebben van zeurende onderwaterwezens.

Vol geloof trap ik de eerste meters lijn eruit. De Teeny 300 gaat er maar wat graag uit, logisch, zwaar kreng al ’t is. De big-eye knotst het water in met een kletterende plons. Dit herken ik, veel te lang niet meer gedaan, fijn! Zacht peddel ik door de 'hot zone' heen, iedere keer weer zachtjes vissend, echter een beuk komt er niet op, de top gaat maar niet krom, althans niet door vis, hooguit door het vastzitten…

Ok, denk ik bij mezelf, als het zo is, dan is het maar zo. Vis de andere kant nog af en wederom geen reactie. Jammer, maar het is nu eenmaal zo. Toegeven en verder zoeken is het motto dus. Heb ook geen zin me er druk om te maken, kater en ik hebben het drukker met elkaar dan gespitst vissen.

'Lekker' vissen in Nederland...

Wimsema is intussen vertrokken naar de volgende stek en meldt dat ie er drie van mooi formaat heeft weten te vangen. Baarzen, super gretig. Ik peddel terug, gedesillusioneerd, maar wel wetend wat er aan de hand is. Vis nog even de plek af waar hij is geweest, zouden er nog meer moeten zitten.

De eerste worp ziet er veelbelovend uit. Gelijk een mooie baars die de vlieg volgt, maar niet pakt. Lekker sta ik ondanks de wind en regen tegen de pijler te vissen. Een golf van een passerende boot komt op me af. Geen centje pijn denk ik nog, sta tenslotte hoog en tegen een muur aan.

De golf komt bij me en voordat ik na kan denken zie ik het water tegen het beton aan slaan en valt vol over me heen… Tsja, dat had je natuurlijk kunnen voorspellen... Het water sijpelt van m’n jack en waadpak af… Was het niet verstandiger om te luisteren naar je eerste gedachten vanmorgen?

Wimsema staat z'n spullen in orde te maken in een 'bijzonder' stukje Nederland.

Heb er tabak van, draai m’n lijn op en loop terug richting auto. Moet duidelijk opdrogen en wil eigenlijk terug naar de kachel daar het inmiddels knap kouder was geworden en de wind aangezet had. Bel Wimsema nog even: “En, hoe is het bij jou?” “Zit al heeeeerlijk thuis!” “Dit weer is niks man, hou het lekker voor gezien en ga andere dingen doen…” Ik kon hem er geen ongelijk in geven en trok ook terug richting mijn nederig stulpje, waar een warme douche genomen werd.

Het is niet anders… soms is het hot, vaak not. De auto zit in ieder geval nog vol met een opgepompte pt-boot… ready for the next trip. We zien ’t wel weer!

- terug -