Blanken zet je aan het denken...

Veelal is vliegvissen niet direct de meest effectieve manier van vis vangen. Soms juist wel, maar ja, draait het daar werkelijk om? Ik denk dat het een puur persoonlijke keuze is. Natuurlijk wordt je niet vrolijk van dagen blanken achter elkaar.

Hoe dan ook, ongeacht welke methode dan ook, er zullen dagen tussenzitten dat je wordt teleurgesteld tegen al je verwachtingen in, juist hetgeen dat voor mij, en ik denk vele anderen, deze sport zo waanzinnig interessant houdt. Blanken zet je wat dat betreft aan het denken en maakt je een betere (vlieg)visser!

Eerste keer stromend water…

De eerste keer dat ik op stromend water ging vissen met de vlieg kan ik me nog goed herinneren. Met twee zwaar gevorderden (Joop Burger en Paul Nadorp) als gidsen mocht ik het voor het eerst gaan proberen op een prachtig riviertje in Duitsland. Ze lieten me een uurtje op de kleintjes vissen om te wennen aan het water en de stroming en ik ving zowaar mijn eerste bruine forelletjes op het stromende water, echter veel verder kwam ik niet. De heren liepen langs elkaar de stroom af en pikte meerdere prachtige vlagzalmen op, dat wilde ik ook! Wat ik ook deed en hoe goed ik ook luisterde, ik kreeg het maar niet voor elkaar…

Bruine forelletjes... geen vlagzalmen...

De eerste les was voor mij duidelijk; je kunt van het water en de omstandigheden ontzettend veel leren en praktisch elk water doorgronden, maar het komt absoluut niet 1, 2, 3 aanwaaien. Vaak is het een kwestie van uren maken en je verdiepen in de lokale omstandigheden, iets dat in mijn optiek veelal te weinig gedaan wordt. Ondermeer het uitvinden van wat er voor voedsel beschikbaar is voor de vis, is een item waar vaak aan voorbij wordt gegaan.

Afgaan op anderen…

Dit heb ik ondermeer meegemaakt in Zweden. We hadden een plaat van een stroom voor ons liggen en het merendeel stapte zo het water in met een vlieg aan het einde van de lijn zonder ook maar enigszins te hebben rondgekeken wat er nu daadwerkelijk leeft. Ze gingen slechts af op de ervaring van anderen. Op zich is daar niets verkeerd mee, echter verstandig is anders.

Zoals ik van Joop Burger had geleerd werden er, voordat we überhaupt het water instapte, eerst een stel stenen gedraaid om te zien wat er onder leefde om vervolgens te bepalen wat je uit de doos zou pikken. Logisch, zul je denken, maar het wordt zeker te weinig gedaan. Er wordt te vaak afgegaan op vorige successen en op zgn. “vliegen die het altijd wel goed doen”.

Steentjes draaien om te zien wat er nu precies over de riviersnelweg zoeft...

Van Wimsema heb ik geleerd te kijken naar wat er aan het water leeft; mierenhopen, bomen en dat soort zaken vormen vaak perfecte voedselfabrieken voor de vis en kunnen dus een stek duidelijk productiever maken dan andere. Je gaat om jezelf heen kijken en leert van de omgeving, iets dat belangrijker is dan zomaar afgaan op anderen.

Wanneer het gaat regenen zijn vaak de eerste minuten perfect om met mieren en torren te vissen. Op deze vlagzalm heb ik tenminste twee uren staan smijten met het merendeel van mijn vliegendoos. Toen het eenmaal begon te regenen knoopte ik er een tor op en het was meteen raak. Geduld is wederom een schone zaak...

Media

Een itempje waar ik nog een discussie over had met Pol de Jong, een fervent visser die echt wel weet waar hij het over heeft. Samen kwamen we tot de conclusie, onder het genot van een borrel of tien (of meer) dat er praktisch alleen maar geschreven wordt over walhalla’s binnen de (vlieg)visserij… Ik bedacht me dat ik me daar mede schuldig aan maak. Ik pen wel een partij artikelen op de FlyFever-website maar het is voornamelijk een beleving van wat ik meemaak en behoeft geen werkelijkheid te zijn voor een ander. Tevens publiceer je liever dikke vissen dan te melden dat het wederom niets was… De boodschap is simpel; blijf zelf nadenken en bekijk de mogelijkheden kritisch en realistisch.

Onlangs verscheen op prikpagina een auteur die een slechte ervaring had opgedaan met de zeeforel op Funen. Slechte vangsten weerhielden hem ervan ooit nog terug te keren, iets dat je zelden of nooit leest en sowieso niet in de bladen! Ik heb smakelijk zitten lachen (herkenning) en bewonder zijn bijzonder oprechte bijdrage. Het schetst de teleurstelling van wellicht gelezen en gehoorde (succes)verhalen en dat is eigenlijk enorm jammer.

Blankdagen

Maar goed, dan kom je dus gedurende je vliegviscarrière veelal de dagen tegen dat het niet meezit. Je begrijpt niet wat je verkeerd doet, ziet volop vis draaien, maar kan geen vis richting je gepresenteerde vlieg krijgen… Been there, done that, got the video and the T-shirt… Zoals zovelen, weet ik zeker.

... en dan ging ik altijd anderen lopen ziekstralen... het in de antenne hangen van waadpakken en zo...

Ik heb een bloedhekel aan deze “blankdagen” maar tegelijkertijd omhels ik ze, temeer omdat je er juist creatiever van wordt om oplossingen te verzinnen. Je probeert de leefomgeving en de gedragingen beter in kaart te brengen om toch in de vis te komen. Een keer rustig een halfuurtje langs de waterkant zitten en observeren zonder vlieg in het water kan ook een hoop opleveren!

Iets tegen mijn gewoonte in, maar het werkt; gewoon een halfuurtje koekeloeren levert ook een hoop op.

Op een gegeven moment krijg je het toch een keer in de vingers als je maar doorzet en ik had dat met de visserij op stromend water zoals de riviertjes in Duitsland, praktisch ieder moment kon ik wel in de vis komen en voor mijn gevoel was ik er wel…, het werd tijd voor nieuwe uitdagingen.

Zeeforel…

We gingen op de zeeforel vissen, iets dat mijn maat Wimsema al vele malen gedaan had en afgaand op zijn verhalen leek het me geweldige visserij. Eenmaal aan het water verschenen kreeg ik een partij blanks om m’n oren waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou kunnen verwerken. Twee jaar op een rij hebben we enkele weken lopen klooien om maar in de vis te komen... daar wordt je niet vrolijk van, maar de uitdaging en de uiteindelijke eerste vissen maakte al snel alles goed en het smaakte zelfs naar meer. Op de een of andere manier raak je gewend aan het blanken en weet je dat het een keer goedgemaakt wordt.

Je staat aan een belabberd groot water een lullig lijntje in te gooien... het is min of meer vragen om blanken.

De laatste jaren kunnen we vrijwel zeker van vis naar Denemarken gaan en toch raak je dan weer verwend. Praktisch iedere paar dagen dat we er visten wisten we wel een stel mooie vissen te landen, minimaal vijftig plus, en dat maakte me gretig. Ik ging op steeds grotere vis gokken en kreeg wederom steeds meer blanks voor m’n kiezen. Op zich een logisch verhaal van oorzaak en gevolg, maar ja, daar neem je als vliegvisser niet zomaar genoegen mee…

Met zulke vissen zijn we afgelopen jaren verwend, het maakte me gretig en wilde groter.

Afgelopen Denemarken-vakantie heb ik voor het eerst sinds tijden vijf totale blankdagen te verduren gekregen… Geen stoot en geen volger… Eerlijk gezegd? Ik was er in het geheel niet blij mee. Het gevoel van verleerd zijn, niet meer weten, kwijt zijn van de rode draad etc. kroop onder mijn huid en dat was best balen. Je staat ook niet meer iedere worp lekker geconcentreerd te vissen, ik sta teveel te piekeren waardoor de kwaliteit van vissen achteruit gaat. Je gaat gekke dingen in je hoofd halen terwijl je gewoon bezig moet blijven met simpele dingen, maar ja, blanken zet je aan het denken, en zeker soms teveel!

Ik ben enorm blij dat ik uiteindelijk een beloning kreeg voor het blanken gedurende vijf dagen, ik kreeg een topvis aan de haak en mocht ‘m in handen houden. Het maakte de vijf dagen helemaal goed, en zo simpel kan het zijn! Vijf dagen niets werden weggepoetst in vijftien minuten…

Vijftien minuten poetsen vijf dagen weg, zo werkt het voor mij nu eenmaal.

Op een gegeven moment raak je er toch aan gewend. Hoe lullig het ook mag klinken, maar de beste vissers kunnen het beste tegen blanks, ze raken eraan gewend en zien het als een uitdaging om doortastender te worden. De afhakers zullen simpelweg niet verder komen. Ik heb er gruwelijk moeite mee gehad maar de keuze was eenvoudig; of verder komen of blijven waar je mee bezig bent, het is maar waar je tevreden mee bent.

Het meest ware woord dat ik ooit van een zeeforelvisser heb gehoord was dat wel van Thomas Samuelsen: “Be patient my man, it will come to you…”… en het is echt zo, niet moeilijk doen en gewoon je moment afwachten.

Thomas Samuelsen: "Be patient my friend..." En hij heeft het recht om het te zeggen. Hij heeft zes jaren geblankt op de zalm, maar toen kwam zijn moment... 11,7 kilo vanaf de Gaula.

Blanken, maar dan tot de derde, vierde of vijfde macht…

Ik wilde graag m’n horizon verbreden en dus meegaan met m’n maat, die stukken gemakkelijker met visloze dagen omgaat. Koud teruggekomen van het zeeforelvissen zouden we gaan zalmvissen, Atlantische zalm wel te verstaan. Ik had totaal geen idee wat me te wachten zou staan en ging de ervaring met open armen tegemoet. Om een lang verhaal kort te maken; ik heb drie jaren een week lopen blanken. Drie weken totaal geen tikje, geen teken, geen enkele kleine bevestiging dat ik goed op weg was om een zalm te vangen… daar wordt je moedeloos van. Het vissen op de pollak maakte het draaglijk en ook de omgeving maakte alles nog “leuk” genoeg om terug te komen.

Uiteindelijk ben ik dan wel in de zalm gekomen. Met gigantisch veel lezen, luisteren en experimenteren kom je er echt wel, echter als je de dagen gaat tellen dat je niets ving en dat vergelijkt met de dagen van succes, dan moet je concluderen dat het nou niet helemaal top is.

Eerst even drie jaar blanken en dan dit, ik vond het de moeite om er op te wachten... Trillende beentjes en als een klein, blij kind m'n vriendin bellen dat ik eindelijk de eerste zalm had... ze reageerde enthousiast vol onbegrip.

Wat verwacht je?

De eenvoudige vraag die rest is: wat verlang je van je visserij? Voor de één is het vangen, voor de ander compleet iets anders (natuur, vrije tijd, samenzijn etc.). Ik heb in de loop der jaren geleerd dat het al een enorm voorrecht is om lekker met je beentjes in het (stromende) water te staan. Iedere vis is welkom, maar zeker geen vereiste. Bovenal vind ik het gezelschap waar ik mee reis enorm van belang. Een goede stemming en saamhorigheid is belangrijker dan welke vangst ook. Ik vind het geweldig om welke vangst dan ook te delen, samen genieten van een visje en alles wat daarom heen hangt. Herrie of jaloezie onder elkaar verknalt veel.

Samen een vangst vieren is, zeker na dagen blanken, het mooiste dat er is!

Hoe minder je verlangt qua vangsten, des te leuker, gezelliger en verrassender wordt je tijd langs de waterkant… Een keer een paar dagen blanken? Je bent gegarandeerd de enige niet…

(En waarom veel foto's van vissen in dit artikel en geen "blankende" afbeeldingen? Ik schiet geen foto's tijdens het niets vangen, althans erg weinig en altijd onzinnig... Ik probeer door te gaan tot het gaatje...) Cheers.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.