Wil zo graag weer terug!

door Chris Strik

Ben net 3 dagen terug uit Zweden en heb al de eerste aanvaring met onze medemens gehad. Bij de pinautomaat de eerste vervelende woordenwisseling aangehoord door ‘het elkaar de ruimte niet gunnen’. Kortom terug in Nederland. Pfff… Oké dit is niet bijzonder, maar ik moet er elke keer weer aan wennen. Rust en ruimte was aanwezig waar ik was… en dan hier weer die drukte en intolerantie.

Rust en ruimte was aanwezig waar ik was…

Goede slogan voor het voetbal zou kunnen zijn:

Nederland, oh Nederland, wat is er aan de hand,
we houden van oranje, wees een beetje tolerant.

Zweden hebben we achter ons gelaten en met gemixte gevoelens zijn deze 10 dagen voorbij gekropen. Door Roland werden we op de hoogte gebracht dat de waterstand normaal zou zijn, echter hoe hoger we in Zweden en dichter bij onze verblijfplaats kwamen, des te meer water. Het water gutste uit de bergbeekjes zodat zelfs Frank en ik elkaar eens aankeken onderweg. “Nou… zal dit wel goed gaan?” Het ging dus niet goed. Het water was gestegen en steeg nog steeds.

Ondanks dat de vis alle ruimte had is er redelijk gevangen. De vis had veel ruimte om zijn voedsel te zoeken, normaliter ook, maar nu konden we niet bij de vis komen. Dan te weten dat er vijf gasten waren om het ook eens te proberen, stemde ons niet opperbest. Zoeken, denken en kijken waar we deze mannen kunnen plaatsen zodat er toch een redelijke vangstkans gecreëerd wordt. Uitzoeken welke vlieg het nu doet enz. Veel wat we weten en nog meer wat we niet weten. Veel kun je regelen… maar de natuur zeer zeker niet. En maar goed ook. Er is door alle mannen gevangen en de stemming zat er goed in, prima zo dus.

Eén dag moest ik gewoon terug naar mijn vlagzalmstek en heb één van de gasten meegenomen. Nick M. vergezelde me deze dag en werd verrast met goede buit. Mooie forellen en een super vlagzalm. Hierover in een uitgebreid verslag meer. Alleen deze foto wil ik U niet onthouden. Deze ene foto gemaakt door Nick, de jongeman die ik had meegenomen.

Bedankt man, plaatje uit duizenden.

Ze lag zo rustig in mijn handpalm alsof ze wist dat ik haar weer terug zou zetten in haar vertrouwde omgeving om weer te genieten van de rust, net zoals ik van haar ruimte geniet waarin zij leeft en ik tot rust kom. Een bijzonder moment, want mijn ervaring is dat Vlagzalm het liefst rondjes draait tussen je vingers om de foto te ontvluchten, mijn vinnen zitten niet goed enz.

Nick wist 3 worpen achter elkaar met 100% vis te verzilveren. Hierna volgden er nog een behoorlijk aantal. Dan maar om en om vissen zodat de vis niet te angstig wordt. Ik zie nog de lach op zijn gezicht. “Chris dit is te gek voor woorden.” “Je zegt het Nick, kom… nog een worp voor jou.”

Nu Zweden weer voorbij is zit ik alweer te denken wat het volgende wordt. Ik denk dat ik het najaar nog maar eens een weekje zeeforel probeer te pakken in Denemarken. Maar eerst het verlag tikken van 10 dagen Zweden.

Tot snel, Strikkie.

- terug -