Zweden '09 - deel III

Een weekje Zweden en je maakt van alles mee.

Tekst en fotografie: door Chris Strik

Eigenlijk had ik nu moeten oefenen in het Spey casten en vliegen moeten binden voor Noorwegen om daar de Zalm te bejagen maar ik kan me er niet toe zetten. Soms heb je dat in je leven, nu eerst mijn hoofd leeg maken en de gebeurtenissen van een weekje Zweden op papier zetten, dan ben ik leeg en kan ik weer met het volgende verder.

Nog gekkere verhalen en meer foto’s.

Op de heenweg was het al raak, de eerste Eland stond langs de kant in de berm. “Waar dan, Chris?” vroegen ze, want Egbert en Bert was het hellemaal niet opgevallen. Je moet goed opletten achter het stuur want ze steken zonder aarzelen de weg over. Het is maar dat je het weet.

Dinsdag werd voor het eerst het vliegvisgebied bij Foskros aangedaan om te kijken wat er daar gebeurde. Forel is de vis die men daar kan vangen en er kwamen een paar mooie vissen uit.

Een mooie bruine voor Egbert.

Zoals al aangegeven hebben we erg veel regen gehad, maar wat de regen wel weer mooi maakt is de overdaad aan rendiermos die dan super in de kleur staat en de natuur een speciaal karakter geeft deat ik juist zo mooi vind aan deze plek op onze schitterende aardkloot.

Rendiermos.

Het ontbijt werd door Egbert met veel plezier voor ons bereid en heeft ons erg goed gesmaakt. En dat elke morgen weer… wat een feest.

Vliegvisontbijt.

Woensdag was voor ons een moeilijke dag omdat er zoveel op het water zat dat het niet meer uit te vinden was waar de vis op aan het azen was. Ze lieten ons achter met een zwaaiende staart om een indruk te krijgen hier een plaatje van een stukje van de oppervlakte van de rivier voor onze neus. Miljoenen meivliegen en andere soorten… dan is al gauw elke eigen gebonden vlieg niet meer aantrekkelijk. Wat nu?

Donderdag was een dag die ons beter verging en er werd dan ook menig Vlagzalm gevangen.

Bert met een mooie vis.

Ook Egbert stond eerst hogerop in het rustige stuk goed te vangen. Voor mij bleef er niet veel anders over dan het snelstromende stuk op te zoeken en daar mijn geluk te beproeven. Dit was niet zo’n dom besluit zoals u heeft kunnen lezen in het 2e deel van het verslag. Ik stond in het snelstromende stuk en zag een stroomnaad schuin stroomopwaarts voor me liggen die wel vis moest bezitten. Een grote steen onder water met een rustige stroomnaad erachter.

Ik vis zelf altijd eerst met een grote klinkhamer omdat de vis geen tijd heeft om te beslissen, om te eten moet hij snel stijgen en pakken. Daar in die stroomnaad werden dus 3 vissen erg nerveus van deze vlieg en hebben hem allemaal geproefd inclusief die ene die mij forceerde terug te gaan naar de kant om hem te kunnen landen. Maar toch is het me gelukt dit te verbeteren. Na wat verder prutswerk iets, dieper in de rivier, was er een vlagzalm die 3 keer probeerde de klinkhamer te pakken, maar helaas telkens ernaast.

Blijkbaar gaf hem dit zo’n frustratie dat hij het niet opnieuw probeerde. Wel was me opgevallen dat hij de vlieg erg rustig pakte en dit betekent normaliter grote vis. Nu eerst een sigaret en daarna een Slim Strikkie erop en nog maar eens een poging. Beng! Hangen met die hap! Ik was tussendoor over geschakeld naar een tippet van 15/100. Het risico werd me te groot mooie vis door lijndikte te gaan missen. Mooie vis en ik was voldaan.

Doordat je alleen in het water staat worden de plaatjes wel wat anders, maar met een hand is de vis niet te omvatten. Ik schat hem op 40 cm. Doet er ook niet toe, het was een mooie vis en maakte mijn dag goed.

Nadat Egbert dit had gezien kon ook hij het niet laten de stroming in te kruipen en Bert beproefde eerst in het rustige stuk nog zijn geluk.

Wat ons ook opviel was dat we veel paren Kraanvogels hebben gezien, wel 5 paartjes naast de rivier op de weg naar Idre. Ook was er een reparatie die we moesten uitvoeren omdat Egbert door de tafel was gezakt. Nu hebben we wel het gevoel dat niet Egbert zo zwaar is maar de tafel al op scherp heeft gestaan. We hebben hem zelf maar even gefikst zodat we hier volgend jaar geen last meer van hebben. We hebben afgesproken dat we volgend jaar dan meteen de bank gaan totaal gaan renoveren, de rugleuning hangt er nog steeds bijna naast.

We zaten een keer ‘s avonds buiten een sigaretje te roken en Bert maakte ons attent op een vogel. “Horen jullie dat wel jongens? Een schorre Koekoek, luister maar...” En inderdaad ik zal het proberen te omschrijven, “Koek kgroeoeh hrhrhr… We hebben ons bescheurd, het was niet om aan te horen. Wij denken dan ook niet dat hij aan de vrouwtjes is geraakt.

Whisky drinken vergt blijkbaar de nodige aandacht en voorbereiding, ik ben me toch een aantal keer in een hoestbui verwikkeld geraakt, de anderen kwamen niet meer bij toen ik krom over de balustrade hing en me de longen uit het lijf hoestte na een ferme slok van dit nat.

En dan nu het verhaal waar ik het 2e verslag mee ben gestopt.

Levensbedreigende situatie als je de kracht van snelstromend water onderschat…

We kwamen voor de 2e keer aan bij Bradströmen en aan de kopse kant van het eilandje viel Egbert op dat er iets vreemds lag in het water; 2 wielen en een uitklapbaar deel met trekbandjes. Egbert kende dit en het bleek voor een kano te zijn voor een tijdelijke mobiliteit van de boot om over straat verder te gaan.

Na een poosje vissen had ik al wat bedrijvigheid gezien in de verte stroomopwaarts, daar ligt een eiland en er ging een zilverkleurig bootje naar toe. Na goed kijken zag ik iemand lopen. Ik dacht een vliegvisser die zich op dat eiland heeft af laten zetten. De waarheid bleek iets ingewikkelder.

Na een poosje vissen zoek je elkaar toch weer even op om wat bij te kletsen, een sigaret te roken, wat te drinken en vragen wat er zo gevangen is. Komt Bert met de vraag of we dat grote ‘oranje ding’ ook voorbij hebben zien gaan. Wij blijkbaar niet. Wil je ook niet tegenkomen als je schrap staat tegen de stroming in… maar goed, nee dus. Wel zie ik een rookpluim uit het bos komen en zeg tegen Egbert dat we wel even kunnen kijken of die kanodrager misschien van hun is. Dus zo gezegd op de terugweg wij daar kijken en vragen of ze wat kwijt zijn.

Achter het vuurhutje komen 2 mannen vandaan, nogal ontredderd over de vraag die we hebben en bevestigen dan ook dat ze nog een paar dingen missen. Nu komt hun verhaal, ze wilden met een kano volgeladen van Idre naar Mora over de rivier afzakken. En de ervaren man had via internet gezien dat dit een familievriendelijke rivier is.

Wat hij niet wist is dat dit wel klopt, maar dan wel na de stroomversnellingen waar wij in vissen! Ze waren dus in Idre ingestapt en met goede moed de rivier af richting Mora. Al bij de eerste stroomversnelling, net boven Bradströmen (5 km van Idre), was de kano met inhoud gekanteld en hadden ze aan de kano gehangen tot ze bij het eiland in de buurt waren gekomen. Daar was er geen houden meer aan en de kano was te zwaar om vast te houden door de kou en de schrik, wel hadden ze beiden een zwemvest aan.

De een was voorzien van een paar flinke schrammen op de benen en had voor zijn leven gevreesd. De andere was wat rustiger en had al enige ervaring in Amerika opgedaan, het bleek een jongere broer. Het zijn het de vissers die ze zagen, de brandweer hebben ingelicht en ze hebben voorzien van droge kleding, spullen uit de rivier trekken enz. Dat zilveren bootje was dus van de brandweer die een lijn had overgeschoten naar het eiland om ze en hun kano op vaste wal te krijgen.

Wij hebben ze dus ook verteld dat iets lager in de rivier wij hebben staan vissen en dat een kano met volle bepakking daar geen schijn van kans maakt door onder meer grote stenen net onder de oppervlakte enz. Toch waren ze zichtbaar ontdaan van weer een stukje van hun bepakking die ze werd teruggebracht door vissers. Dat oranje ding was een zak waar hun slaapmatjes in zaten. Verder zijn ze de visspullen kwijt geraakt en was hun bier weggespoeld. Verder hebben ze alles terug behalve hun trots, die moest even wijken voor teleurstelling. De volgende dag zouden ze alles samenpakken als het enigszins was opgedroogd en huiswaarts keren.

Met Bradströmen valt zogezegd niet te spotten, dat is de reden dat ik nooit te diep ga en een waadstok bij me heb. Er zit wel veel vis, maar ik wil het niet met de dood bekopen. Ik heb respect voor dit mooie stukje water dat een superkracht bezit.

Een levenslustig groet van Strikkie en een trillende waadstok toegewenst voor diegene die durft…

Tot snel! Chris Strik

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.