Mandalselva 2008 – De eerste keer op de zalm.

Ingezonden door Niels Lansink
Tekst: Hans Faessen

Gisteravond (19 juli) zijn Niels, Willie en ik teruggekomen van ons avontuur aan de Mandalselva in Noorwegen. Met als ultieme en, zoals de vooruitzichten lieten zien, een schier onmogelijke missie een zalm te haken.

Er zijn collegavliegvissers die na 3 jaar pas de eerste vis haakten dus je kunt wel spreken van een hardnekkige vorm van vliegvissen!

Vrijdagnacht 11 juli waren we vertrokken richting Hanstholm - Denemarken om daar de boot naar Kristiansand in Noorwegen te nemen. Een overtocht die iets meer dan 3 en half uur in beslag neemt...

Na een drietal uurtjes weer land in zicht met het kenmerkende uitzicht voor Scandinavië.

Typisch kenmerkende horizon.

Na een klein uurtje rijden richting Marnardal, komen we aan bij het Marnar Laksesenter om in het bezit te komen van de benodigde papieren. We hebben gekozen voor zone 3. Deze vergunning kost voor een week 1000,- NOK. Verder moet je ook nog in het bezit zijn van de Noorse Fiskeravgift (210,-NOK). Daarna moet al je vismateriaal ontsmet worden om te voorkomen dat de zalmparasiet Girodactylus Salaris verspreid wordt. Deze parasiet zorgt voor een hoog sterftecijfer onder de jonge zalmen. De (zee-)forel blijkt wel resistent te zijn tegen deze parasiet.

Alles moet gedesinfecteerd worden voor het goede doel: het in stand houden van de zalm!

Dan weer terug naar ons onderkomen voor de komende week. Nadat we de deur open deden waanden we ons weer in de jaren zestig... heeft ook wel iets.

Je waant je in de jaren zestig...

Nadat we uitgepakt hadden moest er natuurlijk, zeker door Niels, gevist worden. Als er 26 uur in een dag zaten dan zou hij 26 uur vissen. Die jongen is niet kapot te krijgen. Dus op pad naar een aantrekkelijke poel in de omgeving Øyslebø Fossen. Een gedeelte van de rivier waar twee watervallen samen komen.

Øyslebø Fossen.

Daar aangekomen hebben we onze hengels opgetuigd en waadpakken aangetrokken... waar moeten we in hemelsnaam vissen? Maar even naar de locals kijken wat die met hun hengels uitvoeren en dan toch maar beginnen aan het avontuur...

Na een aantal worpen had Niels al beet... zalm? Helaas, het was een mooi gekleurde, bruine forel. Daarna nog diverse forelletjes gevangen. Echt klein, dat op een tweehandige hengel lijkt een beetje overkill maar vertel dat die forellen maar eens...

Zondag was de dag dat de missie echt zou gaan beginnen. Het begon al goed: ik was ziek en ben die dag weer in bed gekropen. Uitzweten, slapen en hopen dat ik weer snel beter werd. Niels en Willie zijn wel op pad gegaan om de omgeving verder te verkennen.

Maandagochtend zijn Willie en Niels naar een waterval gegaan met de naam Rægeviga. Daar aangekomen moest er een stuk gelopen worden door het bos en naar beneden worden geklommen om weer bij het water te komen.

Een plaat van een poel waar we de eerste vissen zagen...

Die dag, en vooral die ochtend, zat er veel verse vis op dat stuk. Dit was te zien aan het vele springen van de vis. Dit doen ze om de zeeluis kwijt te raken. De vissen die springen waren soms van ongelooflijk formaat en soms maar twee meter bij ons vandaan. Dit schouwspel is uitzonderlijk om te zien en was volgens de locals uitzonderlijk om mee te mogen maken.

Die ochtend had Niels de eer om de eerste grote vis te mogen haken...

Niels met zijn eerste zalm gehaakt...

Na een dril van zo’n 15 minuten schoot de vis bij de kant los, jammer... veel gevloek klonk door de vallei.

Toch hebben we nog net een foto kunnen maken voordat deze vis losschoot... Jammer, het is niet anders.

Uiteindelijk bleek het probleem van Niels een kromme haak te zijn. Veel haken gooi je kapot en krom tegen de stenen/rotsen. Dus regelmatig je haak controleren.

Die middag voelde ik me wat beter, mede dankzij de firma Paracetamol, en ben ik ook meegegaan naar Rægeviga.

Op 14 juli om 20.15 uur haakte ik mijn eerste vis. Wat zou het zijn? Na een aarzelend begin kwam er brute kracht los bij de vis. Dit moest wel een zalm zijn. Wat een kracht! Aanvankelijk heb je niets te vertellen en gaat de vis met zijn kop in de stroming liggen. En nu maar hopen dat deze niet los schiet...

Nu maar hopen dat deze niet losschiet...

Na een dril van ook zo’n 15 minuten, wilde ik van de rots af te stappen naar een lager stuk en viel daarbij en kneusde ik de vingers van mijn linkerhand. De hengel had ik op dat moment in de rechter. Door de spanning voelde ik de pijn nagenoeg niet. Het is echt waar, wat een kracht. Uiteindelijk werd de vis na een aantal pogingen van Niels om de vis bij de staart te pakken uiteindelijk geland.

Uiteindelijk op de foto met de zalm en uiteraard werd de vis uiteindelijk weer losgelaten. Een exemplaar van een goede 4 kilo.

14 Juli heeft intussen voor mij een heel andere betekenis gekregen…

Uitzonerlijke ervaring... en in goede conditie teruggezet!

De zalm werd gevangen met een Tube Fly. De “B&B Tube” (Black and Blue Tube), gebonden op een koperen buisje en gevist aan een snelzinkende polyleader.

De volgende dagen werd er consequent (vooral door Niels) van vroeg tot laat doorgevist op verscheidene locaties. Helaas zonder resultaat. Donderdag had ik nog een aanbeet maar helaas schoot deze vis weer los.

We visten in een onvergetelijke omgeving…

Later in die week nog een veelbelovende plek gevonden in de buurt van de Tipi. De bocht werd dan ook wel de "Tipi bend" genoemd. Helaas hier geen resultaat.

Goede stek helaas zonder resultaat...

Donderdagavond heeft Willie en daarna Niels ook nog met de vlieg op forel, er zitten prachtige exemplaren.

Verder kom je nog allerlei rare dieren tegen. Deze slang vond de achterkant van mijn hengel heel bedreigend. Ben ik aan een levensgevaarlijke slang ontsnapt?

Ontsnapt aan een levensgevaarlijke slang?

Je kunt je waarschijnlijk niet voorstellen dat je voor de aanbeet van een zalm een hele week blijft vissen... Het is echter niet beschrijven wat voor kracht er loskomt als de Koning der Vissen gehaakt is! Het is een moeilijke visserij waarbij veel kennis van de rivier en het type visserij nodig is. Dat ontwikkel je voornamelijk gedurende de tijd die je daar bent. De visserij was op het moment extra moeilijk omdat er relatief weinig verse vis de rivier optrok mede doordat de waterstand zo hoog was. Deze werd hoog gehouden omdat er stroom opgewekt werd door de Noorse Energie Maatschappij. Er was een extra order binnengekomen, dus moest er meer stroom opgewekt worden. Normaal staat het water een halve meter lager en dan zie je stroomnaden beter…

De omgeving met zijn natuur en rust alleen al is de moeite waard.

Ik denk dat wij op de juiste tijd op de goede plek waren. Dus volgend jaar ga we het zeker weer proberen.

Groeten, Hans Faessen

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.