Hét verbindend element

Door Jelle Westerhuis

Wat me iedere keer weer verbaast is het feit dat vliegvissen mensen zo tot elkaar brengt. Onderlinge veroordelingen verdwijnen vrij vlot en de mogelijkheden voor nieuwe vriendschappen zijn opeens legio. Vliegvissen verbindt.

Lekker lunchen met elkaar langs de Deense kust. Heerlijke ontspanning.

Op zich toch zeer merkwaardig, maar ongetwijfeld psychologisch verklaarbaar. Hoe dan ook vind ik het prachtig om te zien; zet twee compleet verschillende mensen (in het alledaagse leven) bij elkaar en zodra je het ingrediënt vliegvissen toevoegt is alles goed en gelijk.

Het zal dezelfde werking hebben als voetbal, afgezien van de excessen. Dat kan mensen ook zo enorm verbinden. Machtig mooi. Binnen het vliegviswereldje zal het weliswaar op kleinere schaal zijn, maar de werking is exact hetzelfde!

Wisselen van gedachten op een plek waar we allemaal willen zijn.

Ik kan me dat verbindende element dan ook enorm goed herinneren toen ik mijn eerste kleuterstapjes in ‘mijn’ vliegvisserij zette. Had koud de kille strijd van de wedstrijdvisserij losgelaten en op één van de eerste vliegvistuitstapjes kwam er een vliegvisser naar me toe om een van zijn vliegen te geven… aan mij!

Snapte daar aanvankelijk maar weinig van maar ervoer het gebaar als bijzonder. Het bleef niet bij deze ene keer. Doordat deze gebaren veelvuldig voorbij kwamen kreeg ik al vrij snel ik in de gaten dat vliegvissen een veel vriendelijker verhaal was dan de wedstrijdvisserij. Men wilde je op weg helpen in plaats van de loef af te steken… Nogal een contrast.

Dozen gaan open en iedereen is welkom te gebruiken.

Ook op diverse trips die we hebben gemaakt viel dit soort dingen op. Mijn maat Wimsema markeerde een bepaald fenomeen zo kernachtig: “De mannen schuiven aan tafel en hebben op de eerste avond nog allemaal hun eigen tafelmanieren. Het duurt een paar dagen en vervolgens zit iedereen op dezelfde wijze te eten.”

Als een stel vrouwen bij elkaar, gaan ook de vliegvismannen al snel, onbewust dezelfde dingen van elkaar overnemen en hebben overduidelijk gemeenschappelijke eigenschappen. Supergrappig om te zien en ook fijn. Er is dus nog iets als een verbindend element; vliegvissen in dit geval.

Bij het eten is de visserij tevens de gemene deler, alhoewel het verkeerde materiaal wel eens op tafel belandt.

Mooi ook als er gedurende zo’n trip op een avond eens een dik kampvuur wordt gebouwd. Iedereen geniet daarvan op zijn eigen wijze en men laat elkaar ook compleet vrij en lacht hartelijk om elkaars gekkigheden. Alhoewel het ook wel eens wil gebeuren, bij het zalmvissen, dat iedereen halfdood om het vuur heen zit om slechts op te warmen en half weg zit te sukkelen in een bijna diepe slaap.

Halfdood om het vuur heen om op te warmen. Je gedachten tussen de vlammen door laten lopen…

Het is de charme die het vliegvissen met zich meebrengt; het samen beleven van avonturen en iets meer delen dan een gesprekje zomaar ergens op straat of in een kantine. Die tijd met elkaar doorbrengen langs de waterkant vind ik iets fantastisch. Eindeloos een dom eind wegfilosoferen over de gemeenschappelijke fascinatie.

Dan weer snel het water in en kunnen genieten van elkaars vangsten en blijdschap. Fantastisch om iemand te zien die voor z’n eerste keer op zeeforel gaat vissen en na zo’n slordige zeven worpen zijn eerste zeeforel haakt en zegt: “Was dat alles?” Vergezeld van een dikke grijns op zijn gezicht, en dat was maar goed ook, anders hadden we ‘m verzopen.

Een slordige zeven worpen… “Was dat alles?”

En met zalmvissen is dat misschien nog wel heftiger aanwezig, zeker omdat de vangsten nu niet bepaald te vergelijken zijn, in welk opzicht dan ook, met bijvoorbeeld een weekje Duitsland op de forel en vlagzalm - zeker niet minderwaardig bedoeld!

De combinatie van keihard vissen, idiote uren maken, leren, blanken, lossen, zalm zien, veel teveel whisky in je bloed, slaaptekort en meer van dat soort ongein, zorgen er nu niet bepaald voor dat je vrolijk fluitend de dagen doorbrengt. Frustratie kan dan ook de kop opsteken en je trekt elkaar er weer doorheen, er is begrip voor! De meesten hebben het tenslotte al meerdere keren meegemaakt.

Even er helemaal doorheen zitten. Tijd voor een kortstondige rookpauze.

Wat is er dan meer kicken dan iemand die in zijn laatste uurtje van zijn vakantie dan toch die felbegeerde aanbeet krijgt en… zijn eerste zalm ooit landt? Dat is wel zo ontzettend gaaf! Uiteraard vangen we allemaal liefst zelf ook die vis, maar om dit soort situaties te kunnen delen is ook verrijkend. Als een stel losgeslagen mafkezen staan ze dan, na het terugzetten van de vis, elkaar te omhelzen en haast te kussen. Gekke mensen, die vliegvissers…

Eén brul van Ruudjetuutje door het dal en iedereen is binnen luttele minuten op de plaats des onheils
– de rest staat achter de camera.

Maar andersom gebeurt ook zeer zeker. Wanneer iemand de zoveelste vis lost, enkele dagen achtereen heeft geblankt terwijl de rest dik in de vis heeft gezeten, enzovoorts. Allemaal zaken die ook gedeeld (mogen/kunnen) worden; elkaar helpen als het niet lukt. Heb het meegemaakt dat waadpakken gedeeld werden, vliegendozen omgekeerd werden, goedvangende stekken weggegeven werden. Alles met slechts het doel elkaar te helpen in de missie.

Waadpakken werden gedeeld. Deze kon niet meer gered worden…

Enfin, zo zou je haast nog een uurtje door kunnen pennen. Velen zullen het herkennen, anderen gaan het hopelijk ontmoeten. Iedereen moet ook lekker zijn eigen beleving erop nahouden, maar het vliegvissen kan zeer verbindend werken. Ik geniet daarvan.

Samen maak je er het mooiste van.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.