Vliegvissen in Panama... maar dan anders (2)

door Joost van Altena

Het is vijf uur 's ochtends en de zon schijnt al fel tussen de houten spijlen van onze slaaphut. Ben gewend om geregeld om 04.00 uur naast mijn bed te staan om naar het werk te gaan, maar op zo'n manier wakker worden, in deze mooie Caribische setting, maakt het opstaan toch wel wat aangenamer. Ik besluit eerst even lekker een boek te lezen in de hangmat totdat het ontbijttijd is.

Wakker worden in deze mooie, Caribische setting, maakt het opstaan toch wel wat aangenamer...

Het is half acht als we gaan ontbijten 'à la Panama', en dat betekent: ei, toast, gefrituurde maïskoeken, bacon en overheerlijk vers fruit. Als de ananassen, papaja’s en mango’s, die aan de kant van de weg groeien, er pas afgehaald worden wanneer ze daadwerkelijk rijp zijn, ervaar je pas de échte 'smaak'.

We zijn uitgegeten als Chief Garcia, die niet veel groter is als 1,55 meter en een open en vriendelijk gelaat heeft, naast ons komt zitten. Hij is de enige van de familie die goed Engels spreekt. Hij vraagt wat we vandaag zouden willen doen en ik antwoordt hem: "de ochtend en een gedeelte van de middag zouden we graag ergens op een eiland willen snorkelen en ontspannen, en 's middags graag nog een keer vissen, want tja, dit is onze laatste dag en ik zou graag nog zo'n ervaring willen meemaken."

"Only fishing with our cook Alberto is not possible", zegt Chief Garcia. Jammer, denk ik, want met Alberto was het leuk, ongedwongen en we voelden elkaar goed aan. Maar goed, wat maakt het allemaal uit, just go with the flow. We staan gereed om weggebracht te worden door Alberto naar een eilandje op ongeveer 20 minuten varen.

Nog één keer met Alberto het water op, genieten van onze gemeenschappelijke passie.

Al varend zeg ik tegen Alberto: "no pescado tarde?" "Pescado? Si, tres horas!", antwoordt Alberto. Ik snap er niks meer van, maar beaam dat om drie uur gaan vissen oké is. We zijn heerlijk aan het snorkelen en het relaxen als de kok en chief Garcia’s schoonzoon langskomen rond 13.00 uur. "Alberto no pescado! Nosotros pescado dos ohra?", vraagt de kok. "No, dos ohra cajente! Tres ohra?", zeg ik. Nee. Drie uur was te laat voor hem en hij zei dat ik maar met Alberto moest gaan vissen. Ik wist nu helemaal niet meer van hoe of wat, dus dan maar afwachten wat er om drie uur zou gaan gebeuren. Het is drie uur en Alberto komt aanvaren. We stappen aan boord en gaan eerst even terug om op te frissen. Mijn vriendin besluit een lekker boekje te gaan lezen in plaats van mee te gaan en Alberto en ik gaan weer op zoek naar de vissen.

We zijn net weer aan het varen en Alberto vraagt: "Cerveza?" "Aaaah… si!" Een koud biertje met dit warme weer lijkt me wel wat. We varen naar een dichtbijgelegen eilandje. Alberto springt aan wal en loopt een houten hok in dat hoog op palen boven het water staat. Lijkt me sterk dat ie daar bier haalt, denk ik bij mezelf! Die gedachte schiet net door me heen als op dat moment een dikke straal urine vanuit de bodem van het hok naar beneden in het water ramt. Ik kon mijn lach niet meer inhouden. Zo kun je natuurlijk ook een toilet aanleggen… Geweldig.

Met wat koude Panamese biertjes aan boord varen we richting de riffen. Onderweg passeren we een paar locals die aan het vissen zijn. Alberto roept iets in het Kuna naar ze en de mannen roepen wat terug, daarna kijkt hij me aan en zegt: "Campeon!" De visdag van gisteren was onderling al ruimschoots ter ore gekomen en in hun ogen was ik kennelijk een kampioen. Leuk.

We passeren een paar locals en iets in het Kuna wordt naar elkaar geroepen...

We gaan beginnen met vissen. Gisteren had ik nog zo’n twintigtal visimitaties en daar waren er nu nog 15 van over; barracuda’s en de scierra’s hadden er wat tot zich genomen. De collectie was dus wat kleiner, maar het moet genoeg zijn voor vandaag. Ik knoop wederom een blauw/wit visje aan, deze kleuren bleken toch gretiger genomen te worden dan andere kleurcombinaties.

Blauw/wit bleek toch gretiger genomen te worden dan andere kleurcombinaties.

Ik laat de vlieg in het water zakken en wacht geconcentreerd op wat komen gaat. Het is best een kick; het moment dat een vis zich eraan vastbijt. De energie en klap waarmee ze dat doen is enorm wanneer je met een handlijn vist.

Deze sessie waren er vele kleine scholen vis die opgejaagd werden door onder andere bonito’s, trevally’s en andere, snelle rifjagers. Dit maakte het spotten en gericht vissen wel makkelijker. Er werden mooie bonito’s, scierra’s en kleine trevally’s gevangen. De barracuda’s waren echter niet te vangen omdat we geen staaldraad hadden en ze simpelweg de lijn weer doorbeten. We hadden af en toe spectaculaire aanbeten omdat de vlieg zich net onder het wateroppervlak bevond en de vis met grote snelheid de waterspiegel doorbrak en de vlieg vliegensvlug greep.

Alberto werd nog half overboord getrokken door een kneiter van een scierra. Je moet je voorstellen dat hij de boot met zijn linker hand stuurt en rechtshandig het klosje nylon vast heeft, de vlieg hangt zo'n 10 tot 15 meter achter hem en bij een aanbeet wordt zijn arm plots naar achteren getrokken. Het lukte hem met moeite om deze mooie scierra te landen en ik schatte dat hij zo’n 3 kilo en 80 cm was.

Het vissen met de handlijn geeft echt een kick.

We hadden zoveel plezier! Twee onbekenden met totaal verschillende achtergronden die gezamenlijk een koud biertje nuttigden, af en toe een vis haakte en verder alleen maar tuurden over de eindeloze watervlakte.

Het werd schemer en dat scheen de tijd te zijn dat grotere jagers maklelijker te verleiden zijn. We hebben het nog een half uurtje geprobeerd, helaas zonder resultaat, en gingen rozig van de dag op zee richting het eiland van de familie Garcia. En wat stond er die avond op het menu... Jazeker, verse vis - met de nadruk op vers.

Jazeker, verse vis - met de nadruk op vers.

Ik kan terugkijken op een verrassende en unieke ervaringen. Niet gedacht en gepland dit daar mee te maken. Zo zie je maar weer waar je passie tot kan leiden en dat het onverwachte het mooiste is.

De volgende ochtend vroeg nemen we afscheid van de familie Garcia en krijgen geïmproviseerde visitekaartjes mee. We beloven ze foto's toe te sturen en danken hun voor de gastvrijheid en voor hetgeen we geleerd hebben.

Alberto vaart ons naar het eiland Wichub Wala. Daar vandaan zullen we naar Panama city vliegen. Voor vertrek geef ik hem de resterende vliegen die ik nog had en hoop dat ze erg lang meegaan om 2 redenen:

1. Des te meer plezier heeft Alberto ervan en...
2. mochten ze toch snel opgaan, dan denk ik dat de kippen, papagaaien en andere geverderde vrienden voor hun kledij moeten vrezen!

Mocht iemand informatie of documentatie willen, laat het gerust weten.

Joost van Altena

- terug -