Seizoen 2009 - Vliegvissen is Mensenwerk

Door: Van Goormanshuizen

Het jaar 2009 zal voor mij dankzij het vliegvissen de boeken ingaan als een prachtig jaar. Niet eens zozeer door de vele vangsten, daar zijn betere jaren bij mij bekend, maar veeleer door de schitterende ervaringen die ik heb mogen beleven. Ook eigenlijk wel grappig dat je wellicht onmiddellijk geneigd bent om te denken dat een prachtig visjaar gelijk staat aan veel vis of grote vis.

Het was voornamelijk een jaar waarin ik veel nieuwe mensen heb leren kennen die net zo maf en zelfs maffer zijn van het vliegvissen dan ik. Prachtige mensen van allerlei pluimage, maar allemaal verbonden met elkaar door dat ene virus.

Of het nu een gezamenlijke trip in het binnen- of buitenland was, of bij mij op de club, telkens werd ik aangenaam verrast door het enthousiasme, de hulpvaardigheid en oprechte interesse in elkaar. Dit alles in visvrije uurtjes dan ook nog vaak gepaard gaande met een goed glas Schotse narigheid en een rokertje. Verslavingen waarbij ik gelukkig nog steeds op vele medestanders mag rekenen.

Mijn vrouw begrijpt geen bal van dat vliegvissen en ik zie haar iedere keer weer meewarig kijken als ik voor de zoveelste keer naar de Blokker fiets om dozen te kopen voor de volgende kilo’s bindmateriaal. Ik heb het wel geprobeerd om haar deelgenoot te laten zijn van hetgeen ik eenzaam op mijn kamertje in elkaar aan het knopen was, maar dat loopt vrijwel altijd uit op:

“Mooi hè schat? Daar zal de zalm wel op afspringen!”, haar ondertussen een kleurrijke tubefly tonend, alsof je als kleine jongen een prachtige tekening voor mama hebt gemaakt en uiteraard de waardering verwacht. “Ja hoor lieverd, heel mooi, maar het lijkt toch helemaal niet op een worm?” “Ehm, ja, nou, nee, dat is ook niet de bedoeling hoor, heeft meer te maken met agressie uitlokken en zo… begrijp je? Zalm eet namelijk niet als hij de rivier optrekt.” “Maar moet dat kleine dingetje daarvoor zorgen dan… hahaha…?!” “Eh…, bedankt schat, ik word in ieder geval al wel agressief van jou nu…”

Kortom een volslagen mislukte communicatie tussen vliegvissende man en niet-vliegvissende echtgenote. Eigen schuld, dikke bult Van Goormanshuizen, je eist teveel van het bevattingsvermogen van je vrouw.

Maar waar ze wel een scherp oog voor heeft is dat het mij veel oplevert, mijn leven als mens rijker maakt. Ze gunt mij dan ook de verzetjes en heeft zelfs al over enkele vismaatjes gezegd dat het eigenlijk hele leuke en aardige mensen zijn, iets minder melaats dus dan dat ze in eerste instantie gedacht had. Geen elitair gedoe, gewoon lol hebben met elkaar, elkaars mooie en minder mooie momenten delen, zonder afgunst en waar kom je dat verder nog tegen in ons kikkerlandje?

Ze zijn er wel natuurlijk, die mensen die graag alles in een hokje willen stoppen. Heerlijk overzichtelijk zo’n leven, maar ze missen zoveel van de essentie van het vliegvissen. Dat is absoluut jammer voor hen, maar het wordt pas vervelend als ze je een bepaalde mening opdringen die niet de jouwe is.

En mocht dit betoog in eerste instantie iets te idealistisch uitvallen, ik ben niet blind voor dat kleine wolkje dat af en toe voor de zon schuift. Het is spijtig te moeten constateren dat in 2009, over de hoofden van vele vliegvissers, nogal eens wedstrijden ‘ver plassen’ werden gehouden. Elkaar wat gunnen is voor een aantal lieden kennelijk een heel moeilijk begrip, zeker als men meent dat de broodwinning in het geding komt.

Er schuilt een gevaar in deze ontwikkeling, want er kunnen steeds vaker vrijwilligers gaan afhaken om bijvoorbeeld nog een evenement te organiseren of een goedbedoelde website in het leven te roepen. Ze hebben geen zin meer in het gedoe en gaan in plaats daarvan vissen. Dat is uiteraard heel goed te begrijpen, maar zodoende gaat kostbare kennis en enthousiasme wel verloren met dank aan het gepunnik van bovengenomede lieden.

Ik heb nu in mijn nabije omgeving vele voorbeelden gezien van mensen die normaliter, door hun afkomst, opleiding enz., elkaar wellicht nooit hadden leren kennen. Die misschien afgaande op het uiterlijk van elkaar dachten "wat een balletje" of "wat een lomperik". Echter dankzij het vliegvissen worden ze opeens wél elkaars maten en blijken de vooroordelen complete onzin.

Het is alleen al om die reden meer dan de moeite waard om er voor te waken dat het vliegvissen deze rol kan blijven spelen in het leven van velen van ons. Dus laten we ons niet gek maken door diegenen die op zijn tijd wat zand in dat motortje willen gooien.

Ik hoop in ieder geval dat 2010 weer een schitterend jaar voor ons allemaal mag worden en dat in alle opzichten en hopelijk ook zonder dat kleine wolkje.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.