Umehara, the story – deel 3

door Theo Bakelaar

Uren zwaaide Umehara met z’n overhemd, met z’n onderbroek en wat al niet meer. Plotseling zag hij twee kanogasten opdoemen vanuit een kleine baai. Hij had hun aandacht weten te trekken en in zijn gebrekkige Engels had hij naar de weg gevraagd, de weg naar de verharde weg die hem naar de lodge zou brengen.

Hij kwam weer terug naar de Estate... "Was vely aflaid Mr. T!"

En… Het lukte hem om uren en uren later terug te komen. “Was vely aflaid Mr. T,” gooide hij er nog uit. Nou ja, we waren best wel begaan met hem en om hem een beetje tegemoet te komen mocht hij vandaag de geschoten zeehond van het strandje in de baai, gaan halen en op zee bij de kreeftenkooien gaan dumpen, zodat die beesten genoeg te vreten hadden en wij ’s avond ook (hopelijk).

De natuurwetten zijn hard hier.

De eigenaar had het dier geschoten omdat ie in de uitstroom van de rivier ‘zijn’ zalmen, die naar binnen probeerden te gaan, lag op te vreten. Tja, de natuurwetten zijn daar hard. Het is maar hoe je het bekijkt. Of die zalm verdwijnt in een rookoven omdat hij aan een zalmvliegje ging hangen, of hij gaat in een zeehondenbek.

Angstig liep Umehara naar het strand om het reeds stinkende kadaver in de landrover te slepen. Hoppaaa, naar de zee ermee en bij de kooien laten zakken. Met een lang touw om zijn achtervinnen zullen we maar zeggen, lag dat gevaarte trollend achter de roeiboot en kreeg een mooi zeemansgraf bij de kooien. De zeehond meurde gigantisch… Huishoudhandschoenen waren geen overbodige luxe.

Huishoudhandschoenen waren geen overbodige luxe...

En of je het nu gelooft of niet, we hebben de kooien tegen de avond gelicht en er rolden 3 mooie kreeften uit de kooi…. En weer hoppaaa… Die ging hij schoonmaken en in de pan gooien. Dat kon hij dan wel weer als de beste. De avondhap begon met een overheerlijke soep met kreeft. Nee, geen zeehonden-sushi maar overheerlijke, heuse kreeftensoep. Bescheiden zoals hij was, of misschien nederig, glom hij toen hij de soep presenteerde, keek gespannen rond of het de goedkeuring wel kon wegdragen.

Overheerlijke en superverse kreeft.

Ja dus, die smaakte voortreffelijk… Met een stevige boer en hoofdknikjes kon hij aan de voortgang van het diner beginnen. Denk dat de falende miskleun van die dag ervoor de harakiri weer uitgesteld had. Gelukkig zat er zat weer iets van een glinstering in die donkere ogen van hem. De Japanse keizer kon weer tevreden zijn over zijn dienaar. “Domo harigato gozai mazu… hai.”

“Domo harigato gozai mazu… hai.”

De dank van de keizer ging verder: hij mocht de volgende dag de zalmrivier gaan bezoeken voor een paar uurtjes, om te zien of zijn droom uit mocht komen. Geheel in stijl als een ervaren belager der edele zalmen, ging hij op pad naar de stroom. De Polly kon hoog bezoek ontvangen van hare Majesteit ‘Blinkend Keukenmes’, dit keer gewapend met enkelhandige zalmstok...

Oh, oh… Wat gunde ik hem die jongensdroom… Die blinkende, vechtlustige zalm uit de Polly rivier… die kromme hengel van die kleine man die tot nu toe wat pech had gehad. Wat zou ik graag die mooie hupjes van hem zien langs die rivier met een zwaar kreunende 9-hengel! Hij stond klaar daar aan de rand van de oever. Zijn samoerai, oh sorry, hengel had hij in de aanslag. Meters lijn lagen voor hem op de grond, die bezaaid lag met schapenkeutels, vers gelegd door een zojuist gepasseerde, witgekleurde Highlander.

Bezaaid met schapenkeutels, vers gelegd door een zojuist gepasseerde, witgekleurde Highlander.

Klaar voor zijn eerste worpen daar aan dat misschien wel zalmrijke water: “Mistel Salmon, hele is Ume… He has nice fly fol you, do you like to eat my fly?” Jeemig, stond hij nog te lullen tegen de vis ook! Weet uit ervaring dat ik dat ook af en toe doe… en soms werkt dat nog ook. Kolk… Kolk… Een schitterende zalm draaide op zo’n 15 meter uit de kant, terwijl ik gespannen stond toe te kijken.

Zou hij de strijd aan willen gaan met die ninja? Zou hij gewacht hebben totdat die kleine Sushi-man aan de rivier zou staan? Zou hij ons allemaal voor dat ding met de korte achternaam uitmaken? Zou het werkelijk zo zijn? Zou hij zo zijn dag gaan goedmaken? “Ogenki desuka Mistel Salmon, hele is Ume.”

Hij liet de vliegen in de kolk vallen en wachtte even… en begon te strippen met rustige, lange halen. “Once again Ume, same spot… let it sink a bit,” zei ik. Wederom landde de cast met vliegen op diezelfde plaats en hij kon wachten… Hij pakte de lijn op om weer de eerste strip te maken en alsof er een reusachtige Ferrari daar beneden lag… Zijn lijn spoot weg! Hangen… hangen… en nog eens hangen!

Geamuseerd heb ik alle danspasjes uit het boek der Japanse rituele dansen gezien. Geamuseerd heb ik het hele Japanse alfabet gehoord. Geamuseerd heb ik naar dat natter wordende kruisje gekeken van hem… Alles gebeurde tegelijk. Bizar… maar gewoon schitterend. De gehele menukaart heb ik gehoord, van sushi tot nasi speciaal tot God weet ik het allemaal. Fototoestel…? Vergeten! Nou ja, dan maar in de lodge een paar foto’s maken.

Nou ja, dan maar in de lodge een paar foto’s maken.

De zalm werd getaild volgens goed gebruik. Drie pogingen gingen naar het edele water en eenmaal gegrepen, zonder een woord te zeggen, liep hij weg met de zalm… terug naar de lodge. Hij had ‘t ‘m geflikt. Knap hoor.

Op de lodge werden de foto’s gemaakt en vond het rituele fileren plaats van de vis, want dat deed hij zelf voor de rokerij. De vis werd omzichtig van de eitjes ontdaan voor het speciale ‘Ume voorgerecht’. De hele avond hebben we geluisterd naar “Domo harigato gozaimasu...” (dankjewel).

Het rituele schoonmaken deed hij zelf...

... zeer omzichtig en met veel respect.

Weer zo’n speciale dag daar in dat hoge noorden.
Weer een paar regels voor mijn dagboek.
Weer de menukaart gehoord en geproefd in het Japans.
Weer vergeten wat hij allemaal zei.
Wederom… Och, het was goed zo. Het was mooi.

Cheers, Theo

- terug -