Zaterdagje OVM

door Theo Bakelaar

Winderige, zonnige en toch frisse zaterdag op het Oostvoornse Meer met kans op een mooie regenboogforel in een toch trieste omgeving met stalen masten. Een plas waar de geruchten boekdelen spraken van vangsten van 13 vissen en “Bij 25 ben ik gestopt met tellen…”  Dat zou toch een dag kunnen worden met veel kromme hengels, buitenom het lekkere uitwaaien en een vliegje te water laten.

Kans op een mooie regenboogforel in een toch trieste omgeving met stalen masten...

De berichten op het babbelpanel waren hoopvol. De vissen lagen er dik, dus het zou een mooie dag kunnen worden. Het Belgische nummerplaatje op de auto gaf aan dat gabbertje Harry ook de sprong uit België gemaakt had om een worpje te wagen in die grote plas. Zoals zo vaak kijken we altijd even bij de Stormvogel om te zien of het iets prijsgeeft van aanwezige vis aldaar, het is en blijft toch een aantrekkelijke plaats met zijn mooie trekgaten.

Een klein poppetje richting hoogspanningsmasten gaf aan dat er een visser zat en ook de enigste was. Zou dat onze vriend zijn? Een snel telefoontje bevestigde dit en we zouden hem gezelschap gaan houden daar het lekker rustig was die kant op.

Een klein poppetje richting hoogspanningsmasten...

De optuigwerkzaamheden zijn bijna automatisch. Beetje gehannes met al die kleding en beschermmiddelen, keuze vliegje, droog of zinklijntje, truitje of niet,  ga zo maar door. Je weet nooit of je het goed doet en de juiste keuze hebt gemaakt.

Optuigwerkzaamheden.

Het zag er in ieder geval belovend uit; lekkere kabbel die het wateroppervlak in ieder geval goed verstoorde, dus dat was gunstig en een grote droge vlieg of iets in die geest, zou dan ook moeten kunnen aan die binnenkant. Richting buiten vissen was door de wind al wat lastiger, dus dan maar die gok wagen. Harry zat lekker op zijn krent om zich zo klein mogelijk te houden. Een grote vlieg drifte tussen de dammetjes op de wind mee.

Harry zat lekker op zijn krent.

“Al reacties gehad man?” Een mooie kolk een half uurtje geleden was de enige reactie geweest van zijn al reeds 3 uurtjes vissen langs deze zijde. “Waarom niet bij de wal begonnen man?” “Nou daar was een groep van zo’n 25 man begonnen vanmorgen,” kwam het terug. Een hele club had plaatsgenomen op die stek, dus was nou niet bepaald aantrekkelijk om daar te beginnen en hier had hij het rijk alleen.

Het leek inderdaad dat de geruchten van de formidabele vangsten van 25 en meer, de mensen die hoek in hadden gejaagd. Nou ja, we zouden het hier wel zien in deze hoek. Het water proevende, bleek inderdaad dat het zoutgehalte wat hoger lag dan de laatste keer dat ik hier een bezoekje bracht. Het zag er overigens wel lekker helder uit. Nu de vis nog.

Hoog in de lucht hing een roofvogel ons heerlijk te begluren. De zwanen rammelden achter elkaar aan over die winderige plas en de parkeerplaats bij de Stormvogel raakte aardig vol. Er was weer behoorlijk wat leven hier aan deze forellenplas. De witte stenen aan de waterrand van het dammetje staken grillig af en de grote foamvlieg dreef lustig mee op de golfslag. Het zag er allemaal fishy uit. Nu alleen nog die grote kolk onder die vlieg… dan zou het helemaal perfect zijn buiten de rust hier heerste. Het zag er trouwens mooi groen uit langs de waterranden, bijna alles liet de lente zien… cool.

De witte stenen aan de waterrand van het dammetje staken grillig af.

Als door een bij gestoken sprong de man op de kop van het dammetje omhoog. Dat kon niet anders zijn dan Harry die bezoek had gekregen van een heuse forel die wel verliefd wilde worden op zijn hele grote droge vlieg. Dus toch een vis die naar de binnenzijde gekomen was om iets eetbaars te zoeken?

Bezoek van een forel...

Zo te zien was het een behoorlijk formaat vis die zijn vlieg genomen had. Deze kanjer ramde vrij snel naar buiten en kon zijn stok in een behoorlijke boog trekken, trok een behoorlijk aantal meters lijn weg en kwam daarna met een sierlijk sprong boven het water oppervlak.

Behoorlijk diepe boog.

Deze sprong was zijn tricky wapen; zij viel boven op de lijn terug in het water en verloste zich daarmee van de grote, prikkerige hap vermeend eten. Los, kwijt, verdwenen… niet eens in de handen mogen houden voor een mooi plaatje. Een gave forel van rond de 60 cm is toch een gaaf iets, niet dan?!

In ieder geval was het hier niet echt dood, ook hier lag er vis die sprong naar de binnenzijde aandurfde om iets eetbaars te zoeken. Het gaf de burger ook weer moed om stevig door te peuteren. Het mocht echter allemaal niet meer baten, de vis heeft zich niet meer laten zien die middag. Nergens een kolk of een draaiing van een vis meer te zien.

Misschien zou de avondsessie iets brengen, toch altijd een van de mooiste tijden om te vissen… Nou voorruit dan maar, eerst een lekkere hap bij het restaurantje met een gezellige babbel. Je krijgt daar altijd trek als je uurtje of 4 in die lekkere wind staat te wapperen met je vliegenstok. De Satéhap met wat frietjes viel niet te versmaden en maakte weer heel wat goed van die aanbeetloze middag tot nu toe.

Satéhap met frietjes.

Over de avondsessie kunnen we heel kort zijn: de wind wilde iets gaan liggen maar het bracht geen vis richting kant bij die Stormvogel. Alle dammetjes met z’n drietjes toch afgelopen en heel wat worpjes gedaan… Nada… noppes… zero… niets. Nee, het was nog niet zoals het moest zijn, het was nog niet los. Misschien nog een beetje te vroeg?

De schemer viel in en veel zin had het niet meer om door te gaan. Vreemd, toch is het vaak voorgekomen dat je in de auto terug naar het warme honk je camera pakte om de geschoten plaatjes van die visdag daar in dat meer even terug te zien… meestal stonden er dan toch wel een paar van die mooie rakkers op dat kleine schermpje.

... meestal stonden er dan toch wel een paar van die mooie rakkers op dat kleine schermpje.

Ach… volgende keer beter. We hebben lekker uitgewapperd aan die grote slok water, zittend op de kop van zo’n dammetje weer de gedachten de vrije loop laten gaan. Als ik eerlijk ben, dan is en blijft het toch altijd leuk als er dan ook nog zo’n Godsbeuk op je lijn komt. Deze keer niet dus… Oei, wat is het toch altijd een prettig gevoel om zo rozig in de auto te zitten en weer huiswaarts te keren.

Cheers, Theo.

- terug -