Fishing the beach of Martha’s Vineyard

Met de vlieg op Striped Bass - Door: Theo Bakelaar

De gefileerde schollen waren gigantisch van de barbecue komen afrollen en smaakten heerlijk na onze drilpartijen over de flats van vandaag. Het stokbrood lekker aangeschroeid op de gril en de echte Hollandse koffie, die altijd meegenomen wordt, ging slurpend de edele slokdarm in. Wat is het leven toch simpel en goed op zulke momenten.

Vanavond gaan we vissen vanaf het strand.

Vanaf de campground is het toch een stevig halfuurtje rijden en onderweg ruik je regelmatig de indringende geur van een dood gereden Skunk. Wat een vreselijke stank is dat zeg, een heel goed wapen voor die gasten. Als wij zo’n poepie zouden laten met dezelfde geur dan hadden we geen vrienden meer.

Wasbeertjes, die er ook genoeg rondlopen op de camping, zijn nog nuttig. Als je gegeten hebt dan hoef je de vuile borden alleen maar op de veranda te zetten en als je ’s morgens wakker wordt is de afwas gedaan voor je. Ze likken de hele boel schoon… Hoppa, gewoon weer van eten ’s avonds… Leven is simpel.

We zijn een halfuur voor zonsondergang op het strand en gaan liggen wachten tot hij ondergaat. De hengel is gereed en getooid met de vlieg. Meestal gaat het gebeuren zo rond die zonsondergang, de vis komt dan over de flat heen om te snoepen van die miljoenen sandeels die langs het strand zwemmen.

In afwachting van hét moment...

Als de schemer komt voelen die sandeels zich veilig en de Stripers ook, echter niets is minder waar, het is etenstijd, zo zit dat in elkaar. De zon zakt schitterend onder, de vogels beginnen zich te roeren en cirkelen rond… ze wachten… net als wij.

'Strandhangjongeren'

’t Is rond de klok van 20.00 uur: “Well boys, it can happen any minute now.” Een golf met Sandeels vlucht weg, opgejaagd door… inderdaad, ze zijn er! Een gigantische bek kruist door de oppervlakte heen, wijd open om maar zoveel mogelijk baitfish naar binnen te zuigen.

Baitfish genoeg.

Gaaf gezicht zeg. Een heel brede band met duizenden sandeels vlucht weg in de hoop te ontsnappen aan de vreetgrage bek van die grote vis. Grote kolken verschijnen aan het wateroppervlak, de jachtpartij is begonnen, het feest kan beginnen. Vogels duiken, vissen vreten en vliegvissers casten naar die splashes.

We vissen vanavond met een #8-hengel voorzien van een droge lijn, een 12-ponds leader van zo’n 3 meter en een enkele vlieg. Mijn keuze staat vast om te beginnen met de Sili Skin sandeel. Harry heeft een van zijn haringimitaties eraan geknoopt en Chuck vist een soort tubing, gevuld met een foambody en een wapperstaartje.

Mijn keuze staat vast...

De Striping basket om het lijf en toch maar gekozen voor een waadpak. De zon hangt al ver in de horizon en zal binnen enkele seconden verdwenen zijn. Fraai gezicht. De lijnen hangen in de lucht om te landen tussen die gigantische kolken in de oppervlakte.

De lijnen hangen in de lucht.

“Hangen!”, roept Harry en inderdaad, hij staat met enorm kromme hengel. Een wilde aanbeet en weg is de vliegenlijn. De reel loopt gestaag af en meters en meters backing volgen die lijn. “Mooie vis!”, roept hij. Alsof er een Harley Davidson de gashendel opendraait zo vliegt plotseling de lijn door mijn handen… Yes, hangen.

Yes... hangen!

De vis vertrekt richting open zee en blijft maar gaan. Hij is niet tegen te houden en de backing vliegt van de spoel af. Whauw… een kanjer zeg. De vis kan hier niet naar beneden en heeft gekozen voor de terugweg naar zee, naar het diepe. Mijn hand helpt mee aan de reel om de vis wat af te remmen. Onbegonnen zaak , hij blijft maar gaan.

“Grote vis Harry, deze is niet te stoppen!” Buigen of barsten wordt het dan maar en het is na zo’n 200 meter afgelopen… knal… Vlieg weg en vis weg. Phoe… Dat was een grote zeg…

De complete lijn wordt teruggespoeld en ik zie Harry een mooie vis op het strand beachen. “Gaaf man, even een paar plaatjes nemen.” De vis wordt teruggezet en Chuck komt voorbijlopen met een enorm kromme hengel. “Watch out boys…” Hij moet achter de vis aan, deze vis gaat langs het strand en niet richting open zee… mazzelaar.

Hele gave vis voor Harry.

“Ben je de hond aan het uitlaten Chuck?”, roep ik in het Nederlands naar hem. Hij verstaat er geen bal van en rent door. We lachen. Even later komt hij weer onze kant op en kan de dril daar verder beëindigen. Samme… Wat een vis zeg. Zeker een dikke 35-ponder wordt het strand opgetrokken. Dit is een snelle fotosessie waard zeg. Wat een gigavis… “Cool man!”

Chuck met een gigavis.

De zon is nu helemaal verdwenen en in het laatste licht dat nagloeit zien we dat de vis nog steeds aan het werken is. Je kunt het horen ook, een smakkend geluid. Vis genoeg, we hebben echt geluk, een gouden avond.

Een lichtgevende streep vliegt door de lucht, Harry gebruikt een glow in the dark vliegenlijn… Handig zeg, je kunt nu mooi het binnenstrippen zien. Je weet hoe ver je bent en trekt geen vlieg meer het topoog in. De vis stoort zich totaal niet aan die lijn, als ze zich al zouden storen aan zoiets.

Ook een soort van glow in the dark... maar dan anders

De Sili Skin sandeel gaat wat minder goed werken en ik kies nu voor het wapen van Chuck. Het is een vlieg in tubing met foam erin, een vlieg die in de oppervlakte blijft en een v op het wateroppervlak veroorzaakt. Hij bindt ze met een waggelstaart van zijn dunne Bugskin leer.

Diverse zware stripers komen in handen.

Het is een echte imitatie van een sandeel in de oppervlakte. De kleur is zwart, steekt beter af tegen de lucht. Ongelooflijk wat een grote vis daar instinkt. Deze 10 centimeter lange creatie is werkelijk een fantastisch vangende vlieg daar. Zelf ben ik ze gaan binden met een staart van palinghuid… Ook dodelijk. Deze creaties moeten in Schotland toch ook werken op de Pollak? Alleen in een wat grotere maat? Ga ik zeker proberen.

We hebben die avond nog vele van die mooie vissen mogen beachen en het geslurp bleef maar doorgaan tot het nachtelijk uur, daarna was het afgelopen. De vreetpartij was over en de kolken waren verdwenen.

Thanks buddy...

“Ok boys, lets go back to the cabin and drink a real Dutch cup of coffee.” Goed plan. Spullen pakken en een halfuurtje terugrijden. De geur weer even opsnuiven van die heerlijke Skunks. Hengels nog even afspoelen van het zoute water en laat maar komen die hete koffie.

Heerlijk. Wat een avond was dit zeg! Een tiental van die mooie vissen in de handen gehad, die knallende beuken op je hengel, die lange, mooie runs. Een avond om nooit meer te vergeten en we weten dat er nog een aantal zullen komen voordat we weer op de bus moeten stappen naar het vliegveld van Boston. Even niet aan denken...

De lucht staat vol met sterren, miljoenen sterren. Lijkt wel of het hier helderder is dan bij ons. Morgen weer een zonnige dag denk ik en veel nieuwe visgronden verkennen. Nieuwe avonturen. Naast me zit Chuck zich achter het stuur zich af en toe in het gezicht te slaan, hij kan moeilijk wakker blijven. Wat wil je na zo’n dag op zee en avond aan het strand!

Het was een onvergetelijke dag.

“Hé Harry, de wasbeertjes hebben de afwas alweer gedaan joh, morgen hebben we schone bordjes voor het ontbijt.”
"Ja ja, bekijk ’t jij, met je rare gedoe.”
“Welterusten mannen, morgen weer een zware visdag.”
“Okay, ik spoel de hengels af en drink die hele pot zwarte koffie zelf wel op…”
“Trusten allemaal…”

Wat een geluksvogels zijn we eigenlijk wel niet, toch?! Ik strijk nog even over die doorgesleten vingers van het zoute water. Rode gleuven sieren m’n handen. Toch maar handschoentjes aan morgen hahaha!

Cheers Theo

Wordt vervolgd…

Voorafgaand aan dit artikel ging: Striper City

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.