Striper City

Met de vlieg op Striped Bass - Door: Theo Bakelaar

Dat eilandje met die beroemde naam: Martha’s Vineyard, the USA. Een eiland niet ver van de landingsplaats vliegveld Boston. Anderhalf uurtje met de bus en dan de ferry op. Half uurtje varen en het paradijs ligt onder je voeten. Mooi, heel mooi en… grote vissen die daar rondzwemmen! En veel, heel veel! Kanjers, knokkers en jagers zijn het, en ook nog eens slim, snel én sterk, gigantisch sterk.

Al een jaar of acht kom ik daar op dat Indianeneiland, een wijneiland en eiland van de verstoten Indianen. Een eiland waar de rijkdom heerst en de armen niet of nauwelijks kunnen rondkomen. De dollars hebben daar een plaatsje gevonden en de dure, ‘fancy’ huizen zijn daar getuige van… arme locals. Het kan niet gek genoeg, zoveel kamers als die huizen bezitten. Ze kunnen haast plaats bieden aan een gezin met 19 kinderen of zo…

Dat eilandje met die beroemde naam: Martha’s Vineyard, the USA.

Loop je te shoppen om je lunchpakketje bij elkaar te krijgen voor de hap op ons bootje, kom je zomaar Michael J. Fox tegen. Of tijdens het halen van een pizza. Kom je net terug van zee, zie je opeens Jim Belushi, onze Blues Brother, zittend op de veranda van die uit hout opgetrokken pizzatent.

Tja, en dat terwijl je net nog een paar pics had gemaakt van het graf van zijn broer John Belushi, dat je onderweg tegen was gekomen… Bij die grafsteen ligt dan ook van alles; lege drankflessen, caps, bh’s, vlaggetjes, bierblikjes en ga zo maar door… It’s a funny country, a funny island with loads of funny people.

... lege drankflessen, caps, bh’s, vlaggetjes, bierblikjes en ga zo maar door...

Je maakt een babbeltje met hem en hij wil nog leren vliegvissen ook: “Ok, deal, the next time we meet, we go… enz. Leuk, te gek zelfs. Hoeveel keer heb ik de video wel niet gezien van hem en zijn broer. Mafketels, heerlijke mafketels zijn het.

“He man, where you’re from?”
“Amsterdam man.”
“Great man, love Amsterdam, joint man, jah man!”

Ja, ja, zal allemaal wel. Zijn wij van die blowers of is dat wat ze willen horen en weten van ons?

Droom nog steeds weer weg als ik aan het schrijven ben. Ik zie het allemaal weer gebeuren en voel die beukende giga-vissen weer. Het letterlijk jagen op die scholen vissen die zich volvreten aan sandeels en harinkjes. Gek hè, doe het al een aantal jaren, maar het blijft steeds trekken… als een magneet.

... maar het blijft trekken... als een magneet.

Dozen vol vliegen heb ik al gemaakt voor die trip, ieder jaar weer. Mijn huis wordt te klein van al die creaties, maar toch… Iedere keer weer iets anders en iets nieuws. Het is een ziekte lijkt het wel, een soort van vliegvisziekte. En ik kan het ook niet laten, iedere keer weer schitterend als je het werk dat je op je vice in elkaar geprutst hebt ziet.

Zoveel vliegen... nog meer binden... en praten over nóg dikkere vis!

Dan die vis… Die gruwelijk mooie, sterke vis. Die blauw gestreepte rakker. Dat enorme vreetmonsters van de heldere, blauwe wateren. De aanbeten zijn ook zo hard en spectaculair. De dril is ook zo spijkerhard en de runs zijn ook lang en tot ver in de backing.

De Blue Striped Bass staat ook heel hoog aangeschreven in de States. Vliegvissers komen van heinde en verre naar dit eiland om deze vis te haken. Deze vis heeft daar ook een Award gekregen voor zijn ’vis zijn’. Je vindt de afbeelding dan ook overal in terug en de gesprekken gaan erover - iedere keer weer als je met andere vliegvissers babbelt. Lijkt ook wel of dat de vis iedere keer groter wordt, en de aantallen hoger. De inches vliegen je om de oren.

Vliegvissers komen van heinde en verre naar dit eiland om deze vis te haken.

Harry Schoel en ik reizen nu al een jaartje of zeven samen naar dat eiland. We zijn een koppel, samen op dat eiland met onze Amerikaanse vriend Chuck Furimsky. Chuck kennen we al een jaar of 15 van zijn International Flytying Symposium. Ieder jaar, in november, doen we op zijn show mee als vliegbinder. De maand juni is voor ons als relax- en vismaand geworden… juist ja, op dat eiland.

Chuck kennen we al een jaar of vijftien...

Hij komt met zijn flatboot naar Martha’s Vineyard toe, wij komen via Boston en treffen elkaar bij de ferry op het eiland. We hebben ons verblijf op een campground in een houten chalet voor de komende veertien dagen daar. We delen dan ook alles door drie personen qua kosten. Huisvesting, peut voor de boot, eten en drinken. Heel goed te doen.

Onmisbaar zo’n bootje, de kansen worden zoveel groter. We kunnen nu overal terecht. De gehele dag door op zee of op de flats en ’s avonds wordt het meestal van het strand af vissen. Later meer daar over.

Onmisbaar zo'n bootje.

Iets over de uitrusting die we gebruiken. Een 4-delige stok is perfect (reisgemak) in de klasse #8 tot # 10 met een snelzinkende of een droge lijn, soms kun je op zicht vissen en soms moet je de diepte in. De vliegen zijn meestal vis- en krabimitaties. Zo werken sandeels bijvoorbeeld perfect op verschillende manieren gebonden. Zelf vis ik heel graag met mijn Sili Skin sandeels, die zijn letterlijk gesproken dodelijk. Ook met palinghuid gebonden creaties werken als een speer (Hans de Groot †, bedankt).

De grootte van de vliegen varieert, daar gaan we weer, er is geen standaard. Wordt er gejaagd op Atlantic Silversides dan weet je dat de visimitaties niet veel groter mogen zijn dan een centimetertje of 6 á 7.

Zelf vis ik heel graag met mijn Sili Skin sandeels.

Voor de nachtelijke uurtjes vanaf het strand hebben we ons geheime wapen, een vlieg van Chuck die werkelijk alles slaat. Die bind ik meestal met een deken over mijn hoofd en vice heen op de show – zwaar geheim – geen kijkers nodig hahaha. Jaagt de vis in de oppervlakte, dan wordt het tijd om een popper aan de lijn te knopen.

Je weet niet wat je meemaakt als ze die pakken. Als wilde mannen klappen ze op die popper, met een spectaculaire knal pakken ze die van de wateroppervlakte af en verdwijnen voor een tijdje de diepte in. Gaaf zeg.

Poppertjes doen het ook goed op de bluefish.

Een goede reel met perfecte slipwerking is een must en je moet over voldoende backing beschikken. Kom niet met speelgoed aan. Mijn keuze ligt bij de Dutch reels, heel betrouwbaar. O ja, heb ook wat extra stalen onderlijntjes klaarliggen voor onze vechter en meesterjager de Blue Fish. Heb je die niet aangeknoopt dan ben je de eerste vlieg gelijk kwijt en gaat de brul aan boord: “Blue Fish!!!”

Kom niet met speelgoed aan... Ook je backing zal veelvuldig aan de gang moeten...

We kunnen rond het hele eiland vissen, overal inhammen, meren, de flats, stroomnaden, de open zee en vanaf het strand uiteraard. Laten we vandaag eens op de flats gaan kijken… Ga je mee?

De hengels staan startklaar, twee stuks de man. Eén hengel met een krabbetje aan de leaderpunt en één hengel met een popper en staaldraadje voor de eventuele Blue Fish. Reservehengels met zinklijn als we diep gaan zoeken. We gaan de flats op bij ‘Lobsterville Beach’.

Hier gaan we vanavond vanaf het strand vissen alwaar de Striped Bass zich vol komt vreten aan de Sandeel. Deze vis komt massaal vanuit de diepte over de flats heen naar het strand om lekker te happen. Wij zijn daar ook dan, reken maar.

Ook krabbetjes moeten aan de bak.

Bij de supermarkt halen we onze lunch en een paar blikjes drinken. ’t Is schitterend weer, brandende zon en bijna geen wind, belooft een mooie dag te worden. We varen de zee op en kijken eerst of dat we de meeuwen zien werken. Het zijn onze verkenners die een school met jagende vis voor ons signaleren.

Al snel klinkt de kreet van Harry: “Diving birds at eleven o’clock Chuck!” De gashendel gaat open en we zien inderdaad een 30-tal vogels naar de oppervlakte duiken. Een school met vis jaagt achter de Sandeel aan, ze drijven de baitfish naar de oppervlakte toe en slaan dan toe als hongerige wolven. De baitfish heeft geen schijn van kans, ze kunnen niet hoger vluchten. Ze zullen worden verorberd door de hongerige meeuwen of door de jagende vis.

We naderen de vogels en zien inderdaad de wateroppervlakte verstoord worden door flinke kolken. “Fish breaks water.” Waarschijnlijk Blue fish, want het zijn Sterntjes die duiken, kokmeeuwen doen dit niet zo snel. Kokmeeuwen zijn trager, zij weten exact dat het wel eens een poot kan kosten door zo’n hongerige bek van een Blue fish.

Klaar voor lancering...

Je ziet dan ook af en toe een kokmeeuw rondvliegen die een poot mist. Dat is nou net wat we zoeken, de hengels met staaldraad en popper worden ter hand genomen. Behendig stuurt Chuck de boot, hij weet exact aan het gedrag van de vogels welke richting de vis heen gaat. De motor gaat uit en we wachten gespannen af of de vis onze richting opkomt.

“Daar komen ze!” We zien de vis zelfs het water uitkomen met maffe sprongen. Ze duiken gewoon op de baitfish en vreten zich letterlijk vol. Flinke kolken komen dichterbij, de vis breekt als een gek het water en komt onze richting uit. Blue Fish – niet groot, zo te zien een pondje of drie.

Mooie bluefish.

Nog een paar meter en de vis is binnen werpafstand. Zo’n 20 meter lijn in de boot en de spanning stijgt. “Ja, daar zijn ze!”, roept Harry en zijn lijn knalt al door de lucht richting vis.

We zien zilveren lichamen voorbij knallen, veel vis. Whauw, dit kan niet meer missen. Zijn popper gaat gorgelend en spetterend door de oppervlakte en een vis duikt er op. Kolk……, mis…..kolk……weer mis… “Strippen Harry, hij zit er achteraan!” “Ha ha ha…”, klinkt het over het water. “Mooi man, kijk dan.”

Poppers doen het altijd goed. Wel even een stalen onderlijntje gebruiken...

Harry lacht. Harry lacht altijd op zulke momenten. Hij is blij, Harry is altijd blij met zulke momenten. Hij haakt de vis en ……knal….los, ay ay…… Vlieg weg en vis weg. Staaldraadje vergeten, oeps. Hij blijft lachen. Het was ook een fraai gezicht, die jagende vis achter de popper. Het is en blijft een killer die popper. Intussen heeft Chuck zijn hengel krom staan en drilt zijn vis richting boot. Een 3-ponder komt spartelend binnen. De kolken zijn nog steeds rond de boot te zien. De vreetpartij is nog niet over.

De vreetpartij is nog niet over... nog één worp...

De Sandeels schieten onder de boot door in grote scholen. Het is een vreetfestijn en ook de sterntjes doen zich te goed aan die smakelijke hapjes van zo’n 10 cm. Zelfs halve stukken Sandeels drijven voorbij. Er zijn teveel zaken om naar te kijken… Pats, strakke lijn, vis… Chuck en Harry staan ook met een kromme hengel, een trippel aan boord. Mooie sterke vis, we filmen elkaar zoveel mogelijk tijdens zulke momenten. Het is lastig, je merkt dat je meestal een hand tekort komt.

'Face to face' met een regelrechte knokker.

Even snel als die hongerige bende aan de oppervlakte is verschenen is hij ook weer vertrokken. Weg, stil, geen jagende vis meer te zien. De sterntjes gaan op het water zitten en wachten af tot de volgende golf weer komt. Alles ligt er weer stil en glad bij alsof er niets gebeurt is, alsof er niets heeft plaats gevonden. Ook wij wachten en turen de horizon af voor de volgende golf. Tot aan de lunch hebben ze ons bezig gehouden. Helemaal niet erg hoor, graag zelfs.

“Lets go to the flats boys and drift”, roept Chuck. Goed plan. De hengels met droge lijnen en een krabbetje worden uit de holders gepakt. De flats zijn vrij groot en lang, dus het zijn lange drifts en we beginnen dan ook mooi helemaal vooraan om een zo lange mogelijke drift te kunnen maken. Het water is gemiddeld zo’n 1 ½ meter tot 2 meter en glashelder met een mooie, kale zandbodem. Je kunt dan ook de vis van ver af zien en zij ons ook. Meestal is het maar één worp als je de vis spot, meer kans krijg je niet, want ze zijn vreselijk spooky.

Geheime wapens voor spooky Stripers.

Op deze flats leven de Stripers, de blijvers. Deze hangen hier meestal rond om te jagen op krabbetjes en Sandeels. Zij gaan niet naar de diepe randen aan de flats. Polaroid bril op en je laten meedriften en vis spotten, zo werkt het. We staan zo hoog mogelijk op de boot en turen het water voor ons af. Chuck is de eerste die drie donkere schaduwen ziet aankomen. Snel plaatst hij het krabbetje een meter of drie voor de vis en ja hoor, uit voedselnijd pakt de voorste vis het krabbetje en hangt.

Klik op bovenstaande afbeelding voor een korte video-impressie!

Een gigantische run volgt. Hij kan niet naar beneden maar wel ver weg, iets wat dan ook altijd gebeurt. We genieten van zijn gevecht en hebben onze lijnen binnengehaald zodat hij die niet meepikt tijdens de dril. Mooie zilveren vis met die gave blauwe strepen en die grote bek zonder tanden die perfect is voor de duimgreep. Snel een paar mooie plaatjes en weer terug. Mijn onderwatercameraatje heeft de laatste beelden vastgelegd en de vis wordt weer teruggezet. Het lastige maar ultieme vissen is dit… whauw!

Goed te houden met de duimgreep.

De lucht begint wat te betrekken, enkele donkere wolken verschijnen. We besluiten terug te gaan richting het strand waar we ’s avonds vanaf vissen. Daar is het iets dieper en we gaan met een zinklijntje proberen wat schol te vangen. Je laat je op de wind driften en cast met een zinklijn getooid met een kleine Clouser Minnow over de bodem.

De sport met z’n drieën is dan een paar dollars te verdienen. De 1e dollar voor de eerste vis aan boord, de 2e dollar voor de grootste vis en de 3e dollar voor de meeste vis. De game duurt een uurtje. Leuke afwisseling en die schollen knokken ook nog als gekken ook.

Bet for a Dollar.

Het aardige is dat je er af en toe wat gekke bijvangsten bij zoals bijvoorbeeld een mooie stingray of een knorrende Knorhaan. Altijd wel uitkijken met die gekke stekels en staarten… giftig spul. Of zo’n gekke Blowfish, die zich helemaal opblaast als je hem boven haalt.

Gekke stekels en staarten...

We lachen… Lijkt echt een voetbal. Komt mooi uit, want we zitten tijdens onze trip meestal tijdens een E.K .of W.K op dat eilandje. Snel grijpen we in onze tas om onze Oranje Nederlandse kleur aan te trekken of opzetten. Maffe Hollanders. Ja, we vissen gewoon in stijl daar. Harry en ik zijn en blijven gewoon echte Hollanders die waar we ook zijn ons team blijven steunen… Zeker na de 3 – 1 overwinning gisteren van die komieken uit Italië. Ha ha ha…

Ook daar blijven we ons team steunen.

We verheugen ons alweer op de visserij vanaf het strand vanavond. Het zal best gaan knallen, er is tenslotte vis genoeg gezien vandaag. Ze zijn aanwezig volgens de berichten van onze vriend Goops uit het vliegviswinkeltje op het eiland. Maar nu eerst op naar de barbecue. Voor ons eet smakelijk en voor jullie tot vanavond op het strand.

Tot vanavond op het strand....

Cheers Theo

Wordt vervolgd...

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.