Spiegeltje, spiegeltje…

Door Theo Bakelaar

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, waar vind je karpertjes op de vlieg in het land? Springen, peuteren, vangen, pielen, puzzelen, relaxen… Gewoon een paar uurtjes weg met de vliegenlat in het land van Maas en Waal.

Wil gewoon even weg met die stok en stap in auto met de woorden in mijn hoofd van Rudy die een class karpertjesvissen gaf op het Mun. Ja ja, je weet wel, waar die mooie vijver verdwenen is met die grote forellen en waar nu vele karpers in rondzwemmen. Hij zou op een zondag daar een soort class verzorgen om die karpers aan de schubben te komen met de vliegenlat. Had ik graag naar toe gewild om eens nieuwsgierig te gaan kijken over hoe en wat. Helaas… of gelukkig, hoe zeg je dat: “Op vakantie.” In ieder geval gemist dus en wilde nu zelf maar eens gaan proberen te rommelen en zien wat er zou gaan gebeuren.

Nu ken ik dat vijvercomplex wel aardig, echter het bord bij de ingang had ik nog nooit zo bekeken en gelezen: Allerlei vissoorten Geraucht, Smoked of gewoon Gerookt. Hmmm, ziet er gelikt uit, zal ook best smaken ook.

Alles Frisch, Fresh en Vers, hoe dan ook gerookt.

Bij de ingang van het restaurant zie ik een affiche hangen over het karpervissen op de vijvers. Vooral weerhaakloos vissen en onthaakmat verplicht… Goede zaak dus. Vooral geen vissen beschadigen en platgeknepen haken zijn niet toegestaan. Dus de vliegjes op échte weerhaakloze haken binden.

Duidelijke regels.

De eigenaar staat buiten met de troffel aan zijn muur te werken en vindt het okidoki als ik een paar uurtjes ga vissen op zijn vijvers… Mooi zo…

De eigenaar druk met onderhoudswerkzaamheden.

’t Zijn toch altijd weer van die kriebeltjes die door je heen gaan, ook al zijn het vijvers. Zodra je die vliegenstok vast hebt of gaat gebruiken, dan krijg ik dat gevoel, zeg maar een beetje dat trillende gevoel… Moeten jullie kennen denk ik, het lijkt wel een magische toverstok waar je met al je fantasie vroeger mee speelde en probeerde je kleine leren portemonaie wat dikker te krijgen wat toch niet lukte.

Lopend langs het terrein zie ik die huifkar staan waar je mee door het land van Maas en Waal gereden kunt worden door diezelfde eigenaar van dit complex. Een ludieke tocht op een ludieke manier… Helaas is het paard dat die kar trok niet meer en staat er nu een tractor voor.

Het paard is vervangen door een trekkende vierwieler.

Heb die tocht al eens gedaan als een soort teambuildinggebeuren met een groepje mensen… Hihihi... in de winter… Hahaha… Met z’n allen onder de dekens zitten en een fles goede jonge jenever erbij om warm te blijven en rijden met die hap. Geloof dat we allemaal een beetje zat waren toen we terugkwamen hohoho.

't Is maar dat je weet waar je bent.

Loop richting vijvers en passeer de Palinglaan om alvorens bij het Sprotsteegje uit te komen langs een van de kleinere vijvers en hoor een plonzend geluid dat niet anders dan van springende vissen kan zijn. Ja hoor… Enkele van die kleinere mannen zijn lustig aan het jongleren en laten hun schone kunsten zien…

TomTom niet nodig.

Hoppa, daar gaat weer zo’n sprong waarvan je zegt: “Dat is 8.9 jochie, net niet genoeg voor de gouden plak, maar wel mooi.” Hey, verrek nog ‘s an toe, daar maakt er eentje een salto… Whhaaaaa… Applaus man, cool gedaan. Ho kijk nou… Nog eentje die aan hoogspringen doet!

Vooruit dan, een 7.9 voor de moeite.

“Zal ik het doen? Zal ik even een klein nimfje aan dat leaderpuntje knopen?” “Nou vooruit dan, gewoon effe kijken, één keertje dan.” Het kleine nimfje plopt neer, niet ver van de kring die langzaam uitdijde en onmiddellijk wordt de lijn strak getrokken. Verrek zeg… hangen! Na een wat snel en overdreven strakke dril komt de kleine man aan de kant en van het spectraflash nimfje ontdaan, tsja, vol in de knuisten gepakt natuurlijk… Kan dus niet terug, dan maar aan die vrolijke meneer die zo lekker met zijn vrouw zit te zwengelen aan zijn molentje.

Vol op het nimfje.

Ho ho, wacht even… Weer zo’n vlucht van zo’n forelletje… Zal ik het nog een keer proberen? “Komt ie dan chef”, en de vlieg valt weer niet ver van die kolk. Twee keer strippen en hangen. Nou vooruit dan, heeft die meneer twee visjes… Ook goed.

Samen twee visjes mee naar huis in ieder geval.

Dat vond ie even keigaaf, zoals de jeugd dat tegenwoordig noemt. Door de Bliekjesweg heen zeulend kom ik bij de vroegere, grotere forellenvijver aan waar nu karpers zouden rondzwemmen daar zij meer poen in de klep moesten brengen dan de enkele vliegvisser deed voorheen.

De vervolgroute...

Zo zeg, heb al heel wat vissenlaantjes doorgespit voordat ik er ben. De vijver ligt er vanwege de graafwerkzaamheden nog steeds donkergekleurd te lachen naar de hemel. Zal inderdaad lastig worden om zonder een geurspoortje van een maïskorrel of bolie een karper te verleiden tot een aanbeet op de vlieg. Die zal dan vlak voor zijn bek voorbij moeten gaan, anders zie ik het niet zitten.

Een flinke goudkop met een klein rood staartje en slappe hackle aan de voorzijde in de kleur zwart omdat dat nu eenmaal beter afsteekt in donker water, moest de gok maar gaan wagen. Gewoon laten afzinken en via de bodem laten kruipen. En waar beginnen dan???!!! Nou, gewoon maar beginnen en kijken waar het schip strand.

Wel… het is gewoon eenvoudig zo gegaan: de tweede worp deed de lijn stoppen en wilde niet uit het water komen. ‘k Zat gewoon ergens aan vast, zo vast als een huis, vaster kon niet… En dit vastzitten ging toen gewoon met een rotgang ergens heen, maar niet naar mij toe

Zwemmend hoppa-geval.

Er zat een vis aan, dat was zeker. Een flinke vis, anders zou die niet zomaar door de slip heen knallen. Dat moest toch een karpertje zijn of niet dan? Die zaten toch hier! Om dan maar kort te gaan: de dril was lekker een minuut of 10 op dat vijfhengeltje met dat tippie 14/00. Zachtjes gleed een mooie gezonde spiegel het net binnen, heel voorzichtig het kantje op en voorzichtig onthaken.

Plaat van een spiegel.

De dril had wat aandacht getrokken bij de hengelaars en men was bereid om dit te vereeuwigen met een paar foto’s met mijn cameraatje.

Puntgaaf schubbenkleed en mooi van kleur.

“Dankjewel vriendelijke man, dit is een plaatje voor Jelle… Oh, die ken je niet? Nou, ik wel hoor en als hij een karper vangt roept ie altijd: “Hoppa, hoppaaa!” “Oh ja joh? Nou nee, die ken ik niet, maar ’t zal wel een aardige man zijn.” “Ja, dat wel.”

De een at de vlieg, de ander het kurk.

Oké dan, missie geslaagd, nog twee worpjes dan. Het volgende worpje bracht een baars van zo’n kleine 25 cm binnen. Felle rakker… heerlijk. De vis ging er vandaag gewoon aanhangen met veel geluk denk ik… Toch wel gaaf dat ze dat zo deden vandaag, het was een leuk stukje viswerk zo. Dus vissen op karpertjes daar is nog lang niet zo gek. En zeker om eens in die hele grote nieuwe vijver daarachter te gaan vissen op nóg zwaardere karpers. Gaan we de volgende keer doen, zeker te weten, want wie weet heb ik weer zoveel geluk en mag ik zo’n vette 14 ponder haken die daar rondzwemt.

En weer keurig netjes terug in de voormalige dikke-forellenvijver.

Zo, dat was dus toch een te gekke dag met leuke vissen. Toch gaaf als je weer zoiets kan bijschrijven op die harde schijf van je. Dan maar weer terug door de Bliekjesweg en linksaf bij de Sprotjesweg richting restaurant om de eigenaar te bedanken voor zijn heerlijke gastvrijheid van vanmiddag. Volgende keer ga ik terug om op die Kanjer-karpervijver daarachter te vissen en wie weet!

Cheers,
Theo

- terug -