Schotland uit de Middeleeuwen? (deel 4, slot)

door Theo Bakelaar

“Dit is ons water mannen voor vandaag, zalm- en zeeforelrivier de Carron.” De hengels werden opgetuigd en de bussen met tape vastgezet, de eerste les kon beginnen. Na zo’n 20 minuten leek het hem voldoende om de vlieg er maar eens aan te knopen te water te laten.

Daar sta je dan, etterend om die vlieg dan toch wat redelijk in die stroom te krijgen waar misschien wel een heuse zalm kon liggen. Lus laten hangen, metertje onder de hengel, meedrijven, terugvissen en opnieuw die dubbele worp… Ja, lekker makkelijk gezegd allemaal.

Moet je er ook bij zeggen dat die vlieg altijd rechts naast je moest liggen voordat je de worp inzet… Alsof er een spijkerharde knal op mijn hengelhand werd gegeven… Tijdens de afworp lag de vlieg dus mooi niet rechts naast de stok, was te vroeg ingezet en met de inzet zat mijn vinger aan het kurk vast, dwars door het vlees en vast aan het kurk.

De vlieg had zich er op een schitterende wijze ingeboord en mijn vinger zat vastgenageld… Oef. Dat was een fraaie worp… niet echt dus. De shrimp werd al snel roder en roder door het arme bloed uit dat middelvingertje. Normaal steek je die op zeggen ze, maar deze keer lukte dat niet echt meer. Zo’n bloedrode zalmvlieg zou toch eigenlijk beter moeten werken, zou ik zeggen. Had uiteindelijk die hand toch redelijk nodig dus het leek me handig om die vinger vrij te krijgen…

Zo onder de hengels zitten was toch wel comfortabeler dan met een vlieg ramvast in de vinger...

Een medevissende Schotse man die een paar meter verderop stond, was bereid om de vlieg te verwijderen. Hij sloeg een lus van de vliegenlijn om de haak en zou bij 3 trekken en ik moest tellen… hardop. Nou, de rotzak trok bij 2 de haak eruit met een ferme ruk…. “Dan merk je er niets van”, zei ie nog. “Je verwacht het niet, dus voel je het ook niet”,  zei ie óók nog. Nou ja, een beetje gelijk had hij wel… je staat er toch al met een brok spanning in je kast, want je zou maar eens een zalm haken zeg.

‘Dé Mythe’ waar je altijd die mooie gesprekken over hoorde, die sensatie van die zalm, die vis met die magische power en die magische klank waar men bijna eerbiedig over sprak. De flessen whisky die opengetrokken werden, de groep die je dan met bewondering aan zou staren, men zou je opnemen, want je hoorde er nu echt bij… je had een zalm gevangen, dus dan ben je een kanjer… en nog veel meer van die geheimzinnige zaken.

Oké, het is allemaal wel een heerlijk iets om zo’n mooie vis vast te mogen houden, te mogen drillen, te mogen haken en ga zo maar door, maar wat laten we ons toch heerlijk meeslepen door dit alles!

Heerlijk laten meeslepen en de sokken meuren inmiddels de tent uit.

Achteraf gezien gebeurde mij dit ook, maar vermoed dat ik in de loop der jaren iets heb mogen bijleren over die zalm en het vangen ervan… Zeg maar al die jaren een leerling willen zijn en het nu nog steeds niet allemaal weten… heerlijk… gelukkig niet, anders zou het saai worden en dan stop ik ermee zodra dat gebeurd… geloof me maar.

Goed die haak was eruit, de vlieg kon weer te water en proberen die droom en ‘Die Mythe’ te verwezenlijken. “Wel voortaan die vlieg rechts naast je neerleggen voordat je worp inzet Baak...” Na een uurtje kwam Peter voorbij om een kijkje te nemen hoe mijn werptechniek eruit zag en of ie lekker ging. Alsof de duivel ermee speelde; de worp ging perfect naar de overkant van de rivier en flopte tegen een grote kei aan die daar lag…

Alsof de duivel ermee speelde...

“Nice cast Theo, just a good spot over there.” En of ie gelijk kreeg was twee seconden later te merken. Denk dat er achter die grote steen, die tegen de kant aan lag, een mooie vis lag te genieten van het uitzicht op die rivier. Gutttttttsssssss… De lijn knalde door mijn vingers en iets zwaars trok meters lijn van de reel af. “ Hooked ‘m Theo… nice man.” Ja, dat had ik ook al bemerkt, maar hoe nu verder dan? Nou ging het allemaal voor het ‘eggie’, nu hing er een zalm aan, hoe nu verder?

“Zou het nu dan toch allemaal gaan gebeuren”, schoot het door me heen. Je staat er mooi met dik trillende knieën, alles gutst door je heen en je staat te hopen en te hopen als nooit tevoren. Uiteindelijk duurde de dril een minuut of 10 denk ik.

Tot voor mijn voeten ging het allemaal heel goed, totdat die vis voorbij enkele vreemde rotsblokken heen moest. Daar gebeurde het vreselijke voor mij… plop en nog eens plop… Geen druk meer op die stok…leeg, leeg en nog eens leeg, kwijt, weg, verloren, eraf… pfff...

“’t Was ook te mooi geweest om waar te zijn”, schoot het door me heen, de eerste keer ooit dé kans gehad om op die machtige zalm te kunnen vissen en dan als bonus op je forellentochtje zo’n vis te mogen vangen… bijna dan… In ieder geval was ik wakker geschud en had ik mogen ruiken aan die vis op een afstand.

Buiten het enorme kl*tegevoel op dat moment, kan ik er eigenlijk niet zoveel over zeggen. Ja… hoorde dus nog echt niet bij die groep om over die machtige, geheimzinnige vis te kunnen praten, mocht nog niet een beetje meetellen. Nou ja, misschien een heel klein beetje dan. Och, misschien moet ik nog veel leren… Ja! Dat is het waarschijnlijk…, maar wat dan?

Het had me in ieder geval warm gestookt en over de streep getrokken om plannen te gaan maken om dit weer mee te kunnen maken ergens. Misschien weer dit Schotlandje?

Een uur later klonk daar over dat water van de Carron een kreet, Toy had hem hangen deze keer. Mooi man, dus toch gelukt. Als die nou maar wel binnen kwam… Ja hoor, mooi geschept door onze partner en keurig op de kant gelegd. Whaauuuuwww… Mijn blijdschap was net zo groot als toen ik stond te drillen. Zag nu ook in werkelijkheid een mooie zilveren vis op de vlieg gevangen. Heb hem dan ook een behoorlijke tijd staan aaien geloof ik.

Eindelijk een geland exemplaar!

Man o man, wat was dat een mooi moment… De zalm was binnen en heel blij voor Toy dat ie ‘t ‘m geflikt had. Profi, profi. “Man, hier eten we de laatste twee dagen van man… ennuh… van die kleine Chinees man… zeker weten.” Nou ja het was zijn vis, maar vond het eigenlijk wel een beetje zonde. Zo’n mooie vis van zilver.

Zo’n mooie vis van zilver.

Honger van die middag was groot, de afhaal-fish and chips-winkel deed goede zaken. De hap vloog naar binnen op Schotse wijze en ik moet zeggen, ze smaakte beter dan mijn kousen roken na die spannende visdag. En het was nog niet afgelopen voor die dag, we zouden ’s nachts nog op de zeeforel gaan, de vergunning was voor 24 uur, dus dat kansje pikten we dan maar mee.

De nacht was donker, erg donker. Toch valt het op dat het nooit zo donker kan zijn als dat zwaar donkere water, altijd is er ergens boven in die onmetelijke sky wel licht. Het is dan ook goed te doen, je ogen wennen snel aan dat weinige licht en je hebt geen lamp nodig om te zien waar je loopt, gewoon voorzichtig waden is het advies.

Wel spectaculair, die giga klappen op de lijnhand van die relatief kleine zeeforel. Ze waren niet veel groter dan een dikke 30 cm, terwijl we ze overdag gezien hadden van zo’n pond of 5 à 6. Ze werden dus wel gevangen, maar niet door ons in de nacht.

Eigenlijk was het ook mooi geweest zo na deze dag. We hielden het voor gezien na een paar uurtjes en met enkele mooie zeeforellen gingen we huiswaarts. Deze zouden we als lunch opeten de volgende dag, lekker op de barbecue en moet zeggen… een traktatie.

Lekker op de barbecue... en moet zeggen… een traktatie.

De zalm (grills) werd zoals beloofd bij de Chinees afgeleverd. Na heel veel “Oooooh” en “Aaaaaaah” werd de vis op een zilveren schaal gelegd. Dit was dus echt wel een extraatje voor hem. We mochten kiezen van het menukaartje wat we wilden en kozen nu maar eens nummertje 34… wat er stond zouden we thuis wel zien - toch eens iets aan mijn Chinees gaan doen - niet te lezen.

Onze laatste avond brachten we thuis door, borreltje, babbeltje en vele dankwoordjes voor het aangename verblijf. De terugreis was de volgende dag voor mij… Toy zou nog twee weken blijven en mocht misschien nog wel een keertje vissen.

Met weemoed vertrok ik van het vliegveld de volgende dag met een verhitte rode kont van al die pittige sambal van die mooie Chinees. De trip had vele mooie momenten gehad, veel gezien van dat mooie Schotland, veel vismomenten, veel lesjes gehad, veel onmacht, veel niets te vertellen, veel Chinese hapjes, veel… Ach laat maar, ’t was goed.

En als die soep nou nog goed is als ik thuis kom, dan is alles goed. Starten die motoren… nabranders aan… pas op, hij komt eraan… startbaan vrij … gaaaaaaaaaaaaaaaaannnn dan!

Cheers Theo

Eerder verschenen: deel 1, deel 2 en deel 3.

- terug -