Nieuwe week in de highlands… nieuwe kansen… nieuw geluk… nieuwe gasten… misschien de hills in met tentjes… mooie petjes en zelfs met naam… Wat belooft het allemaal deze tweede week daar hoog in die natter wordende heuvels?

Schotland, Highlands 2010 (deel 6)

door Theo Bakelaar

Zondagmorgen vroeg: de groep gaat vertrekken richting boot, hun week is voorbij, afgelopen, finito. Sommigen van hen hebben het er moeilijk mee om te gaan, het zijn de vertrouwde gasten die al enkele malen geweest zijn hier. Zij gaan het zeker missen. Men is deze week niet in de hills geweest, het was uitgesproken nat de afgelopen week en dan is het geen pretje daarboven in die heuvels. Jammer maar zo gaat dat hier nou eenmaal.

Broederlijk delen in the Hills.

Bijna alle drie van de nieuwe gasten hebben hun vis gevangen in de eerste week. De kansen waren ook optimaal gezien het weer en water. Ben blij dat er in ieder geval genoten is. Wel jammer dat een enkeling het ziet als een soort scoren wat ze moeten doen en achter de rug om tegen de medereizigers op de terugweg gaan vertellen dat ze toch maar mooi die en die hebben verslagen en eruit gevist hebben…

Ja, ik weet het. Het komt behoorlijk zielig over en hoop dat deze knakker nooit meer terugkomt op het Estate, want die snapt het vissen en de sfeer daar totaal niet en past daar in het geheel niet. Zielenpoten blijven nou eenmaal bestaan. Toch maar gaan knikkeren of zo!

De nieuwe groep komt ’s avonds rond de klok van 18.00 uur binnenrollen op de lodge. We zagen ze al van verre op de toegangsweg aankomen; er blijft daar niets onopgemerkt in die vallei. Zachtjes kruipen de lichten van de auto’s dichterbij over het kronkelende weggetje naar de lodge. Weet zeker dat ze opgewonden zijn, want er is in de eerste week heel veel gevangen en dat geeft een extra push.

Die berichten zijn allang overgebriefd naar dat kleine Nederland. En trouwens, men belde vanuit Nederland ook nogal eens een keertje naar de lodge. Maar we weten allen dat het eerst hangen moet zijn voordat je uit je schoenen kunt springen omdat er een vis aanhangt. En weet: niets is zo veranderlijk als hier.

De nieuwe groep komt eraan.

De boodschappen die de groep in Inverness heeft gehaald liggen al vrij snel in de voorraadkamer en in noodtempo wordt er bijgekletst. Er viel heel wat te vertellen, geloof me maar. De kamers worden aangewezen, de visspullen krijgen een plaatsje in het bunkhouse en de oude ploeg zorgt voor de hap in de keuken. Gaat weer een gezellige boel worden… Reken maar.

Tijdens de maaltijd heeft Jacco van de Berg een leuke, passende verrassing voor de gehele groep Highland-vissers: een heuse zwarte cap met embleem en achterop staat ieders naam opgeborduurd… Heerlijk zo’n idee, en het geeft toch aan wat de sfeer is van zo’n groep. Ik bedoel van de Echte Higlanders.

Het wordt laat daar op de lodge, je kunt wel zeggen heel laat. Tot laat in de nacht hoor je gestommel van gabbers die eindelijk hun kooi inkruipen omdat het morgen vissen geblazen wordt. Eenieder weet waar hij morgen gaat proberen, eenieder weet dat het mogelijk is om iets te haken. De wind is er totaal uit en geeft nou niet echt een fishy aanblik op de rivier. Nou ja, zolang je de vlieg niet laat hangen in dat water komt er ook nooit iets aan hangen, toch?!

De gift van Jacco: allemaal een eigen pet.

Het is laagtij en ga met een nieuwe gast de zee op om zijn hengel in te wijden, hij heeft zoiets nog nooit gedaan en is vol spanning. Een extra zware zinktip aan zijn dunnen zinklijntje geeft hem in ieder gaval meer diepte en de eigen creatie gaat eraan. We zijn met z’n tweetjes dus hebben lekker de ruimte aan boord, heerlijk tuffen en de vis zoeken op die kleine kabbeltjes.

Heerlijk zoals hij zit te genieten, alles straalt van zijn gezicht af, spanning, genot, een vis haken en drillen… ’t Is een en al glimlach. Gaaf als je met zo’n gabber samen weg bent om te vissen.

Een gelukkig man met z'n eerste pollak ever.

Worden lekker wat vissen gehaakt. Niet veel gaan er mee, want de vriezer ligt redelijk gevuld met deze mannen. Een enkele zware vis gaat mee voor hem om te fileren en mee te nemen naar huis. Ook zat hij zich te verbazen toen er weer zo’n Hok opdook die niet naar boven te krijgen was. Hetzelfde verhaal: na 10 minuten patst alles los. Heerlijk zeg, het blijft iets om weer voor terug te gaan en het opnieuw te proberen.

De middagsessie gaan we samen naar een loch om te lochstylen met 3 vliegjes en kijken of er een zeeforel aan gaat hangen die we zo vaak hebben gezien daar. Het ziet er zo fishy uit, ongelofelijk, echt om een mooie vis te haken. Het blijft bij wat mooie bruine forellen die terug konden om het volgend jaar het nog een keer te proberen.

Op de lodge zien we geen vis op tafel liggen. Iedereen heeft weliswaar lekker gevist, af en toe een mooie sprong bewonderd, maar niets kunnen verleiden. De maandag is de vaste dag van een van de gasten die van thuis een heerlijke suddervleesmaaltijd met bietjes en gekookte aardappelen ter tafel brengt. Toch weer een beetje thuisgevoel op tafel… lekker wijntje erbij… Kan niet stuk.

De kok met zijn jaarlijkse beloning.

De volgende dag wil ik wat mensen rijden naar hun stekken en ga wat shoppen in een klein dorpje aan zee. De koffie is op en dat is een doodzonde geloof ik. Tja, alleen die winkeltjes (1 stuks en klein) hebben nou niet zo’n grote voorraad. Er staan 6 pakjes van 250 gram en daar houdt het mee op… “Next Friday sir.” Ja, poeppapier hebben ze genoeg, dat wel, maar dat smaakt ’s morgens niet zo als je uit je snuffeldoos stapt.

Een babbeltje bij de rokerij van Keith verklaart dat de vis dit jaar inderdaad wat klein van stuk is en de oorzaak was toch het weinige aanbod van voedsel op zee tijdens de trektocht van de vis. Ze hebben er overal last van aan de westkust, er trekt redelijk veel vis op, maar veelal klein van stuk. Zo ook in de Polly vandaag. De vis springt naar hartenlust, maar is niet te haken. Het is en blijft mooi weer, te mooi, alhoewel de rivier toch stijgt van al het water dat gevallen is afgelopen week. De grond is werkelijk verzadigd en al haar water aan het lozen naar de rivieren toe, het peil stijgt met de dag. Niet geheel ongunstig, maar de vis die binnenkomt blijft niet lang liggen.

Nou ja, het leven is hier goed en de ‘Nassi Koning’ staat al in de keuken om de hap te verzorgen voor vanavond. Hahaha, een lekkere pot bier erbij en dat gaat helemaal goed komen. De zee heeft weer voor spektakel gezorgd, de mensen hebben zich klem gevangen. Er zijn vele soorten vliegen getest en vele soorten vis gevangen.

Dik lachen daar in dat bootje. Je wilt het geloven of niet, maar zelfs de meest speciale vlieg bracht vis binnen boord. Een hele speciale vlieg werd ingezet door een van de mannen… Hier komt ie… ‘De Tandenborstelvlieg’. En nog vangen ook! Hoezo de vis is niet gretig en pakt niet alles?! Hij had een tandenborstel gemaakt en er wat gaatjes ingeboord, splitring erin en een dreg eraan gehangen, een warteltje en klaar is Kees.

Zelfs op de tandenborstel waren ze te haken.

Jeetje mina, je hoeft dus niet eens een vliegbinder te zijn… Heerlijke mafkezen. Geloof dat er ook nog een Bonefish gevangen is! Maar die zitten daar helemaal niet…? Tsja, het wordt vanzelf wel een bonefish als je een kluif aan je leader knoopt en die met zwaar buigende hengel binnendraait… hihihi… Staat nog op een filmpje ook. Heerlijke gekte.

De woensdag gaat de grijze dag in. Aha, veel regen komt naar beneden denderen en die heuvels zijn al zo vol met water! Als dit zo door blijft gaan, dan zal de hele rivier buiten haar oevers gaan treden. Dit maakt het vissen niet makkelijker. De vis zal dan helemaal geen stop meer kennen. Oei… ik ben benieuwd. En inderdaad, je ziet de rivier omhoog komen per uur, het gaat ineens snel, alles luistert hier nauw. Ook het bruggetje bij de rivier begint al aardig onder water te staan en hij stroomt nu sneller.

Het bekende bruggetje staat onder.

Dit wordt lastig om te waden ook, je moet nu echt goed oppassen dat je niet naast de oever stapt, want dan ga je diep. De plaats waar altijd wel een visje een stop maakt, wordt nog even grondig afgepeuterd, wie weet. Toch maar weer die zinklijn erop, want we zien niets en je moet dan toch naar beneden. Het lijkt wel of dat ik hier op deze plek een strippenkaart heb, er beukt een vis op die me even de aderen doet zwellen met zoiets van: “Zou het dan toch?!”

Nou dit verhaal is ook weer vrij snel over… Het gespartel, geruk en getrek aan de lijn duurde maar enkele ogenblikken. Het lijkt wel of dat ze minder te haken zijn die gabbertjes. De kreten van de partner, vol van teleurstelling, logen er niet om… “Nou ja, niets aan te doen man, dat gebeurt nou eenmaal ennuh… laten we een bak koffie halen man, het water stroomt uit mijn mouwen van al dat casten met half geheven arm in die regen.” “Je pijp blijft trouwens wel lekker stomen man.”

De regen stroomt... de pijp stoomt...

De gehele groep was een beetje down toen we terugkwamen op de lodge. “Vreemd man, hoe kan dat nou? Vorige week hebben jullie enz. enz. … en nu?!” “Tsja, dat is zalmvissen man, niets is zeker.” En wederom werd de dag gevuld met veel regen, veel castwerk, veel vliegjes wisselen en het humeur werd er nou niet echt beter op.

De hap eten was zeer welkom die avond, het werd echte onvervalste erwtensoep met roggebrood en spek erop. Hahaha, gemaakt door Mam. En daar moesten de jongens daar hoog in het noorden dan maar eens lekker van genieten. Nou Mam, dat hebben we. Thanks. Moesten we maar eens belonen met een paar visjes uit dit land waar jij ook zo gek op bent.

Tijdens de hap werd er een stapel met papier overhandigd per man met heel veel echte Hollandse liederen, echte meezingers. De uitnodiging om vanaf een uurtje of 21.00 bij de haard te zijn en mee te mekkeren met z’n allen. Op de cover zat een pak tissues en een zakje fishermen’s friend… dat was om te huilen en je tranen af te vegen. Die avond is heel laat geëindigd, erg laat zelfs.

Op een cd stonden allerlei hele gave meezingers die erin gingen als koek. De gehele groep zat te zingen uit volle borst met André Hazes en oude zeemansliedjes. Vooral ‘Ketelbinkie’ ging erin als koek, ‘De klok van Arnemuiden’ deed het ook heel goed en de oude Ramses met z’n ‘Bid, zing, vecht, lach, huil en bewonder’ (of in die geest), bracht de groep in speciale stemming.

‘Oh oh Den Haag, mooie stad achter de duinen’ klonk in heuse Haagse dialecten door de kamer en als je de filmpjes terugziet, dan blijf je gillen van het lachen. Na de zangavond (bedankt Onno) moesten we toch weer even een wensballonnetje de lucht in knallen op de dag van morgen. Je weet maar nooit: Het zalmvirus blijft gieren hier...

Roggebrood met spek... en snert.

Breng ons morgen weer zo'n gave dag, please Lord...

We lopen door de sompige hei de volgende morgen om die Oscaig eens te gaan bekijken wederom. Hij heeft nog niets opgeleverd achter dat kleine eilandje, een plekje waar ik zo veel fijne herinneringen aan heb. Je moet daar altijd voorzichtig zijn en die pool niet verstoren door daar wild te gaan staan casten, dan kun je het mooi schudden daar, ben je gelijk uitgevist.

Gebukt tussen de varens zittend op je knieën, is de oplossing om een kans te hebben en wat te haken. Ook niet met je hengel over dat water gaan zwiepen. Er ligt daar een soort scheur in de bodem van een paar meter diep, die de vis nogal eens gebruikt als ligplaats. Er staat beduidend meer water nu en John kijkt het eerst even aan, wil wachten om te zien hoe je dit bevist.

De vliegen gaan over de spleet heen… Geen reactie. Ze slaan vlak voor mijn voeten om en drijven langs die altijd vervelende boom die tegen de kant staat met die wortels. Echt zo’n stroomnaad met een heus draaikolkpooltje; een diep gat met grote blokken steen erin. Voorzichtig de hengel heffen daar en de vliegen terugvissen of laten hangen in dat bewegende water.

De tweede worp lijkt wat erg dicht langs de wortels te gaan. “Oei… dat kost je je vliegen man.” “Kijk, zie je daar heb je het al…” Stop met het binnenhalen van de lijn en weerstand… vast! Tik de hengeltop een paar maal omhoog en voel de weerstand duidelijk. Nou ja, shit, dan maar…. Plotseling gaat die weerstand richting het midden van de pool… D’r hangt een vis aan het einde van die leader! Bingooooo! Een boomtak kan het niet zijn, die zwemmen niet, toch?!

Toch weer op die ene plaats...

Voel al snel dat het geen wereldvis is die grote boeggolven zal gaan trekken daar, maar toch… hij lag er weer wel. Als hij het maar uit zijn hoofd laat om over die waterval heen te springen waar er al eens vaker een vis door verspeeld is. De partner schiet wat plaatjes van de dril en wat poses. Inderdaad een pondje of 4 mag het zijn. Een vis die eigenlijk te klein is om te tailen; wat minder grip heb je bij dit slag vis.

Eigenlijk te klein om te tailen.

Eigenlijk is de greep achter de ogen van bovenop de kop wat verstandiger. Besluit omdat er handschoentjes aan de handen zitten, om toch maar te tailen, doe dit dan wel met een snelle beweging. Ben blij dat het toch weer gelukt is daar achter in dat pooltje van die Oscaig. Het bleef bij die ene aanbeet en het verzilveren ervan. Mooi zo, dan maar een bergje klimmen en een peukje roken, genieten boven op het topje en de rivier overzien.

Altijd een fraai gezicht daar, alleen al daarom wil je daar zijn. In de zomer komen hier de grotere forellen zich voeden met de vele sedges. Ze komen uit het beneden gelegen meer de rivier opgezwommen om zich te voeden met deze schepsels. Ze zijn er nu ook nog die sedges en ze doen nog aan seks ook… hmmm… snel een plaatje.

Parende sedges.

De toegenomen wind en het stijgen van de rivier heeft de vis toch wat bijtlustiger gemaakt, zo blijkt als we terugkomen op de lodge. Er liggen 2 mooie vissen op tafel van verschillende plaatsen op het rivierenstelsel. Gaaf. Zijn dus toch weer nieuwe vissen binnengekomen vannacht en even blijven hangen. En het leuke ervan is dat een nog niet-vanger zijn vis heeft gehaakt en door het dolle is… Mooi zo.

Ennn… de mooiste is natuurlijk de breed glunderende man die voor de lodge op z’n knieën zit en een heuse 20-ponder in zijn handen heeft. Een schitterende zilveren vis aan het begin van de rivier had zijn kleine vlieg genomen en hem de sport van zijn leven bezorgd. Cool man… profi, profi. Deze gaat in het recordboek op de lodge als tot nu toe grootste vis op de vlieg door deze groep gevangen. Hahaha.

Zeer trotse Fred met 20 pond zilver.

De groep die met de bellyboot op het Garvie meer zijn wezen vissen om te proberen een visje weg te halen bij de rietkragen, zijn er helaas niet in geslaagd. De vis sprong naar hartenlust, maar waren niet te haken. Zal wel weer een telefoontje komen met: “There’s a fucking Donut in my lake”, van de eigenaar van de andere overzijde. Nou ja, we proberen alles, toch?! Een mooie zilveren zeeforel van een pondje, bedenkt zich nog even in de middag om me wat extra’s te geven als weekafsluiting. Genieten van die sterke rakker. ‘k Ga stoppen, ’t is over voor dit jaar 2010, het is voorbij.

De mooie zeeforel viel voor een goudkopnimf.

De spullen schoonmaken en alles terug in de tassen frotten, kijken of het allemaal nog past. Ontneem het strand nog van twee van die duizenden jaren oude, gladde en gestreepte keien om aan een vriend te schenken. Een stukje steen uit de IJstijd en geslepen door het bodemzand van de grote oceaan tijdens het rollen naar zijn nieuwe plekje ergens op deze aardkloot.

Miljoenen jaren oud en mooi geslepen door...

Zijn eindbestemming was het kleine strandje bij de monding van die Polly rivier daar in die gave omgeving die mij al zo’n 17 jaar plezier, genot en kennis bijbracht.

Twee groepen die deze weken weer genoten hebben op hún manier.
Twee groepen die kennis gemaakt hebben met dit winderige stukje land.
Twee groepen die wederom een echt ‘Maten-gevoel’ hebben gehad.
Twee groepen die met z’n allen 26 zalmen hebben mogen vasthouden.
Twee groepen die met z’n allen 22 flessen Whisky hebben mogen legen.
Twee groepen die in zon, regen, mist, hagelstenen en wind hebben gelopen.
Twee groepen die niet in de tentjes gelegen hebben in de bergen.
Twee groepen die heerlijk genoten hebben van de kookkunst.
Twee groepen die de zee getart hebben met hun vliegen.
Twee groepen die denk ik genoten hebben (op die ene na).

Randy… mooi man… bravo.
Fred… je hebt de kanjer van de week getaild man.
Joost… de kookkunst was subliem… je vriendschap ook.
Pjotr… helemaal bijgetankt… “toch hè Joost?”
John… wat een genot dit alles hè… wat kun jij genieten.
Onno… wat was die snert van Mam goed zeg.
Cor… ooit mag ook jij het genot meemaken.
Jacco… de volgende vis blijft echt hangen hoor.
Kees… mooi man hoe dat die cane van jou buigt.
Umehara… (‘lubbelen lobbie man’) je maakt de lekkerste Sushi’s, maar wees niet bang van zo’n onschuldig zeehondje.

Op de terugreis naar de boot kijk ik ’s morgens naar de bevroren heuvels en heb weer die starende blik en gedachten… Heb dit nu 17 jaar gezien en meegemaakt… 17 jaar genoten en veel geleerd… 17 jaar vliegen gebonden om de vis hier te verleiden… De meren langs de single track road glijden voorbij… kijk ernaar en denk: “’t Is goed zo, ’t is goed geweest.” De wind blaast naar binnen, die speciale wind daar… Doe het raampje dicht en zak weg in de kussens van de achterbank…

Doe het raampje dicht en zak weg in de kussens…

De lange periode dat ik hier geweest ben heeft me veel gebracht, veel laten zien van dit mooie stukje land, veel geleerd van dit mooie watersysteem, veel kromme hengels mogen hebben, veel mensen begeleid, vele meters gelopen en geklommen, veel nieuwe energie opgedaan, veel bij kunnen tanken om die wereld met die tralies even te kunnen vergeten… En wat voor bikkel je ook denkt te zijn, dit stukje aardkloot leert jou hoe klein je bent, leert jou dat je altijd verliest van de elementen hier en dat je maar beter wat meer bescheiden mag zijn en accepteren dat je hier hebt mogen lopen en genieten.

Dit stukje ongerepte natuur dwingt je Leerling te zijn en geen Meester. Bedankt dat ik je wilde stammen in mijn handen heb mogen vasthouden, heb mogen proeven in gerookte vorm, heb mogen spelen met ze.

Vaarwel Inverpolly Estate …, vaarwel en…

Bedankt…

Cheers, Theo

- terug -