Afscheid van dat mooie stukje aarde…

door Salvatore, omlijst en gevormd door Theo Bakelaar

… Met pijn in mijn hart. Alsof engeltje Amore een zware, ranke pijl recht in mijn hart geschoten heeft...

Sta hier aan het strand onder die sterrenhemel, miljoenen sterren. Schitterende lichtpuntjes hangen hier in de lucht die onmetelijk groot is. Het lijken wel miljoenen wensballonnen die opgelaten zijn. Er hangt één hele speciale ster bij, een ster die groter is dan de alle anderen en deze lijkt ook wel een ander licht te geven…..een heel speciaal licht.

Eén ster spreekt en sprankelt in het bijzonder...

Als ik me goed oriënteer weet ik dat deze ster richting Italië ligt, mijn homeland. Het is een heel speciale ster en ik weet ook wat dat betekent. Na meer dan 10 jaar heb ik mijn besluit genomen… ik kan niet anders… het moet en ik wil het.

Mijn gedachten gaan terug naar Sicilië. Er viel een brief door de klep naar binnen op de deurmat. Vreemde stempels en zegels maken deze nog wat spannender voor mij. Het was een vraag van een maatschappij die filmopnames wilde maken van het zeeleven hier op Sicilië, met name van het onderwaterleven.

Het was de periode dat de knallende tonijnen hier terugkwamen voor het paaien in de Middellandse Zee. Men wilde opnames maken van deze tonijnen en mooie momenten schieten onderwater van het jagen erop met de harpoen. Daar ik vrij bekend ben als duikinstructeur hier in Sicilië, kwam de vraag of ik interesse had om mee te draaien tijdens de opnames. Of ik wilde duiken en wilde proberen er enkelen te schieten.

Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd, een klus die me wel trok en nog wat extra opleverde ook. De overeenstemming was dan ook snel bklonken met de filmmaatschappij. Er wordt rond deze tijd in de wateren van Sicilië ook commercieel gevist op tonijn. De lekkernijen gaan naar de restaurants of naar een fabriek toe waar ze in kleine blikjes gepropt worden. De boten met netten worden rond de trekkende scholen getrokken en de vangsten zijn vaak heel groot.

De vangsten zijn vaak in vele opzichten groot.

De bootjes vertrekken de haven uit en het werk kan beginnen. Ben zelf ook een paar keer als gast mee geweest. Het is altijd heel spectaculair om dit te zien en mee te maken. Zo is het leven nu eenmaal hier op dat eiland, men leeft hier van wat de zee geeft. Het toch al armere zuiden van Italië is gezegend met deze inkomsten van… de tonijnen.

De duikmaterialen worden gereedgemaakt. Het is voor mij een piece of cake, maar toch is het een spannend gebeuren. Met flinke, moderne harpoenschietertjes onderwater en jagen achter die giga snelle tonijn. De filmploegen zwemmen ons achterna met het modernste, gevoelige materiaal, om alles goed op beeld vast te leggen. Ook hier liggen gezonken boten waar de tonijn als razende Roelands doorheen schieten. Een wrak is een geliefde plaats waar vissen rondhangen.

Het duurt ook niet lang voordat de eerste vis zich laat zien. Er worden enkele vissen door ons geschoten en via lijnen naar boven getrokken. Nou weet ik wel een beetje wat en hoe groot de tonijnen zijn hier in deze wateren, maar schrok toch van sommigen. De afmetingen van die knoeperts lagen toch boven het gemiddelde wat ik kende. Enorm zeg, wat een kanjers. Op het dek van de boot hebben we ze opgehangen en ben er naast gaan staan, ze overtroffen mijn lengte. Wat een ervaring met die monsters en geloof me… sterk dat ze zijn… pfff! Meegesleurd worden door een brok vlees was een hele nieuwe ervaring voor mij. Giga.

Maar de ster met dat speciale licht blijft me trekken, staar naar boven en kan hem niet loslaten. Weet wat die betekent voor mij, denk aan het verhaal uit de bijbel waar de wijze mannen uit het oosten ook zo’n mooie heldere ster volgden naar hun doel, hun eindbestemming. Zij vonden daar iets moois, heel moois. Ik weet dat het pijn gaat doen, ongelofelijke pijn, maar de beloning zal ook fraai zijn… ik ga terug naar mijn Sicilië, ga terug naar mijn eiland waar ik de eerste stappen zette en mijn jeugd doorbracht.

Ga dit mooie stukje wereld verlaten, dit paradijs gedag zeggen, zal het gaan missen. Vreselijk gaan missen. Weet dat ik zal huilen om mijn vrienden daar onder het oppervlak van die onmetelijke grote plas met water. De Nurse Shark zal zonder mij gaan zwemmen en zijn plankton blijven verorberen hier, de Mantaroggen zullen hun ballet op blijven voeren zonder mijn aanwezigheid. Ik zal niet meer spelend en sierlijk met hen meegaan en die mooie dans opvoeren, trachten hun sierlijke bewegingen na te bootsen. De schilpad zal misschien zoeken naar me… ik ben er niet meer vriendje.

Zal mijn vrienden in die grote plas missen.

De woest beukende golven zullen het zonder mij moeten doen, mijn plank zal hun tunnels niet meer doorklieven, ze zullen me nooit meer kunnen pakken. De stranden zullen mijn voetafdrukken niet meer in zich hebben… Het zal voorbij zijn, het is over… uit. De afdrukken die er nog staan zullen gedicht worden door de wind, opgevuld worden met nieuw zand. Alsof ik er nooit gelopen heb, nooit hier geweest ben.

Mijn plank zal de tunnels niet meer doorlopen.

De reden dat ik terugga naar mijn geliefde andere land is… Silvia. Zij is de ster die daar hoog staat en meer schittert dan al die andere sterren uit dat heelal. Zij is die ster die ik ga volgen tot ik er ben. Zij woont daar en wil een leven gaan opbouwen met mij. Nu komt ze tweemaal per jaar naar dit paradijs om hier te toeven met mij. Het kan niet langer zo… we willen meer bij elkaar zijn, er moeten knopen doorgehakt worden, we willen een gezin gaan stichten.

Het kan alleen door terug te gaan en niet alleen aan mijzelf te denken. Heb dit nu lang gedaan en het heeft me gebracht wat ik verwachtte… het is goed geweest zo. Eenmaal heb ik deze stap genomen om hier naartoe te gaan en een geliefde verloren, dat heeft me heel veel pijn gedaan en dat zal nu niet meer gebeuren… oooh nee.

Wrijf de vochtige ogen af en plotseling klinkt er een oerkreet over dat mooie rustige, goudgele strand… “Silvia… ik kom.”

Ciao tutti.

Salvatore

- terug -