Noordenwind, bewolkt, dagje vrij, dik uurtje rijden...

...dus het Oostvoorne Meer

Door Theo Bakelaar

Gewoon weer even kijken daar, lang geleden en je hoort nou niet bepaald veel berichten over dat mooie water. Soms lastige water met al z’n grillen en grollen. Het moet gewoon kloppen, alles op zijn plaats vallen en op de juiste plaats aanwezig zijn.

... dus het Oostvoorne Meer.

Het is soms als of het vanzelf gaat en soms lijkt het wel of er helemaal geen vis zit… de juiste vlieg ja dan nee geloof ik niet zo heel erg in. Het zal misschien wel iets uitmaken maar voor de rest ach… kom op.

Toch, als je aan het einde van je visdag ’s avonds in het donker huiswaarts gaat na het opruimen van je altijd teveel meegenomen materiaal enz., moet je gewoon erkennen dat er altijd wel wat speciale dingen zijn gezien of gebeurd zijn.

Je hebt sowieso een heerlijke dag buitengestaan, lekker uitgewaaid. Je hebt sowieso de hele dag een lekkere lijn staan casten. Je hebt sowieso de hele dag allerlei dammetjes op lopen klauteren, hoopte dat je geen misstap maakte en droog op de keien kwam. Je staat sowieso te hopen dat je een paar dikke kolken ziet in de oppervlakte. Ennnnn… uiteindelijk toch een mooie dikke forel hoopt te haken en een paar prachtige beelden vast kunt leggen.

Als eerste werd de kant gekozen van het dorp, daar bij dat speeltuintje en dan linksaf. Achterste dammetje erin en dan de gehele rij dammen afvissen. Het gaf onmiddellijk goede hoop bij het naderen van het dammetje toen er een dikke kolk verscheen aan de oppervlakte.

Nou, mooi niks niemendal, ondanks het zeer heldere water niets te zien of te verzilveren. Mooie dikke zwanen die de groene steentjes schoonmaakten, ook een plaatje waard.

Mooie dikke zwanen die de groene steentjes schoonmaakten.

Een goede strike indicator.

Een paar waterfietstrappende vissers in een gaaf bootje kwamen een plasje doen aan de kant en vertelden dat de vis een honderd meter uit de kant aan de oppervlakte kleine zwarte vliegjes van het water afsnoepten. Ze zaten niet diep en hij had er al twee gevangen, weliswaar met twee hengels in de steuntjes en een lepeltje… maar toch. De vis was aanwezig dus dat gaf de burger moed.

Twee uurtjes vertoefd op de dammen zonder resultaat, terug naar de Stormvogel om het daar te proberen. Hier waren wat meer kleine kolkjes te zien, haringen zo te zien. Een leuke windkabbel gaf aan dat het wel eens fishy kon zijn, helaas niet dus.

Over de dammetjes lopend zag ik een witte streep op de bodem liggen, zo’n metertje uit de kant. “Lijkt wel een vis joh.” Niet diep, dus even het water in en de laars eronder om het omhoog te krijgen.

Een witte streep op de bodem...

Niet diep, dus even het water in en de laars eronder...

Jezus mina… Trok het gevaarte op de kant om het eens beter te bekijken. Kanone… een mannetjesforel en niet zo’n kleintje ook. Zag een beetje bleekjes maar stonk nog niet. Pas dood dus, had het niet gehaald na een dril misschien of was het gewoon ouderdom.

Kon nou niet echt noemenswaardige schade zien aan dat beest. Een paar mooie platen was dit zeker waard. De lengte lag net iets over de negentig centimeter en het gewicht zal zo rond de 13 á 14 pond geweest zijn.

Net iets over de negentig centimeter...

Dus ze zijn er wel in dat meer daar… die kanjers, die knotsen van vissen, die reuzenforellen. Het ging mij iets te ver om zijn pens open te snijden om te kijken wat daar allemaal in zou zitten. Misschien toch moeten doen! Denk dat er wel harinkjes in zouden zitten, zo groot worden van die paar kleine stekelbaarsjes zal wel niet.

D’r zat een staart aan die ik ken van die mooie Atlantische zalmen, grote dikke vette staart. Giga grote kop met haak sierde die vis.

Grote, dikke vette staart...

Nog geen 5 minuten later begonnen de vogels te peuteren aan de vis, langslopend zag ik dat het beest zijn oog al kwijt was… brrr.

De Stormvogel kreeg er twee klanten bij voor een lekkere hap, goed te happen daar zeg, een lekker heet kippenpotje met Spaanse peper ging er heel goed in. Whaaauuww wat brandde dat spul zeg… lekker.

Nou dan de avondsessie maar, even de rechterzijde uitproberen. Helemaal geen actie te bekennen aldaar, ook geen andere vissers. Dan maar terug voor het donker invalt naar de Stormvogel en die trekgaten daar bestoken. De wind was eruit gevallen, glad stil water, weinig hoopvol. Kleine kolkjes doorbraken de oppervlakte nu en dan.

Plotseling… pats… vis, kleine forel, niet groot maar toch verbazend sterk. Een tweede forel nam mijn vlieg mee… weg. Dit plotseling alles in 5 minuten tijd. Daarna kwamen de haringen aan de beurt; 4 stuks hadden interesse in een floating Fry en dat was het. De duisternis lag er volledig in, het was 22.00 uur en tijd om dat uurtje terug te tuffen.

Niet groot maar toch verbazend sterk.

Rozig van het lekkere buiten zijn gaat de dag toch nog even door je heen en herhaal je in de auto met je vismaatje wat er nu allemaal vandaag gebeurde hier in die grote plas, al reeds zouter wordende water :

• Lekker noorden windje, beetje grijs en fris.
• Veel baggeren over die dammen.
• Mooie zwanen die genoeg te happen hadden.
• Dikke vis die helaas dood lag, maar toch… pfff.
• Heerlijke, niet dure hap in dat restaurantje aldaar.
• Toch nog een visje haken.
• Ook een visje verspelen en vliegje kwijt.
• Harinkjes vangen die voedsel zijn voor echt grote jongens.
• Toch nog een zonnetje zien ondergaan die een spookachtig licht over de plas werpt (typisch die mastenrij daar).

Jammer, maar last but not least, als je je dan helemaal uit dat waadpak gehesen hebt en je gereed bent om dat dikke uur terug te tuffen, moet je nog ff piesen met grote dikke straal en veel druk op de buik…shit… da’s niet goed na zo’n heet kippenpannetje met Spaanse peper… ga je nog naar huis toe met een nat vlekje in de broek ook.

Spookachtig licht over de plas...

Maar toch wel weer een echte Oostvoorne-dag dacht ik zo. Altijd wel iets daar. Mooi man.

Cheers, Theo

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.