|
||||||||||||
"Ocean City, here we come!" (deel 4, slot)door Theo Bakelaar Maandag… laatste dag… afscheid met? Altijd die vreemde afscheidsdag, maar hij is nog niet voorbij… En dat? Dat zouden we weten ook! Zou er dan toch nog wat gebeuren daar op die grote plas? Pijn kan fijn zijn… hihihioho!
Pijn kan fijn zijn… hihihioho! Hoera! ’t Is zonnig en er staat niet al te veel wind. Cool, gaaf. Had een goed gevoel bij deze dag. Vroeg op om de nodige hengels te sorteren voor vandaag, want we gaan er nog even tegenaan. Een # 11 moet voldoende zijn. Heb een vreemd voorgevoel, een voorgevoel dat de goden ons vandaag gunstig gezind zijn na die ietwat mindere, vorige week. Nou ja, noem het maar minder!
"Klaar voor actie mannen?!" Een compleet zinkende lijn moet het vandaag dan maar doen. De les van vorige week was dat de vis nou niet echt in de oppervlakte zat om te jagen op scholen met baitfish. Soms begrijp je de situatie niet zo goed. Altijd is het weer anders, het gaat niet altijd zoals vorige keer. Nee, niet echt. Dus ik gokte dan maar op ‘down and deep’ en een staaldraad voor de vlieg. Vliegen genoeg, maar zonde van de tijd om alles weer opnieuw aan te knopen wanneer een vliegje kwijt is. Nou en, als er een Striper niet wil happen vanwege een staaldraad voor de vlieg, dan doet ie het maar niet. Die jongens zijn over het algemeen wat voorzichtiger, ze raggen niet zoals die blauwe rakkers.
Harry... the blue fish man. Nadat de nodige broodjes voor de lunch afgehaald waren, was het op naar het dok om de boot vol te laden en Gary op te halen bij het kleine pensionnetje. Misschien konden we hem vandaag dik in de vis brengen. Iedereen had een goed gevoel zo te zien; allen lachten om de grappen en grollen wederzijds en we hadden volgens ons al hele dikke, kromme hengels. Eenieder had wederom zijn favoriete vlieg voor vandaag al uitgekozen en zat die koesterend te strelen in de auto. Ze geloofden in hun creaties. De ene had gekozen voor een mooie, kunstig gebonden wapperende streamer in de kleuren wit/chartreuse met grote ogen en de andere voor een Clouser in dezelfde kleur… Geloof is goed mannen.
Coke en lunchpakketten voor de grote strijd... “Your fly for today Theo?” brabbelde Gary vanuit de stoel naast de bestuurder. De rit ging als vanouds; "Like riding a wild horse in the prairie," zoals Gary al eerder had gezegd. Kanone, wat ging die gozer tekeer zeg met die boot. Daar er nergens vogels te zien waren, die aan het jagen waren op scholen met prooivis, knalde Benji toch maar weer ver uit de kust. Hengel gereedmaken was er dus echt niet bij, staan was al moeilijk genoeg en naar Gary kijkend wist ik dat als we stil zouden liggen voor de eerste worp, hij de vissen eerst zou gaan voeren. Eindelijk lag de boot op de golven mee te dansen en konden de vliegen aan de leaders. Chuck zou eerst even kijken wat die rode strepen op de visvinder en dieptemeter inhielden met een spinstokje dat altijd aan boord lag. Terwijl Gary met reutelend geluid de vissen voerde, knoopten wij onze geheime wapens aan de tip. Heerlijk… Hij zou zowat ‘chummen’ voor ons… hihihi. Een paar golven van die eetrestanten van de vorige dag, die zijn strot uitvlogen, konden geen kwaad toch?! Extra lokmiddel vertelden we hem… Niet leuk dus. Maar wel een bikkel, want hij klaagde geen seconde. Chuck had weerstand aan de spinstok en takelde een Dogshark naar boven, zo’n klein rakkertje van een meter.
Naast dog sharks ook vette platvissen. Uitkijken met die nozems, hele scherpe doorn achter bij de staart, ze draaien altijd met dat lichaam en proberen je een mooie haal te verkopen. Giftig spul zeg ik maar, je arm wordt een paar maal dikker en dan kun je terug... zeker weten. Voordat de lepel goed en wel de bodem weer raakte hing nummer 2 al te spartelen. Terwijl de lijnen richting bodem zakten, wensten we elkaar good luck en Gary gaf zijn vlieg de opdracht om hem een grote vis te brengen. Ach, misschien werkt het wel. “You nice fly… bring me a large Striper.” Harry kon na 15 seconden beginnen met een nieuwe vlieg te zoeken… De beuk die hij kreeg en het daarna niets meer, betekende maar één ding: Blue Fish. No fly… No nothing. Alles weg, hartstikke pleite.
Lijkt wel werken zo man! Eén ding was zeker, er lag vis. Op de visvinder zagen we rond de 30 feet regelmatig lange, rode strepen boven de bodem zweven, kon alleen niet wat voor vis. De wolken met baitfish waren wel te onderscheiden. Mijn palingvel achter de tubing, wapperde heel bewegelijk in de oppervlakte. “Moet toch niet van af te blijven zijn mannen?” Nee, niet echt dus… RAMMMMMMMM. De hengel krijgt een giga beuk en de lijn begint te lopen, begint niet zomaar te lopen, oh nee… Meter na meter verdwijnt achter de zinklijn die al weg was. De lijn ligt ook vrij hoog in het water, ben ik wel gewend van de Blue fish, heeft nogal eens de gewoonte om hoog te blijven en ver te gaan.
"Holy sjips... Help Harry... daar gaat ie weer..." Deze gabber bleef echter gaan. Dit duidde dan toch op een wat grotere vis, niet dan?! De backingrol op de reel was 200 meter en het begon aardig dunner te orden daar in het hart van de reel en die gabber bleef ook vrij hoog. Zou het dan toch een Striper kunnen zijn? Maar Harry had toch een beuk en was de vlieg kwijt?! Nou ja, er was voorlopig even niets te zien, dus dan maar de rem op volle toeren laten draaien en proberen wat af te stoppen. Het gepomp en gedraai begon wat aandacht te krijgen bij de medevisgenoten. Zou dan toch de eerste dikke vis binnenkomen waar we toch al een paar dagen naar op jacht waren? Eindelijk, de zinklijn kwam terug op de reel en nu zou het toch snel voorbij kunnen zijn… Echt niet… Hij kwam effe niet meer naar boven nu, maar ging diep. Het zijn van die momenten waar je lang op zit te wachten: je drilt een vis en bent vreselijk nieuwsgierig naar wat er aan die vlieg hangt. Nou ja, het is meer zo van: ‘daar is het, daar komt het, dat is de vreemdeling die je nooit gezien hebt, je wilt er wel even kennis mee maken, hij of zij heeft me gigantische fijne momenten bezorgd. Kijk maar eens naar de gezichten van iemand die een vis heeft gehaakt. Zie maar eens hoe het gezicht er anders uitziet, iets van een soort overwinning, iets van een gescoord hebben? Of heb ik het nou zo mis?! Het ligt er ook aan met wat voor soort mensen je aan het vissen bent hoor. Hoe vaak zie je niet als iemand een vis haakt, eerst even de omgeving inkijkt of iedereen wel ziet dat jij een kromme hengel hebt… Nog een keer of tien naar de top kijkt, hoe ie dan wel niet aan het buigen is. De dril wordt eigenlijk een beetje vergeten. Het genieten van het element, bezig met een onbekende en de (mag ik zeggen?) sport die je hebt, is plotseling bijzaak geworden. De opmerkingen die je soms hoort doet je het bloed in de aderen stollen, zo van: “Ahhh, dacht even dat ik het verleerd was…” Kom nou even zeg… Of je hebt een verkeerde keuze vlieg gehad toen, of de vis had gewoon geen zin… of hij lag er niet… Maar hou even op met die onzinnige opmerkingen. Een schicht schoot voorbij en kon zien dat het een Striper was. De blauw kleur van de mooie, lange strepen gaf dat al aan.
De vinne snijden door de golven. Ennnnn… nog niet zo’n kleintje ook. Man wat een bak hing er aan dat lijntje. De bekgreep werkt perfect; je trekt hem ermee omhoog en zet onmiddellijk de andere hand in ter ondersteuning. Whaaaauuuww…’t Is een hok van een vis zeg, dit is een dikke 20-plus ponder. Die kop alleen al, wat een beest zeg.
Hij hangt vol in de bek... "Goed genomen jochie!" Hij heeft die palinghuid als een sliert in zijn bek hangen, gewoon naar binnen gezogen. Wat een beauty. Nog even meten en wat plaatjes schieten. Een mooie 38 incher, bijna een meter dus. Deze vis wordt even besproken en daar we vanavond een afscheidsetentje hebben, gaat deze mee voor het diner. Hier zit wel wat vlees aan en ben ook benieuwd wat er allemaal in die buik zit van dat monster. Zullen hoogst waarschijnlijk wel van die mooie sandeels zijn Dit is voldoende voor de tafel van 9 man vanavond.
Niet te geloven wat een beuker... hihihi Er zit dus grote vis, of het moet een toevalstreffer zijn geweest. Nou, daar kwamen we nog geen 20 seconden later achter… Zie Harry rechts van me een keer of 4 de haak zetten, lijkt wel of hij een Tarpon heeft gehaakt. De hengel buigt vervaarlijk tijdens het zetten van de haak. “Zo, die zit gehaakt,” roept hij en begint aan zijn drilpartij. Hij is ook zo’n lekkere harde drilman: ‘Niet lullen, gewoon heerlijk in de stok gaan hangen en naar binnen trekken’, is dan ook zijn motto.
Harry heeft weer zo'n beukende vis... "Haak zetten Har!" Zo te zien mag deze vis er beslist wezen en het duurt dan ook een tijd voordat er bij de boot een torpedo voorbij komt schieten. “Dit zijn ze Harry, now we’re talking man!” De eeuwige glimlach stond gebeiteld op zijn gezicht onder de pet. Een snelle greep bracht een vis naar binnen waar we allemaal een beetje verbijsterd naar keken. Wat een hok zeg… Kijk, hier doe je het voor, hier maak je een paar pasfoto’s van zeg...
"Gave vis Harry! Niet laten vallen joh!" Gary keek vol bewondering naar de vis en vroeg of hij deze mocht meenemen voor de komende feestdagen thuis, gezellig met de familie aan tafel met zo’n heerlijke vis… thuis fileren en ingevroren meenemen. Dat was vis numero 2 die in het luik verdween. Tja, zulke maten mogen mee hoor voor zulke mooie gelegenheden. Geen kalkoen op tafel met Thanksgiving, maar een heerlijke lap wit vissenvlees. De vis lag rond de 26 pond en was ook tegen de meter aan. Wel groot deze school met vis zeg. Hier nog maar een paar keer overheen driften om nog zoiets mee te maken. Nou, dat was dan geen slecht plan. Chuck bleef maar haaitjes vangen, of hij nou met de spinhengel vanwege de ruimte aan boord viste of met de vlieg, hij bleef die felle groenogen maar haken. Al snel werd hij ‘King Shark’ genoemd. Hij bleef enigszins verbaasd naar ons kijken omdat er bij ons regelmatig iets groots aan ging hangen. Ook Gary kreeg zijn eerste beuk en allereerst bedankte hij zijn vlieg dat die hem een grote vis ging brengen zoals hij gevraagd had bij het presenteren van de vlieg. De vis hield hem toch een tijdje bezig. Had ie geen probleem mee hoor… Oh nee, het beviel hem goed zo! Hij had een staaldraad aan de leader geknoopt om geen risico te lopen en dat was maar goed ook.
Gary krijgt een vette beuk... Een schitterende Blue Fish beukte onder de boot door. Zijn gezicht sprak boekdelen, zo van: “Yes, yes!” Alleen deze vis moest je echt wel met een Boga grip uit het water tillen, dit doe je echt niet met een duimpje in de bek… hahaha, dan kun je het wel schudden. Als je soms ziet hoe je vlieg eruit ziet na de dril van zo’n knaller… pfff… half kaalgevreten… Ze knippen de haartjes door alsof het niks is. Meestal wordt het dan vliegje wisselen. Nou ja, dat willen wij dan… het moet er mooi uitzien of ‘fishy’. Denk dat het bij Blue fish geen sikkepit uitmaakt, ze rammen er toch meestal op zonder te kijken. Als het maar te eten is voor ze. Vandaar dat de meest simpele vliegen ook de beste zijn… Oeioei… Wat zeg je daar nu als vliegbinder…?! Whaaauww, gave vis zeg. “En dat voor een zoetwatervisser,” waren de eerste opmerkingen gekscherend naar Gary. Hij kon er om lachen en genoot duidelijk van dit geweld hier op die oceaan. Het kotsen nam hij op de koop toe, dit maakte alles goed.
Gary met zijn trofee. De vis kreeg na wat shots de vrijheid terug. Deze vis is wat minder van smaak, zijn wat bitter. En trouwens, er lagen al 2 van die reuzen in het vooronderluikje. Mooi genoeg zo. De lijn werd vast gehouden… “Holy Mac… rare aanbeet… echt geen rammer zoals daarvoor. Weerstand genoeg, maar een vreemde...” Geen wonder… Mocht het genot ook meemaken van zo’n ranke en slanke dogshark. Dat beest schoot als een gek langs de boot. Ben er niet zo kapot van, maar ja… het ding zal er toch afmoeten. Ben niet zo weg van die slingerende staart met dat gevaarlijke doorntje erop. Gek hè? Al die vissen liggen zo rond de meter en niet groter.
Op de vlieg hohoho... Mooie en gevaarlijk uitziende, groene ogen hebben ze. Alleen dat al is zo fraai aan die beesten. Toch als je deze haaitjes haakt, dan zijn ze los van de bodem en jagen ze achter aasvis aan. Normaal schuifelen ze over de bodem gezien hun bek die onderaan zit. Vandaar dat Chuck ook steeds van die mannen haakt. Ze zijn los van die bodem, dus aasvis, dus ook die grotere mannen aanwezig… Lappppppppp!!! Daar gaat ’t ie weer… Weinig weerstand, maar wel gehobbel zo aan de top te zien. Komt ook makkelijk naar boven toe. “Het zal toch niet weer zo zijn…?” Heb in de loop der jaren een beetje de naam gekregen van de 'vreemde-vissen-vanger' op dat bootje van Chuck. En ja hoor, die Schoel begint al te bulken van het lachen… “The Alien is back in town!” En inderdaad, er hangt een vette rog aan met vlammende ogen. Geheel niet gelukkig zo te zien. “Ja, ja… lach maar mannen, ome Theo komt zo wel terug… en hard ook!” Een lachsalvo was het antwoord van de crew aan boord en zelfs Gary kon er smakelijk om lachen. Dat lachen verging ze vrij snel. Hoe het kan, weet ik ook niet. Vermoed dat die vreselijk mooi wapperende palingvlieg enorme paniek veroorzaakte daaronder het wateroppervlak op die zeebodem. Met denderend geraas van de reel spoot de lijn weg, ver weg… Hohoho… Ver weg. Nog erger was dat de halve hengel ging erachteraan ging. “Whooowww!!!” Door het casten met die zwaar zinkende lijn, even niet aan het regelmatig aanschuiven gedacht. Oei…, beetje beginnersfoutje.
Sakkeju... een halve hengel... hoe los je dat op? Langzaam gleed de losgeschoten helft van de hengel richting vis over de backing, heel wat meters. Daar zat ik dan… Grote vis aan de haak, ver weg geramd, met een langzaam wegglijdend hengeldeel en een halve hengel resterend om te drillen. Hoopte maar dat die vis er niet afklapte, zodat het deel erachteraan kon gaan en zou verdwijnen in die onmetelijke plas. Het enige gelukje dat ik kon bedenken was dat er toch echt een staaldraad aan zat, een Blue Fish kon dus niets doorknippen. Mooi zo, laat hem maar losschieten dan. Ja, mooi dus niet… De dril op afstand kon beginnen. De vis had de grootste runs gehad en nu begon het terugpompen van die kanjer, want zo voelde het echt weer aan. Niks viel er op te vangen aan klappen, zit wat dat betreft maar weinig leven in zo’n half stokkie. Toch viel het niet tegen moet ik achteraf zeggen. De crew stopte met vissen om dit spektakel mee te maken. Lachen, yellen en nogal meer. Gary zag er gelijk weer een verhaal in voor zijn site. Toen de top langszij kwam, werd die spontaan gegrepen door Benji en schoof die met veel gehannes op het onderste deel zodat de dril weer wat makkelijker ging. Safe, gered, heerlijk.
Vette bak langszij van de 'Ole Man Winter'. Het lachen verging de mannen toen de vis eindelijk langszij kwam. Het werd meer zo van: “Je zus (aan elkaar geschreven dan), mooi man… wat een knoepert weer, kan ik ook een vliegje kopen? Mag ik een fotootje maken? Kost dat geld?” En meer van die flauwekul. Laat ze maar lekker lullen, was weer eens wat anders en de vis gaf aan dat ie dik boven de 20 pond lag. Gezien het aantal dat er iedere keer ging aanhangen, moest die palinghuid toch iets hebben. We stonden met z’n viertjes op een rij in dat bootje, waarom stond dan op de voorplecht dat stokje steeds krom?
De patser is binnen... whauw... In ieder geval kon ik morgen weer naar huis met een complete stok. Had nou even geen zin in dat geregel voor twee extra deeltjes voor die stok. Benji vond het allemaal schitterend en zijn camera met zo’n groothoeklens, maakte dat de vis nog groter werd. Bijzondere plaatjes.
Niet te filmen... zo'n groothoekie geeft toch wat extraas! Gary mocht nog een keer met een kromme stok staan en vond de combinatie van een Blue en een Striper toch wel gaaf om even te vereeuwigen. Was nog een mooie vis ook, eindelijk eens zo’n mooie rakker waar die lekker mee kon stoeien. Voor hem was de trip meer dan geslaagd, had graag ook eens met zo’n hok van een Striper willen knokken, maar ze gingen er gewoon niet aan hangen.
Samen met een trofee voor een stevige plaat. Jammer, jammer en nog eens jammer… De zon gaat verdwijnen, het windje begint terug te komen en de rit naar veilige haven zal een tijd in beslag nemen. Tuurlijk zijn we weer extreem ver uit de kust… Benji… Maar het genot was er dan ook naar. Geweldig gewoon, die gozer kan ze hoe dan ook gevonden krijgen. Lijkt misschien wat overdreven, maar de hele dag staat de boordradio aan en we horen de gesprekken van de mannen die overal met hun bootje rondhangen op die grote plas. Ze vragen aan eenieder die op de plas zit, hoe de vangst is en waar ze rondhangen als er gevangen wordt. Ze haken af en toe een Blue Fish, but that’s it.
Face to face met een monster... “Mooi niks doorgeven Benji man, anders hangt het straks allemaal rond jouw bootje.” Lullig misschien, maar daar kom je al snel van terug wanneer ze soms met brullende motoren dwars over je stekken heen varen. De GPS staat aan en geeft het plaatje hoe terug te gaan. Hopsakee, gas erop. Nou dat hoef je hem ook niet te zeggen, de klep gaat vol los.
Laatste minuten... einde vissen. Vanavond hebben we een gezamenlijk diner in Chuck’s huis. Zeg maar een soort afsluiting van een zeer geslaagde twee weken vissen, binden, shoppen en vrienden ontmoeten. Gary is een zeer gelovig man moet je weten en aan tafel zittend vraagt hij of dat we allen elkaars handen willen vasthouden. Hij houdt een gesprekje met God over het eten dat er staat, dankt de kokkin die er keihard aan gewerkt heeft om het voor elkaar te krijgen en toont tevens dank voor het feit dat we een mooie vis vanuit Zijn oceaan gekregen hebben om op te peuzelen hier aan tafel onder het genot van goede vriendschap die hij geproefd had tijdens deze trip. God zal best geluisterd hebben naar zijn woorden, want de vis was overheerlijk. Met de vriendschap zat het wel snor en de show was goed geslaagd. Mooi hè?!
... 't zat wel weer snor allemaal. Alles was geslaagd tot zover, de hele reutemeteut… Allen thanks! Wie weet tot volgend jaar... en misschien zijn die Stripers dan wel weer wat groter geworden… Hohoho… Nog zwaarder leunen in die hengel. Wordt het dan ook nog grotere vliegen binden met dat levendige spul, die gekke palinghuid?
Hoppaaa! All thanks... en dank aan de oceaan. Cheers Theo Ennnuuhhh… Bedankt voor het lezen allemaal. Hoop dat deze, weer bijzondere trip, toch nog iets kon bijdragen aan… Ach, pik er maar uit wat jou beviel of nuttig was of is voor jou. Ennnuuuuh (nog een keer eennuuuuh), als jullie zo’n vliegvismaatje treffen waarmee je de halve aardkloot afreist… Dan uuhh… ben je gezegend, want zo zie je ze maar zelden. Dat wilde ik tot slot nog even kwijt. - terug -
|
||||||||||||
Copyright FlyFever - niets van deze site mag worden overgenomen in welke zin dan ook zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur.