Lenne, Duitsland – september 2008

Zojuist nog de waterstanden bekeken op het internet. Ziet er normaal uit. Voor het weekend hadden ze geen geweldig weer opgegeven. Af en toe een bui. Nagenoeg de hele weg naar Altena hebben we wat druppels op de ruiten gekregen. Ik hoopte dat het niet genoeg zou zijn om de rivier te doen vertroebelen.

Eenmaal aangekomen in Altena bleek de rivier prima te zijn. Een klein beetje van slag, maar dat vind ik altijd wel fijn, heb dan het idee dat de vis wat minder ‘spooky’ is.

’s Avonds heeft Wimsema nog even een klein uurtje gevist… niets. Slechts enkele vissen aan de oppervlakte gezien. Heel weinig actie en de rivier werd alsmaar troebeler.

Die avond terug naar het hotelletje om wat te eten, te drinken en te snurken. Nog voor het slapen gaan even naar buiten gekeken… regen, regen en nog eens regen. Dit was gedoemd om letterlijk in het water te vallen…

De volgende ochtend rustig naar het water. De adrenaline was nou niet op dermate peil om heel vroeg op te staan en fanatiek, maar toch met dikke ogen, de rivier in te stappen…
Aldus rustig aan. De rivier keek nog meer afgekleurd dan gisteren. Jammer. Met een zicht van amper een halve meter en heel weinig – ‘ieniemini prutjevisjes’ – tot geen actie in het water, zonk ons de moed eigenlijk al vrijwel direct in de schoenen.

Het zag er niet veelbelovend uit…

We hadden de vergunningen toch al in ons broekzak en besloten de waadpakken maar aan te schieten om de lijnen even nat te maken.

Langs de waterkant had ik eigenlijk meer oog voor de planten en bloemen dan voor de rivier zelf, iets wat mij zelden overkomt. Ondanks dat de Herfst klaarblijkelijk haar intrede had gedaan, stonden her en der nog prachtige planten in volle bloei en kwam ik ook nog een vreemdeling tegen…

Nog in volle bloei; de vrolijke noot op een triest vooruitzicht.

De vreemdeling. Een wilde tomaat?

Na een rondje gemaakt te hebben stonden we even vanaf de brug het water te bekijken. Bij een schuimpartij, die werd veroorzaakt door in instromende pijp, zagen we diverse blauwachtige ruggen cruisen. Zelfs het schuim bewoog op sommige plekken op onnatuurlijke wijze. Bleek dat er karpertjes, van een pondje of 6 – 7, beschutting zochten onder het schuim op amper een 30 tot 40 centimeter water. Uniek gezicht.

Cruisende karpers in de rivier, beschutting zoekende onder het schuim en af en toe zichtbaar.

Het duurde niet lang of we spotten een paartje kopvoorns van zeer knap formaat. Wimsema gooide zijn opgerookte sigaretje in het water en direct volgde een reactie. De peuk werd gepakt en kwam weer bovendrijven. Amper een metertje verder en de peuk verdween na een gulzige haal van iets levends onder het schuim… Met verbazing hebben we naar dit schouwspel staan kijken…

Ik snel een grove, droge vlieg eraan gebonden met 18/100 tippet. Je weet maar nooit! Wat ik eraan zou binden zou niet zoveel uitmaken, zo bewees de in het water gegooide peuk van Wimsema wel.

Slechts binnen een aantal worpen was het al raak. Een rustige breking in de schuimpartij toonde aan dat de vlieg gepakt werd. Heel eventjes wachten en rustig de haak zetten. Een mooie dril volgde, zeker toen de vis het stromende water verkoos boven de rustige pool waarin hij eerder nog vertoefde.

Met een dubbelgevouwen lat in handen. Het geeft wel weer het ‘joepie-gevoel!’

De kopvoorn had zijn stinkende best gedaan maar had uiteraard geen kans met de dikke tippet – tja, voor hetzelfde geld was er een karpertje op geknald… Na een leuk gevecht gleed de vis in mijn handen en ik was blij, reuzeblij.

Een knappe kopvoorn met een blije vliegvisser. Toch nog iets.

Op de hatchende meivlieg, of rugzakvlieg, zoals ik hem noem.

Hierna hebben we nog een beetje rondgereden en zijn we een paar kilometer boven Altena in een ander stadje beland. Hier nog een paar worpen gemaakt en wat meters water bekeken. Kansrijk en mooi, dat zeker, maar niet nu. We moeten maar weer terugkeren op het moment dat in het voorjaar weer nieuwe vis uitgezet wordt. Voor nu laten we het maar en gaan weer terug naar huis.

Kansrijk en mooi water.

Kort voordat we gereed waren om de auto in te stapen om de weg naar huis aan te gaan, liep er nog een prachtige steenvlieg over de voorruit te banjeren, haast te poseren. Ik besloot nog maar even de camera uit de auto te trekken en hem zijn moment te geven.

Een plaat van een beest. De natuur is wat dat betreft de beste kunstenaar.

Cheers.

Jelsema

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.