Ome Jaap… weg. Naar de vissenhemel, als die er is.

------

Of dat ik het voelde van de week… Was even langs geweest bij het verzorgingshuis van Ome Jaap. Niemand reageerde op de bel die 4x ingedrukt was geweest. Geen klikkende voetstappen van vrouw Mien die de deur altijd opende. Ome Japie zelf liep niet meer zo goed, een paar stapjes achter de rollator, ja, dat kon nog wel, maar die voordeur was net even te ver.

En gisteren… ja gisteren kreeg ik zo’n vreemd gevoel van: hier is meer aan de hand. Kreeg een beetje zo’n onrustig gevoel van binnen, trok de jas aan en met de boodschap ‘Effe weg naar ome Japie’ was ik vertrokken. De lift naar 10 hoog deed er akelig lang over, de deurbel werd robuust ingedrukt en kreeg een bepaalde tinteling toen ik de driftige stapjes van Mien hoorde op het parketvloertje.

“Hey Theo kom binnen, wat leuk zeg…”
“Ome Jaap is er niet meer hoor, die is aan het einde van het jaar overleden.”

Als of er een reuzenvuist een peer boven op je hoofd geeft. Als vast genageld stond ik daar met mijn programmablaadje in mijn hand, het blaadje dat ik aan Ome Japie zou geven met de woorden zo van: “Kijk gabbertje, je vriendje mocht op het programmablaadje staan in de States, mooi hè?!”
Ik weet dat hij Apetrots zou zijn geweest, want dat was hij altijd als hij naar de reisverhalen luisterde. Nu wist hij het niet, hij was er niet meer.

Mien vertelde het hele relaas en stil hoorde ik haar aan. Ze stak bij de grote foto van Ome Japie die op het tafeltje stond, een kaarsje aan.

“Kijk Theo, dat is voor Japie… doe ik iedere avond.”
“Da’s heel mooi Mien, mag ik dit blaadje erbij zetten, ben ik toch een beetje bij hem…”
“Da’s goed... weet zeker dat hij dat mooi vindt…”
Ondanks dat ik geen afscheid heb kunnen nemen van Ome Japie voel ik dat ik nu toch een beetje bij hem ben.

Je gabbertje Theo

- terug -