’s Werelds eerste Karpervliegenlijn

Tekst en fotografie: Brian Elward

De gedachte om weer naar Denemarken af te reizen broeide al een tijdje. Het was onderhand al weer een jaar geleden dat we er met de voltallige NUV naar toe waren gereisd om daar in de weelderige luxe van een villa, inclusief sauna en bubbelbad, de laaglandbeken te bevissen.

De laatste dag werden we vergezeld door de heer Kaj Kirkeby, een bekende van de vorige reis. Deze Deen heeft ons vaderlijk een hele dag op sleeptouw genomen langs de rivier die we de dagen ervoor hadden bevist. Achteraf kun je wel zeggen dat we ze niet hadden bevist, want na een ochtendsessie met deze meneer gingen onze ogen open en zagen we dat onze methoden zeker verre van effectief waren om de mooie bruine forellen achter de schubben te komen.

We hebben toentertijd zeer intensief les gekregen in het spotten van vis en hoe te bevissen; leaderopmaak, vliegkeuze, manier van driften en waar op te letten met aanslaan. Alles was in de trend van het ‘sight-fishing’ en we hingen aan de lippen van onze leermeester. Kortom een hoop kennis die we toen vergaard hadden, maar die we niet meer op een soortgelijke rivier konden toepassen. Het verlangen om naar Denemarken te gaan was dus groot, zo groot dat ik uiteindelijk besloot om in mijn eentje de auto vol te gooien en af te reizen naar DK, maar 700 km verderop...

Henk-Jan kon helaas niet mee en was zo gek om een week eerder naar DK te gaan voor hetzelfde concept. Sander had helaas net op de andere dagen vrij en zou dus maar 3 dagen kunnen en besloot om naar de Ardennen te gaan. Vrijdag na mijn werk snel nog even online de vergunning op internet geregeld via www.dagkort.dk. De staatsvergunning kost amper twee tientjes en je krijgt er een hoop voor terug. Tevens kun je op deze site ook dagkaarten kopen voor veel rivieren incl. de Grindsted, enkel bevis ik graag een ander deel dus heb ik die daar ter plaatste gekocht a 100 Deense Kronen per dag.

Om 02.30 ging de wekker en om 03.00 zat ik in de auto op weg naar DK. De reis ging voorspoedig, en met radio 3 tot ver in Duitsland, en maar weinig opstopping of vertragingen bij wegwerkzaamheden, arriveerde ik 7 uur later in Grindsted. Eerst even langs de rivier, kijken of het goed was en daarna naar de camping, Camping Aktiv werd het. Het plan was om zaterdag de Grindsted te bevissen, zondag de Skjern A, waarvoor ik al een dagkaart online had besteld, maandag nogmaals de Grindsted met Peter Husted van www.flybox.dk, en op dinsdag op de Konge A bij Foldingbro. Op zaterdag, zo tegen de middag, naar een mooi stukje Grindsted A net buiten de stad waar we vorig jaar geëindigd waren.

Helaas maakten vijf Denen zich klaar om daar te gaan vissen. Ze nodigden me uit om ook het stuk te bevissen daar er genoeg water zou zijn, maar ik hou toch meer van de rust en de ruimte tijdens vissen, dus bedankte ik ze voor het aanbod. Ik ga gerust een kwartiertje naar een mooi stukje water zitten om te kijken of het tot leven komt. Maar genoeg water is er inderdaad. Ik ben teruggereden naar een stuk stroomopwaarts en de auto naast een hotel geplaatst. De plek had ik van horen zeggen dus ik wist niet precies hoe ik bij het water zou komen, gelukkig was er een Deense vliegvisser die me de weg wel wilde laten zien.

Bij het water scheidde onze wegen en kon het vissen aanvangen. Mijn eerste mooie vlagzalm kwam in beeld, liggend in het midden van de rivier net achter een richel van zand. Ik verkoos een pheasant tail nimfje met goudkop haakmaatje 18, een beetje raar in het begin, maar ook dit soort vliegjes worden gretig gepakt door de vissen. Deze vlagzalm spotte de nimf in de drift en je zag hem achter de vlieg aankomen. Precies op het moment van omkeren sloeg ik aan en de eerste van de trip was gehaakt. Alles viel op zijn plaats en ik was gelijk weer verslaafd aan het vissen op een rivier.

Verslaafd aan het vissen op een rivier...

Jammer dat je niet in de rivieren van Denemarken kan waden, maar op deze manier verschrik je het minst. Die zaterdag zou ik een twintigtal vlagzalmen mogen vangen, op zicht en enkele mooie bruine forellen. Mijn mooiste vis van die dag was toch wel die veertiger bruine, die mijn droge vlieg vol overgave pakte toen hij op een rustig stukje, lui van de ene kant naar de andere zwom.

Zonder besef van tijd werd het al gauw half elf ’s avonds. Snel een simpele maaltijd gemaakt en de tent in.

De volgende ochtend naar de Skjern A gereden. Ik had een kaart voor een stuk bovenloop in de hoop dat de rivier wat smaller zou zijn. De Skjern A is in de benedenloop een vrij brede rivier die vooral rond mei en deze tijd veel bevist wordt op zalm. Dit jaar waren er al in mei een honderd gevangen, volgens de jongens van de McNab. Bij aankomst bleek de rivier nog steeds best breed te zijn maar dat hoede niks uit te maken, alleen was de rivier toch flink bruin gekleurd.

Ik heb er de hele ochtend gevist met nimfen, droge vliegen en streamers, maar verder dan enkele kleine vlagzalmpjes kwam ik niet. De zon stond al weer hoog aan de hemel en ik liep behoorlijk te zweten in mijn waadbroek, de zonnebrandcrème had ik ook thuis laten liggen. De vangsten waren slecht maar wat een prachtige omgeving, je kunt je best indenken dat zalm hier graag optrekt. In de middag ben ik naar het andere stuk gereden van de vergunning, maar ook daar niks bijzonders. Uiteindelijk kwam ik maar terug op de Grindsted waar ik Robert ben tegengekomen. Gelukkig net na een hopeloos uurtje vliegen werpen op een bruine forel die in midden van de stroom lag en die alles weigerde. Ik kon zelfs niet betrappen op azen, ik vrees dat sommige forellen te gedresseerd zijn.

Later die avond heb ik ook nog menig vlieg op een grote schim staan werpen. Zeker weten een vis, maar zelfs droge vliegen en grote nimfen wilde deze niet. Uiteindelijk naar deze schim gekropen uit nieuwsgierigheid en helaas moest ik tot de ontdekking komen dat deze 50 plusser tot de esox familie behoorde en dat die niet echt stijgen naar vliegen.

Op maandag kwam Peter vanuit Kopenhagen om een dagje mee te vissen. Hij had 3 vismaten mee die hoge verwachtingen hadden, zeker na het horen van mijn vangsten tot nu toe. Helaas bleek het die dag erg moeilijk om aan vis te komen. Het sluipen en het subtiel aanwerpen van vissen die je spotte bleek weer de doorslaggevende factor. Helaas waren deze vissers niet op hun best in deze methode en waren ze ietwat teleurgesteld. Tevens had één zelfs geen polariserende bril mee en dan kan je het wel shaken aan zo’n heldere rivier.

Uiteindelijk is de score van de vriendschappelijke match tussen DK en NL 7- 15 geworden. Ze voelden zich wel een beetje lullig dat een kaaskop, die niet eens forelrivieren in eigen land heeft, moest laten zien hoe je vis kon vangen. Na deze blamage zijn we nog kort naar de Omme A gereden om daar te kijken, maar ook hier was het water troebel en steeg er niks.

De laatste dag was een korte. Ik zou om 14.00 richting huis rijden aangezien er op zo’n doordeweekse dag ongetwijfeld veel files zouden staan. Alles was ingepakt en vroeg stond ik aan de waterkant. Nog eenmaal die verslavende rivier aflopen op zoek naar de grote jongens, dit keer de kleine vlagzalmpjes laten voor wat ze waren en kijken of ik een mooie forel of vlagzalm kon scoren. Na een uurtje lopen kwam ik bij het deel waar de rivier onder de weg doorloopt.

Op een afstand zag ik net voor de brug een schaduw in het water wat beslist een grote jongen moest zijn. Meteen ben ik door de knieën gezakt en met een wijde boog om de vis heen geslopen om net bij de brug achter hem te komen. De forel had niks in de gaten en je kon hem duidelijk zien azen op nimfjes die voorbij driften. Om niet meteen argwaan te wekken heb ik eerst even een tijdje stil gezeten en geobserveerd hoe hij bewoog en hoe diep hij nu eigenlijk lag, met dat heldere water is dat moeilijk in te schatten.

In die vier dagen heb ik één ding zeker geleerd, en dat is dat de vlieg niet zozeer uitmaakt, ik ving mijn visjes op grote rode Copper Johns maat 10, maar als je daarna wisselde naar een Pheasant Tail maat 18 ging het ook prima. Wat er echt toe doet is de presentatie en de drift. De vlieg moet op diepte komen en in de ‘vaargeul’ van de vis komen. Anders kost het teveel moeite en is het niet waard.

Na alles nagelopen te hebben en de lijn netjes voor mijn knieën te hebben gelegd, de eerste paar drifts gemaakt. Ik gokte al gauw op een ‘spook’, maar die bleef gelukkig uit. Na enkele loze drifts weer even een minuutje gewacht om rust in de tent te brengen. Onderhand kun je denk ik wel indenken dat je hartslag behoorlijk hard gaat. Je recordforel enkele meters voor je, azend en wel en een kristalheldere beek, poeh die manier van vissen doe je niet voor je rust.

Wat zelf een punt is en waar ik nog een hoop ervaring mee moet opdoen is de juiste timing van het aanslaan. Je kijkt naar de beweging van de vis voordat je aanslaat en met een forel gaat dat veel eerder dan bij een vlagzalm. Gelukkig liep alles zoals het moest en zag ik na een mooie drift het wit van de bek, automatisch sloeg ik aan. Alsof in slow motion afgespeeld kromde de vis zich in een grote boog en dreef stroomafwaarts. Traag maar met veel kracht kromde hij steeds zijn lichaam en probeerde zich te ontdoen van de nimf, die ik hartverzakkend duidelijk in de lip naar buiten zag hangen.

De vis was gehaakt, nu nog landen met zo’n lange leader en een dun gehaakte vis. Gelukkig kon ik de vis zo sturen en druk geven dat hij voor me bleef zwemmen en niet stroomafwaarts zou gaan. Na enkele korte uitbraken kon ik hem in mijn net laten glijden. Foto’s werden gemaakt en een brul van overwinning galmde over de weilanden. Het blijft jagen op en top en daar mogen wel wat oergeluiden bij komen kijken.

Een prachtig einde van mijn trip in Denemarken. Om 14.00 uur de auto in en om 22.00 uur weer terug in Nederland. Een lange rit, maar ik zou het zo weer doen. Het seizoen wordt qua insecten steeds beter. De meivliegen komen weldra uit net als de BWO’tjes. Dan wordt het op de andere rivieren ook steeds leuker.

Tot de volgende keer!

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.