"Goeiendagschotel…"

Door Theo Bakelaar

“Goeiendagschotel…”, klonk het door mijn hoofd… Vreemd woord, maar wel met een kleine achtergrond en spreekt bewondering uit of verbazing. Ik lag dubbel, schitterende opmerking op dat moment suprême hihihi.

Goeiendagschotel heeft een kleine uitleg nodig. Stel je voor: je loopt met je kleinkinderen door het dorp (ze zijn 3 jaar) en een wat oudere man loopt voor je die op het moment van bijna passeren een enorme scheet laat. De kleintjes kijken je met hun trouwe ogen, zonder enige verloedering nog opgedaan van het leven, aan en zeggen spontaan: “Goeiendagschotel opa!” Nou, ik kan je vertellen… je blijft er bijna in. Deze gave opmerking raak je ook niet meer kwijt en gebruik je zelf op momenten die wat tegen het abnormale aan zitten… Nou, dat zat dit moment.

“Goeiendagschotel” vloog er ook bij mij uit bij het zien van de meer dan trieste verschijning van vriend Essox… Meer dan een meter groot, maar dan hartstikke dood. Daar lag ze dan, uitgehold, leeggevreten, niet meer stoer, niet meer in staat om te jagen of te genieten van de geneugten des levens.

Ze zal de komende tijd niet meer in het spel der liefde mee kunnen spelen, niet meer uitgenodigd worden voor een gezellig etentje met haar dikke vriend Karel die haar eens een schitterend roze hapje voorschotelde met een prikker erin… zo’n mooie roze/witte streamer. De lucht was geklaard tussen hun beiden, er was vrede tussen die twee… Maar nu zal Karel opnieuw op jacht moeten naar een schone, want zijn grote dame lag hier op de kant bij die plas daar aan de Maasdijk/bandijk. Opnieuw zou hij een leuke vriendin moeten gaan zoeken en haar verleiden tot de grote voortplantingsdaad, zij kon het niet meer. Hij werd bang, want zijn domein hier was karig met zulke mooie dames als zij was, zijn domein bestond uit nog wat van die jonge pubers en daar hield het mee op… Het lijkt wel of ik altijd tegen vissen van de meter en er boven aanloop in allerlei situaties… Vaak zijn ze levend en knokken ze… Vaak tref ik ze aan op plaatsen waar ik kom om een lijntje te gooien.

Weet je nog die gave dikke grote forel op het strekdammetje in het Oostvoornse? Dat was ook een Kanjer met een grote K. Ook bijna een meter groot, jammer. Deze lag er zelfs iets boven… wat zonde. Je staat je wezenloos te piekeren hoe zij daar is gekomen… Wie of wat is de schuldige van dit alles? En dus nu ook zo met deze vriendin Essox… Wie is de schuldige… Óf, is het een stukje natuur dat hiervoor gezorgd heeft? Als dat zo is, dan heb ik er vrede mee, maar als het een stukje opzet of nalatigheid is, dan begint mijn maag te borrelen.

Wel is het zo dat zij redelijk kaal gegeten is en veel slanker dan voorheen, de natuur heeft er van gegeten. Velen zullen zich gevoed hebben met dit witte en voedzame vlees. Goed besteed zullen we maar zeggen. Op het moment dat ik haar vond begon deze fraaie kever aan zijn maaltijd, voor hem was er veel te halen. Oké, laat ik haar maar niet storen bij haar diner.

Kon de trieste aanblik toch al niet veel langer meer verdragen… “Dag vriendin… Meneer of mevrouw Tor, eet smakelijk…”

Snel weg en een nieuw stukje gaan proberen. Hier in dat Brabantse land hoef je nou niet echt veel en ver te rijden om een watertje te vinden waar je kans maakt op een leuke snoek. De groep oude, grote knoesten deden me weer even die snoek vergeten… Mooi zo… kijk hier maar weer eens rond of de knop van de klik-klak-machine wat meer kan schieten. ’t Is druilerig, de tijd der verrotting komt er weer aan en dat is ondermeer te zien aan de groei van de zwammen en meer. ’t Zou fijn zijn als je zulke schoonheden zag voordat je erop ging staan zoals de voorganger het gedaan had, ’t is de moeite waard om een plaat van te schieten. De kleuren springen er in het grauwe van de herfst dik uit. Mooi man.

Het felle oranje steekt mooi af tegen de afgezaagde boom… Klik klak zegt de camera… Mooi, die ligt ook vast. Toch valt er weer wel veel te zien op zo’n enkel uurtje dat je even de neus in de buitenlucht steekt.

We zullen nog even moeten wachten denk ik tot het écht los gaat in de slootjes en meertjes, de grote bladeren liggen nog fel groen op het wateroppervlak, duurt nog even voor het verrot is.

Maar het komt eraan… Tuig de hengel maar op alvast, want het is er voor dat je “Goeiendagschotel” hebt kunnen roepen. Alleen de vriendin van Karel zal het niet meer meemaken dat ze mag uitschieten met een aanvangssnelheid van zo’n misschien wel 75 kilometer per uur naar die fel roze/witte streamer.

Veel visplezier de komende tijd op vriend Essox en allen tot “Goeiendagschotel.”

Cheers,
Theo

- terug -