Thuiswater van ooit...

Tekst en fotografie door Jelle Westerhuis

‘Open Aug 1 - Oct. 31… Artificial flies only… No camping, fires, pets or floating craft’. De tekst die ik las op het bord op het moment wanneer ik het gebied betrad. Een gebiedje dat enkele maanden ‘mijn’ domein was en waar ik fantastische vliegvis- en leermomenten heb beleefd.

'Mijn' domein voor een aantal maanden...

Ik geloof dat er in het gehele gebied slechts een paar bomen staan. Voor de rest is het een kale, dorre vlakte met gras én… een gigantische hoeveelheid hoppers. Een echte ‘meadow stream’, zo werd het betiteld in het dorp.

Deze meadow stream draagt de naam Flat Creek en is gelegen in het gebied dat the Elk Refuge heet. Jaarlijks verzamelen zich hier tegen het einde van het seizoen duizenden elk, een hertensoort. Enorm indrukwekkend om al die dieren tezamen op deze vlakte te zien.

Flat Creek - Elk Refuge, een riviertje met talloze interessante bochten en een paar kleine stroomversnellinkjes.

Gedurende 1998 was dit m’n thuiswatertje in the US. Vanuit het dorpje Jackson Hole reed ik na het werk op mijn fietsje naar het riviertje, dat op een paar kilometer afstand ligt. Na het werk snel weg om m’n vliegvisserij daar te ontwikkelen.

Ik beet me helemaal stuk op dit water en vind het nog steeds één van de mooiste type wateren voor het vissen met de vlieg. Wanneer ik elders op de wereld een soortgelijke stroom tegenkwam, ging mijn hart sneller kloppen en kreeg ik weer vlinders in mijn buik… en dat is nog steeds zo.

... en vergis je niet, daar aan de overkant is het enkele meters diep! Op enkele centimeters vanuit het kantje zag je dan geregeld een slurp in het oppervlak. Voorzichtig een klein caddisje erlangs laten drijven of een mini meivlieg... met het hart in de keel.

Naast het feit dat deze stroom gelegen is in een bijzonder mooi gebied, is deze ook taai, heel taai. Met slechts enkele versnellinkjes bestaat het riviertje voornamelijk uit langzaam tot zeer langzaam stromend water. Her en der een ondiepte en praktisch in elke bocht, waarvan er velen zijn, een diep uitgesleten gat dat naar schatting wel vier meter diep kan zijn.

Meestal staan in deze slijtgaten grote scholen whitefish, een ondergewaardeerde vissoort die aldaar ook wel freshwater bonefish werd genoemd. Verder huizen er grote cutthroats (volledige naam cutthroat trout, die zijn naam dankt aan de rode streep op de kieuwboog - het ziet eruit of ie in z’n strot is gesneden).

Een van de weinige vernsellinkjes in de stroom. Opvallend was te zien dat op heel ondiepe plaatsen vaak bijzondere mooie vissen stonden. Sluipen en kruipen was dan bij de benadering van zulke stekken ook de enige manier.

En dan woonden er ook nog een paar gigantisch vette, lelijke bruine forellen, echter die heb ik jammer genoeg nooit mogen ontmoeten. De ‘cutties’ waren in ieder geval ook van knap formaat. De makkelijker te vangen exemplaren waren zo tussen de dertig en veertig. Maar degenen waar iedereen voor ging waren vijftig en een beetje meer - en die zaten er ook meer dan zat…

Tot dusver weinig spannends, totdat je aan zo’n water hebt gestaan… Dan begint het pas. Ten eerste is er nauwelijks tot geen beschutting, reden temeer voor de vis om strategische standplaatsen te kiezen. Ten tweede is de stroming dermate langzaam dat de inwoners alle tijd hebben om het voedsel te observeren alvorens ze tot happen overgaan. En dan…

Redelijke aantallen kleinere vis, die toch het formaat hadden van tussen de dertig en de veertig en goede sport gaven.

Het seizoen telt slechts drie maanden en al in de eerste week zijn de kanten volledig platgetrapt. Locals vissen een paar uur aan het einde van de dag en in het weekend deel je de kilometerslange stroom met vele doordouwers. Het gevolg is enorm snel merkbaar: dressuur… en niet zo’n beetje ook.

Deze drie factoren opgeteld staan garant voor meer dan uitdagende en zenuwslopende visserij. Lukt het je dan eindelijk, dan schiet je als vliegvisser helemaal door het plafond van blijdschap, zo ook ik. Mijn eerste landing van een 20-incher ging gepaard met meerdere luide brullen over de vlakte, er was toch geen hond die me hoorde op die dag, op een enkele hopper of elk na.

Daar werd ik dus helemaal vrolijk van, m'n grootste forel tot dan toe! Terugkijkend schaam je je haast wel voor de foto, maar ja, wist nog niet beter en het digitale fotograferen had ook nog niemand van gehoord.

In eerste instantie viste ik met kleine meivliegimitaties, hoe kleiner hoe beter zo bleek. Zo leerde ik ook van een oude local om met stadia te spelen en niet exact te imiteren wat er op het water zat. “Zitten er ‘adults’ op het water, vis dan met emergers of spents…” en het werkte als een dolle. Ik bond er vanuit het boek van Umpqua onder meer de Mahogany Dun, een vlieg die echt iets losmaakte bij de cutties, gretig en zonder enige aarzeling werd deze vaak vanuit de oppervlakte gegrist.

Ook, met name tegen het einde van het seizoen, werkte rubber. Door de dressuur gedurende die maanden werden de imitaties steeds twijfelachtiger benaderd door de vis. Heb talloze keren meegemaakt dat een knappe cutthroat van een metertje diepte omhoog kwam om een grondige inspectie uit te voeren op mijn voorzichtig gepresenteerde vliegje.

Een local die, zo liet hij weten, al een dik uur op deze ene vis had staan gooien met tussenpozen. Wat was die kerel blij zeg! Na zo'n beetje alles erop gegooid te hebben pakte hij deze cuttie op een Madam X.

Zachtjes tikte hij dan met zijn neusje tegen de vlieg en koos dan weer de terugweg naar zijn standplaats… Je hart gaat tekeer als een idioot als je dat meemaakt… maar aan de andere kant is het ook enorm gaaf om te zien dat je met slimme vis te maken hebt. Het maakt de uitdaging nog groter om het wél voor elkaar te krijgen.

Rubber bood dan geregeld uitkomst en een Chernobyl Ant werd aan de lijn geknoopt. Wapperen, landen, driften, happen en hangen… Heel gaaf! Veel vliegvissers waren ervan overtuigd dat je zo’n stroom moest benaderen met imitaties… het was een soort van ‘not done’ om er rubber op te gooien. Daar dachten de anderen dan weer net even anders over, zeker na de geboekte resultaten.

Op de langere stukken was het over het algemeen het moeilijkst daar het water zeer rustig stroomde en de vis tijd zat had om het voorbij drijvende spul te onderzoeken. Hier bood rubber vaak goede mogelijkheden.

Apart om te zien hoe diezelfde vis tevoren nog een vliegje maat 18 op fenomenale wijze weigerde en nu vol op de Chernobyl Ant klapte! Dat was echt geen toeval meer. Ook Tarantula’s werden zo grof gehaald. Wederom een praktijkervaring rijker die me tot op de dag van vandaag een bredere kijk op het vliegvissen heeft gegeven.

Heb enkele dagen nog met een niet al te hard drietje op deze stroom gevist, bleek achteraf een domme zet te zijn geweest. Ik haakte drie vijftigers achter elkaar en verspeelde ze net zo hard. Doordat je met dunne tippets stond te vissen - maximaal 14 honderdste - kon je onmogelijk kracht zetten en vloog de vis in de wortels onderin de kanten. Kansloze situatie dus. Dikker vissen kon wel, maar dan kreeg je veel weigeraars of helemaal geen reactie.

Vijfje viste toch wel het lekkerste en veiliger.

Vissen met een vijfje deed ik dan ook het liefst, kon je net wat meer druk zetten en beter 'down and dirty' drillen, werkte vaak zeer goed. Door de hengeltop links of rechts van je laag bij de grond te trekken bleef de vis vaak hoger en was gemakkelijker te hanteren.

Enfin, het was een machtig mooie tijd aldaar. Veel geleerd van taaie maar prachtige visserij. Als je er eens in de buurt bent is het een absolute aanrader! Zorg zeker dat je een polarizerende bril bij je hebt om vis te spotten, zonder ben je praktisch kansloos en kan je haast enkel op stijgende beren vissen. Je zult versteld staan van het aantal vissen dat gespookt wordt voordat je ze in de gaten had.

Flat Creek, Elk Refuge bij Jackson Hole in de staat Wyoming. September 1998.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.