Zeeforel Denemarken, maart 2011

door Jelle Westerhuis

Een paar heerlijke dagen weg van het werk. Nou ja… in ieder geval even lekker weg van het kantoor in Nederland. We hebben een stel dagen heerlijk in Denemarken rondgebanjerd en wat mogen genieten van ijskoude visserij…

Heerlijk om Deense maten weer te ontmoeten. Samen vissen, geintrappen en ijskoude meters maken in
de hoop op een zilveren vechter van het zoute of brakke.

De eerste avond mochten we aanschuiven bij Jesper, hij had ons uitgenodigd bij hem te komen eten. Een overheerlijke maaltijd verscheen voor onze hongerige magen en we hebben dan ook zitten bunkeren tot en met.

Japanse algenplaag

Discussie van de avond was uiteraard de Japanse algenplaag die sinds 2008 zijn debuut zou hebben gemaakt in de Deense kustwateren. Was het vorig jaar nog niet echt storend aanwezig, dit jaar was de concentratie vrijwel rond heel Funen tenminste tienmaal zo hoog. Het bleek genoeg nieuwswaarde te bevatten om de nationale televisie te halen en we kregen dan ook beelden van enkele dode, maatse vissen vanuit Gamborg Fjord voorgeschoteld.

De natuur is amper op gang gekomen en ligt ten opzichte van ons, zeker een week of vijf achterop.

Het stemde ons niet geweldig hoopvol, dat moge duidelijk zijn. Desalniettemin kruipt er dan altijd toch zo’n gevoel in mij omhoog van: er moet een mogelijkheid zijn om toch in de vis te komen! We discussieerden verder en was op zoek naar ‘openingen’ om toch water te vinden waar we kansen zouden kunnen treffen.

Echt open, relatief zout kustwater was gevoelsmatig nog geen optie omdat daar de watertemperaturen op z’n laagst zouden zijn en er dus de minste activiteit te vinden zou zijn. Kan er uiteraard gruwelijk naast zitten, want het zal niet de eerste keer zijn dat ik een situatie tref die niet uit te leggen is, maar wel degelijk plaatsvindt.

We hebben wederom kustwater bezocht, echter het voelde kansloos aan.

Kansloos

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, we vertrokken naar ons slaaphok en we gingen het de volgende dagen gewoon proberen, we waren er tenslotte toch even uit. Drie dagen hebben we op vele plaatsen weinig hoopvol lijnen op het water gegooid. Moet zeggen dat de algenplaag me ogenschijnlijk behoorlijk meeviel, echter uitermate sterke wind en lage watertemperaturen droegen niet echt een steentje bij aan het zelfvertrouwen van vangen.

De lijnen bleven glijden en gingen zonder enige weerstand worp na worp glad naar binnen.

De lijnen bleven glijden en gingen zonder enige weerstand continu, en na elke worp, weer even glad naar binnen. Geen tik, geen stoot, een absoluut kansloos verhaal, was mijn conclusie.

Judgement Day

De laatste dag kwam en zag er erg hoopvol uit in vergelijking met de vorige dagen. De wind was gaan liggen. De nachtvorst had een nachtje kalmer aan gedaan en het fjord keek veel schoner dan dagen eerder. De lijnen werden met een compleet ander gevoel in het water gelegd en de vliegen maakten hun presentatie met 100% meer vertrouwen. Het zou niet veel worden en misschien wel helemaal niets, maar deze dag bracht kansen.

Met 100% vertrouwen. Deze bracht hoe dan ook onmisbare kansen…

En die kwamen er. Na een uurtje aan de buitenkant van het fjord te hebben gevist, zonder enige reactie, besloten we naar binnen te gaan. Iets ondieper water, ietwat meer beschut en dus zeer waarschijnlijk een wat hogere watertemperatuur met hopelijk kans op een ietsepietsie meer activiteit. Natuurlijk rekenden we niet op een zeeforelfeest, maar een kansje…? De geur ervan hing zeker wel in de lucht.

Extra voorzichtig stapten we het water in, wetende dat de zeeforel wel eens op de ondieptes kon liggen vanwege de ietwat hogere temperatuur. Ik denk dat het worp acht of negen was, doet er ook niet toe, het was in ieder geval vrij snel. Een prachtige volger was te zien achter mijn vliegje. Een dikke kolk als teken van weigering kreeg ik te zien en genoot van het aanzicht. “Er is dus vis aanwezig die iets wil doen!” Die happening en gedachte waren voor mij genoeg om tot op het bot door te gaan.

Kansvolle omstandigheden...

Zo gebeurde… We bleven rondjes maken op onze stek en geregeld kwam er reactie in de vorm van een klein knagertje of een knappe ram op je stok. Drie aanbeten krijgen vond ik, gezien de omstandigheden, een geweldige activiteit en daarom wist ik tevens dat het een kwestie was van doorgaan en aanwezig blijven. Dit soort kansen in deze periode wil ik gewoon niet laten liggen.

Een schreeuw door het fjord verraadde dat er iemand toch iets meemaakte. Ruud had kort voor z’n neus een zeeforel gehaakt en wist als eerste er een binnen te halen! Helemaal top! Het kon dus toch! Jesper, die in de buurt was, haastte zich naar Ruud en klikte enkele plaatjes. Prachtig, we hebben de nul bikkelhard weggepoetst. 

Ruud in de vis.

Mager maar prachtig zilver.

Ruud was in opperste stemming en uit het water gegaan. De kou had hem gegrepen en die laat je niet snel meer los. Jammer, maar het is niet anders. Het klakken van zijn tanden ging in zo’n gruwelijk snel tempo dat hij dat nooit kon faken, die gozer had het echt stervenskoud. Hij keek onderhand net zo blauw als zijn nieuw gekochte clippertje en had met hem te doen...

Stond er zelf nog behoorlijk comfortabel bij, had nog geen enkele rilling over mijn rug gevoeld. Was wel vermoeid in mijn arm, maar dat is op allerlei manieren wel te omzeilen. “Als die vlieg er maar ligt en een aantrekkelijk hapje kan vormen voor eventueel aanwezige vis,” was mijn gedachte die vele tientallen keren door mijn hoofd vloog.

Wormen lieten zich weer zien.

Altijd weer onverwacht, krijg ik een hok van een aanbeet. Sla voor mijn gevoel op een boomstam onder water. Het begon te zwemmen… “Heerlijk, het beste wat je van een aanbeet kunt krijgen: nauwelijks reactie, maar genoeg om te weten dat het vis is en geen grondanker.”

Het duurt maar heel kort, maar de blijdschap is er in grote mate! Drie dagen met een zure toestand vechten is niks. Vissen is prachtig en je kan er van alles omheen creëren, maar uiteindelijk ben je er wel naartoe gegaan om een visje te verleiden, zo simpel is het. Vlot gleed de broodmagere vis in het netje.

Eindelijk vis....

... Broodmager.

Opperde nog even dat Ruud de vis voor zijn vriendin mocht nemen, die daar ongeveer een moord voor zou doen, maar dat werd niet toegestaan door Jesper: “It’s to slim dude, we let him go again.” Het was overduidelijk zijn besluit. Heerlijk vind ik dat, mag dat echt bijzonder graag. Vis meenemen is prima, maar wel met verstand.

Had er volledig vrede mee en viste nog enkele uren stevig door. Kreeg nog enkele aanbeten, maar het goede gevoel was gegeven, er hoefde op zich niets meer uit te komen, zou slechts welkom zijn. Het was al meer dan we hadden verwacht, en dan ook nog twee vissen, dat was gewoon top. Je kunt het snel tevreden noemen, andersom zou je jezelf ook snel tekort doen.

Het werd koud.

De dag kwam snel aan zijn eind door de verdwijnende zon. De gevoelstemperatuur daalde gigantisch snel en we verlieten dus snel het water. Pakken verdwenen in de achterbak, jassen en andere rotzooi gingen op de achterbank en de kachel werd zo snel mogelijk hoog opgestookt om maar zo snel mogelijk enige warmte terug te krijgen.

Toch hadden we weer wat weten te pakken en gingen dat vieren bij Thomas. We waren dan al bij hem uitgenodigd te komen eten, maar nu was er tevens reden om wat te vieren; er was vis uitgekomen! De avond was buitengewoon verzorgd met Braziliaanse steak, bearnaisesaus en in schil gebakken miniaardappeltjes, uiteraard begeleid door een sterke rode wijn.

Mooie visser, geweldige kok en gastheer.

Toen de hap verdwenen was, kwam als toetje Mojito… en nog een… en nog een. Toen de whiskey en het werd nog laat en bijzonder gezellig. Met die Deense gastvrijheid is gewoon helemaal niks mis mee! De algenplaag was vergeten, een beetje afgevlakt, het was de watertemperatuur die in mijn optiek voornamelijk ervoor had gezorgd dat er niet veel activiteit te bespeuren viel.

En ’t is toch ook logisch, met amper een paar graden op de meter is het voor die beesten ook geen ADHD-achtige happening. Die moeten gewoon kalmpjes an doen in afwachting van betere tijden. En die gaan zeer zeker komen, en al vrij snel! De eerste zagers hebben we langzaam zien kruipen en dat is een start van nieuw leven in de brouwerij!

De goede tijden kom er nu zeer zeker en snel aan!

We wachten het af. Ben er vrij zeker van dat het kantelpunt nu plaatsvindt en dat menig bezoeker van het Deense land aankomende tijd bijzondere momenten kan gaan beleven. Die watertemperaturen moeten nog gewoon even een kleine boost krijgen en dat zal zeker gaan lukken met wegblijvende nachtvorsten. Gewoon lekker gaan dus en genieten!

- terug -