Het kan niet altijd feest zijn...

Denemarken, oktober 2009

Een lang weekend Denemarken gaan we weer tegemoet. Vissen van donderdag tot en met zaterdag einde dag, heerlijk. Struinen langs de stranden van het prachtige Funen op zoek naar een happige zeeforel.

Normaal trekt het me niet zo om in dit jaargetijde te gaan. Vorig jaar waren we er in september en dat was toen ronduit slecht. Veel, heel veel kleine vis, maar geen fatsoenlijke zeeforel te bekennen in de verre omgeving en daar hadden een hoop (vlieg)vissers last van.

Vissen in een prachtige herfstomgeving.

Nu de kans kwam om er toch even tussenuit te knijpen, was Denemarken vrijwel de enige optie… en dan gaat het toch weer jeuken, zou het misschien nu wel…? Eigenlijk maakt het ook niet uit, we hebben een topseizoen achter de rug, zijn meer dan tevreden en het is wel een beetje klaar zo.

De rit vanaf Nederland naar Denemarken ging door het holst van de nacht. De herfst had overduidelijk haar intrede gedaan. Af en toe stevige buien, harde windstoten en dan weer een tijd rustig. De weg lag her en der vol met verkleurde blaadjes en dat in amper een week tijd!

Het is echt al zover, dacht ik bij mezelf. Ik kan me als de dag van gisteren herinneren dat ik stond te popelen om in april met de mannen naar Denemarken te gaan, lekker zeeforeltrippen… Dat is nu alweer een half jaar geleden…

Donderdag

Vandaag, zoals altijd de eerste dag, eerst even naar de winkel van Jesper in Fredericia, even ‘hallo zeggen’. Altijd weer een gezellig weerzien, bakje koffie erbij en praten over nietszeggende dingetjes. Ook weer de vader van Jesper gesproken, een hartelijk en rustig mens. Praten over de zalmvisserij en al dat soort, voor ons belangrijke, onzin.

En natuurlijk even een 'vliegendoosje snoepgoed' halen.

Voor de zoveelste keer ben ik mijn vergunning kwijt, dus dan maar weer even online boeken op dagkort.dk, altijd makkelijk. We konden weer ‘legal’ op pad en bezochten diverse stekken. Veelal bruin water of teveel wind om fatsoenlijk te kunnen vissen. Ik pakte in eerste instantie mijn vliegenhengel, maar na het aanzien van het water skipte ik over naar spinstok met lepel.

Wimsema twijfelde niet eens en pakte direct de sbirulino, zonder resultaat helaas.

Na een paar worpen had ik het op de eerste stek al wel gehad, kansloos. Dikke krabben zag ik rondscharrelen, prachtig gezicht, even op de foto. Ook nog een klein visje gevangen, super dril zeg, minstens een half uur... De natuur is mooi hier, één van de redenen dat ik hier graag terugkom.

Altijd weer een genot om zo'n dier langs je voeten te zien kruipen.

Het wegschietende wezen dat ik nog niet eerder van dichtbij had kunnen bekijken. Nu eindelijk wel!

Zowel Wimsema als ik hebben gedurende de dag (3 uurtjes vissen en een hoop rijden) slechts twee aanbeten per persoon gehad. Absoluut niets spectaculairs. We komen op een bepaalde stek nog een stuk of wat vliegvissers tegen, lip aan lip. Echt ongelooflijk dat je op zo’n mooi stuk zo close gaat staan. Maar ja, als ze het maar naar hun zin hebben... Het water was doods, op een prachtig aanzien van een zeehond na dan.

Lip aan lip, op één verstandige na. Gemiste kansen, alhoewel de omstandigheden het ook niet helemaal toelieten.

We vertrekken weer naar ons huisje. Lekker wat happen, drinken en maffen. Morgen weer een nieuwe dag en kijken wat er dan zal gaan gebeuren.

Vrijdag

Een dag die stukken beter aanving dan gisteren. Nauwelijks wind, althans in de ochtend, een redelijk zonnetje en dat samen gaf betere hoop op vis. Tot zover alles dik in orde. Na wat stekken te hebben afgereden zonk ons de moed meer en meer in de schoenen. Het stikte van de vliegvissers, echt overal stonden ze mannetje aan mannetje. Het leek Yellowstone wel...

Amper aangekomen dienden de volgende vliegvissers zich al weer aan...

We hadden de auto amper neergezet en er stond alweer een auto naast ons met driftige vliegvissers die zo snel mogelijk naar het water rende om de latjes te wapperen. Triest en het ontnam ons de zin om uberhaupt nog lekker te gaan vissen. De grote wedstrijd van Go Fishing bleek te zijn begonnen vandaag... dat verklaarde de grote zwerm aan vliegvissers.

We hadden nog een paar honderd meter water voor ons waar niemand stond, echter ook dat duurde niet lang. We hadden al meerdere zeeforellen gezien... totdat de eerste vliegvisser ook hier instapte en midden tussen de eerder geziene vis ging staan. Ik twijfelde nog om hem erop te wijzen dat hij hier niet verstandig aan deed... maar had ook geen zin in woorden aan de waterkant. De vis was verdwenen, liet zich in ieder geval niet meer zien... ruk is dat.

Zoals velen weten: de vis zit korter onder de kant dan je denkt... alleen had hij het niet in de gaten.

Ik heb nog een klein uurtje tussen de wedijverende vliegvissers gestaan, terwijl Wimsema het na een paar worpen voor gezien hield. Ik ken die blik van hem. Op kilometers afstand kan je van z'n gezicht aflezen dat ie het liefst een bom op het water gooit.

Ik besloot hem niet langer te laten lijden, maakte een vuurtje en daar hebben we dan nog even aan gezeten om nog enigszins te genieten van het buiten zijn. De hengels stonden met tegenzin tussen het sprokkelhout, voor ons wel goed zo. Dan maar niet meer vissen.

Apart feit, enkel de man in de pontoon boat ving vis, en dan ook gelijk 4 acher elkaar... op een simpele polar magnus.

Vissers bleven gaan en komen en aansluiten dat waren we niet meer van plan. Dit weekend wordt Funen uitgesloten van vliegvissen. We gaan het elders zoeken. We waren door Jesper uitgenodigd om de avond/nacht door te brengen aan de rivier.

Een mooie, duidelijk herkenbare stek, maar door de drukte gedwongen te verlaten.

Er was de laatste tijd behoorlijk veel activiteit te zien geweest en de kansen lagen dus goed. Hoopvol knoopten we kledders van vliegen eraan om het duister in te gaan en de rivier te bekogelen met deze lompe, rumoermakende vliegen. Al snel zagen we de eerste, leuke zeeforellen springen en Jesper loste er eentje.

Klein water, maar o zo dikke vis...

Met de zoveelste worp in het donker tegen de overkant van dit kleine riviertje, kreeg ik een knappe ruk. Mijn God, wat slaat je hart daar van over... Een boeggolf toonde zich in het oppervlak die te zien was dankzij de aanwezigheid van het volle maanlicht. De vis trok zichtbaar verder stroomopwaarts...

Die avond werd er door een andere vliegvisser nog een ruime vijftiger geland. Bij ons bleven de vliegen roerloos door het oppervlak scheuren. Het werd koud en onbehaaglijk. Tijd om de boel bij elkaar te rapen en terug te keren naar huis.

Zaterdag

Het behoorlijk redelijke weer van gisteren was duidelijk met de noorderzon vertrokken. Een nog heftigere wind dan donderdag stak al vroeg op en regelmatig werden we ook nog even getrakteerd op een pittige najaarsbui. We gingen met Thomas vissen en op zijn aanraden naar een stek op het 'vaste land'. Eentje die, voor zover mogelijk, 'windvriendelijk' was.

Stek die nog te hebben was.

Gelukkig was er geen vliegvisser in de verste verte te bekennen. Goed! We stonden enigszins beschut dankzij de kleine wal met hoge bomen achter ons. Ik zag de bomen ver doorkrommen en was wel een beetje benauwd voor afknappende takken. Dan nog maar een stukje verder het water in om de kans op confrontatie te verkleinen.

Geconcentreerd visten we de stretch af echter zonder resultaat. Wimsema en Thomas namen even een pauze, ik besloot door te harken, er moest en zou een keer een aanbeet komen. Thomas stapte weer het water in en maakte een paar worpen. Een bescheiden Deense kreet klonk over het water en de hengel was gekromd.

Wat aanvankelijk een kleine vis leek, bleek toch eentje te zijn die meer dan de moeite waard was. 59 Centimeter zeeforel landde Thomas, gehaakt aan een visimitatie. De aanbeet was zacht geweest, maar de vis had 'm compleet verzwolgen!

Gentle but swallowed...

Zacht gepakt, diep gehaakt.

Wimsema en ik gingen zeeforelloos naar huis, maar we hadden in ieder geval een plaat van een vis gezien. Ik vond dat geweldig, ik geniet daarvan. Thomas was ook zichtbaar verguld en besloot de vis mee te nemen om een keer met vrienden op te eten.

Prachtige vis, een overwinteraar.....

.... die wel een knappe toby naar binnen had gewerkt. Een echte 'doorgroeivis'.

's Avonds nog een heerlijk diner bij Thomas genoten. Steak van de BBQ met op Deense wijze gebakken aardappelen en groenten, met passie en toewijding bereid, dat kon je proeven. Het 'weekendje' vissen zat erop. We hebben genoten van het weg zijn, maar qua visserij was het eigenlijk waardeloos.

Terug naar Nederland.

Het kan niet altijd feest zijn...

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.