Een paar dagen weg van huis en haard

Tekst en fotografie: Chris Strik

Donderdag - Vroeg met z’n tweeën op pad over de Duitse autobaan. Bert was verantwoordelijk voor het rijden en ik voor het loeren. Wat er viel was regen, regen en nog eens regen. Na wat speurwerk door het zijraampje van de auto, zag ik op een donkere akker al snel de eerste witte dot, het achterwerk van een Ree…

Ze zijn er nog voldoende als je richting het noorden rijd. Ooit ga ik ze eens tellen. Een vriendelijke dame in de radio vertelt ons dat het vanmiddag droog zal zijn. Dat is voor ons vroeg genoeg, want eerst moeten we alle wegwerkzaamheden in Duitsland nog doorworstelen… 18 stuks om precies te zijn.

Op naar Denemarken langs prachtig gele velden..

Tussen de regendruppels door op het voorraam, valt mijn oog op een billboard dat met sierlijke letters beschreven en het volgende stond er te lezen: “Erotiek A1”. En wel 24 uur beschikbaar! En op de achtergrond klonk ondertussen het vrolijke geluid van het liedje ”Always look at the bright side of life”. De sombere blikken slaan om in een glimlach op onze gezichten. Op naar Denemarken, zeeforelvissen!!!

Na eerst snel wat boodschappen te hebben gedaan zijn we direct doorgereden om Jesper (hengelsportwinkelier in Fredericia) te verblijden met een bezoek. De deur stond al open en we werden hartelijk begroet. Koffie werd gezet en ondertussen hebben we onze vliegendoos bijgevuld met de vliegen die Jesper had uitgestald. Daarna het huisje volgepropt met spullen en vissen nu.

Vejlbyskov kreeg bezoek van ons. Al snel wist Bert de eerste Zeeforel te vangen. Ik volgde direct zijn vliegkeuze, de flame. Mijn eerste aanbeet liet niet lang op zich wachten, maar met een flinke sprong uit het sop wist hij zich te bevrijden, jammer, want het was wel een formaatje voor een gave foto.

Langzaam wordt het donker en alsmaar kouder. Snel nog even Jelle bellen voordat mijn vingers niet meer de juiste toetsen weten te vinden. Naar huis en snel aan de open haard, morgen is een nieuwe dag…

Bert wist het snel voor elkaar te krijgen.

Vrijdag - De nacht is rustig verlopen en we hebben geweldig, dat lukt hier altijd! Na een paar gebakken eitjes op pad naar Helnaes By, niet echt super deze stek. Nu moet ik zeggen dat, nadat we het stekkenboekje nog eens ter hand genomen hadden, het ook niet echt een stek voor in oktober is. Snel dus door naar de volgende stek.

Hier spreken we een paar Duitse ‘collega’s’ die ons verklappen dat er een net staat op zo’n 30 meter uit de kust… en dan ook nog parallel. Letterlijk achter het net vissen doen we dan toch ook maar niet. Door naar Galsklint… Na één worp direct contact met vis, maar helaas lost ook deze zich weer.

De vlieg komt langzaam uit het water en op zo’n twee meter voor me wil de vis hem alsnog proberen te pakken… een draai in het oppervlak en de zeeforel verdwijnt weer uit het zicht. Het went nooit, maar is iedere keer weer mooi om te zien.

Ook Bert krijgt weer een tik op de hengel. De hele dag hetzelfde geintje, wel tikken maar geen hangers. Nog even snel door naar de plek van gisteren, maar we komen net te laat. De beste tijd is al verstreken en we maken toch nog wat worpen, zonder resultaat. Morgen misschien beter, wie weet.

Meestal prachtig weer, soms dreigend en wisselvallig.

Terug naar huis, eten en afzakken, verhaaltje tikken, biertje drinken, enz. Niet veel later lag ik weer heerlijk tussen de zure lappen.

Zaterdag - Na wederom een paar overheerlijk gebakken eitjes door Bert, op naar Wedellsborg om daar ons geluk te beproeven. Eenmaal aangekomen zie ik een auto die ik ken. Het is de bolide van Marco uit Nederland, ook wel op internet bekend onder de naam Useless… wie verzint zo’n naam?

Ik laat direct alvast even een kenmerkend bericht achter door zijn ruitenwissers omhoog te zetten. Eigenaardige gebruiken kunnen vliegvisvrienden er toch op na houden… Maar het is wel lachen, dat zeker.

Na een flink stuk lopen doemen in de verte al de gedaantes op van Marco en Peter. Gezellig! Even flink bijkletsen en hup, de vlieg het water in. Na een uurtje klooien werd de eerste aanbeet gevoeld en na wat springen is de vis wéér weg, damn! Nog steeds geen vis in de handen gehad…

Mooie stekken, te prachtig weer.

Bert was een stuk doorgelopen en na terugkomst meldde hij dat er een mooie vis was verspeeld. Missers teveel naar mijn gevoel. Na wat doorprutsen weer een aanbeet en ook deze vis wist zich op één meter voor de kant los te slaan… Moet ik nu moedeloos worden of gewoon doorzetten?

In de tussentijd weet Peter er drie te vangen en Marco pakt een vis van mooi formaat. Na een hartelijk afscheid van Marco en Peter door naar Husby Strand. Hier stond de wind verkeerd en vissen ging niet. Dan maar door naar Rolje klint. Ook hier was het de wind en de golven die het verpestten om fatsoenlijk te kunnen vissen.

Misschien dan Strib? Daar aangekomen lijkt het goed. Eerst met de vliegenlat klooien en al snel gaat mijn gevoel richting de sbirulino. Geen verkeerde keuze, deze lat bracht mij tenminste nog een gulletje! Toch nog vis op het laatste uur van de dagen in handen gehad.

Toch nog een gulletje.

Mijn feestje is klaar en verlang naar de avond aan de openhaard. Stiekem toch dan nog maar even kijken bij Vejleby Fed, waar ook het vissen zinloos bleek te zijn, troebel water en golfslag gooiden roet in het eten, what’s new?

Dan maar naar het huisje, de rotzooi opruimen, eten en een biertje happen. Het zijn er wel een paar meer geworden…

Conclusie… teveel vis die zich weet los te wurmen. Veel kleine vis, maar wie het kleine niet eert… Wij zijn tevreden.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.