Fyn, oktober 2009 - Over character building en gezondheid opdoen!!!

Tekst en fotografie: Marco Brookman

Twee maal was ik in het voorjaar in Denemarken achter de zeeforel aangegaan en beide keren onder de bezielende leiding van de Flyfever-mannen. Veel geleerd, redelijk gevangen en vooral heel veel gelachen! Tijd om het geleerde nu eens zelf in de praktijk te brengen. Alleen ditmaal niet in het voorjaar maar in het najaar...

Volgens de geleerden onder ons zat de vis dan wat dichter onder de kust, maar waren ze vaak wel wat kieskeuriger voor wat betreft het aas. Enfin, als ik iets geleerd had was het wel om de lat niet te hoog te leggen en blij te zijn met alles wat je vangt. Maar je mag natuurlijk best blijven dromen van die ene......!

Zaterdag - tas en schoonmoeder...

We vertrokken, Peter S. en ik, op zaterdag 3 oktober naar Bro Strand op Fyn waar we een bungalow hadden gehuurd. Peter, die inmiddels bekend stond als iemand die standaard “iets” teveel bagage meeneemt, had ik ’s morgens opgepikt en na een voorspoedige reis zonder veel oponthoud kwamen we in de namiddag aan in onze luxe woning voor de komende week.

Peter’s bagage leek dit maal mee te vallen. Hij had nog maar 3 tassen en een bindtas bij zich en had blijkbaar iets geleerd van voorgaande tripjes. Alhoewel, het moet gezegd zijn dat één van zijn tassen een formaat had waarin je zonder veel moeite je schoonmoeder kon opbergen en daarnaast nog ruimte had voor je waadpak, schoenen en kleding voor een reisje van 6 weken. Het gevaarte paste dan ook niet in de achterbak van mijn, toch niet al te kleine Volvo’tje en moest op de achterbank geplaatst worden, waar het zo’n 2½ zitplaats in beslag nam.

.... waar het zo’n 2½ zitplaats in beslag nam.

’s Avonds mocht ik mijn kookkunst tonen - macaroni, het enige eten dat ik kan maken - en werden de voorbereidingen voor de komende dag getroffen. Daarna werd er gesnurkt en gedroomd van enorm grote zeeforellen en nog een paar zaken die niet door de censuur kunnen.

Zondag - character building en gezondheid

De weersvoorspelling voor de eerste visdag was niet al te gunstig. Er zou een harde wind gaan waaien en af en toe een bui vallen. In verband met de weersvoorspelling kozen we voor de stek Vejlbyskov. In een soort vliegende storm (windkracht 6/7) wist ik hier twee kleine zeeforellen van zo’n 35 cm te vangen op een roze Pattegrisen.

Peter bleef deze dag visloos achter, maar, zoals hij het verwoordde: “een goede dag voor character building” en we hadden in de buitenlucht, zoals zijn oude moeder altijd zei, een hoop “gezondheid” opgedaan! En gezien de stormachtige wind, de regenbuien en zelfs hagelbuien, maar ook af en toe een zonnetje, was de term character building hier wel op zijn plaats. Dit gold overigens voor de gehele week.

Character building...

Maandag - de inhaalrace...

De volgende dag zouden we het schiereiland Helnaes onveilig gaan maken. We begonnen bij de vuurtoren, maar door de nog steeds aanwezige harde wind en de daardoor aanwezige hoge golven, besloten we al gauw te verkassen naar de andere kant van het eiland en op Helnaes Strand te gaan vissen.

Een mooie stek met diep water in de directe nabijheid en enorme wiervelden voor de kust. Peter begon aan zijn inhaalrace en ving 3 mooie, maar helaas ook kleine zeeforellen. Zelf bleef ik, ondanks een paar mooie aanbeten, steken op een fraaie 40-er.

Dinsdag - werelddag-gevoel...

Op dinsdag kozen we Baringstrand als visstek. Daar aangekomen begonnen we enthousiast te vissen maar op de één of andere manier leek de stek volkomen dood en hadden we er totaal geen vertrouwen in dat hier iets gevangen zou worden. Na twee uurtjes vissen besloten we dan ook om te verkassen naar Hasmark. Dit bleek achteraf een goede keuze.

Peter ving binnen de kortste tijd een fraaie 50-plusser en zelf ving ik vlak daarna een prachtige zeeforel van in de 40, die mijn Pattegrisen helaas iets te diep had geslikt. Uiteindelijk heb ik de lijn maar doorgeknipt en de vis (een beetje bloedend) teruggezet. De gedachte kwam bij ons op dat dit wel eens een werelddag zou kunnen worden, maar ondanks nog een paar aanbeten werd er vervolgens toch niets meer gevangen.

In het netje.

Woensdag - Pattegrisen inruilen...

De daarop volgende dag was Vejlbyskov weer aan de beurt. Het was inmiddels prachtig weer geworden. Zonnig en weinig wind. Met regelmaat liet de vis zich aan de oppervlakte zien door in z’n geheel uit het water te springen en kolken te slaan. Helaas gebeurde dit allemaal net buiten werpafstand. Uiteindelijk haakte ik toch nog een grote forel die de 50 cm ruim passeerde.

De vis nam een enorme run, sprong tweemaal in z’n geheel uit het water en wist vervolgens de haak te lossen. En verdomd als het niet waar is; in mijn frustratie geloofde ik dat ie nog even met z’n borstvin naar me zwaaide voordat ie in de golven verdween.

Uiteindelijk wist ik nog een klein 30 cm forelletje te vangen maar hier bleef het bij. De Pattegrisen had ik inmiddels ingeruild voor een kleine epoxyshrimp omdat ik het idee had dat de forel het hier beter op deed dan op de relatief grote Pattegrisen. Peter bleef deze dag visloos.

Donderdag - ernstig gesprek met Hem...

Op donderdag kwam de wind uit het zuidwesten en we besloten om te gaan vissen bij Agernaes/Flyvesandet. Een prachtige stek met mooie wierbedden en stenen in een hele mooie omgeving. Af en toe viel er een bui maar de zon scheen ook regelmatig. Deze stek rook gewoon naar vis. Ik ving al snel een kleine zeeforel en hoopte op meer.

Met mooie wierbedden...

Na enige tijd dacht ik dat mijn vlieg vastliep in een wierbed en probeerde hem los te trekken. Mijn getrek werd aan de andere kant van de lijn beantwoord door een paar enorme rukken waarbij mijn 10 voeter helemaal krom ging om vervolgens weer in zijn oorspronkelijke staat terug te keren. De vis was losgeschoten en ik bleef beteuterd achter en hoewel ik de vis niet heb gezien, weet ik zeker dat dit een hele grote moet zijn geweest.

Na een ernstig gesprek met Hem van boven, viste ik hoopvol verder, maar ondanks dat we het idee hadden dat er volop vis aanwezig moest zijn, gebeurde er deze dag helemaal niets meer. Het bleef bij één forelletje en ook deze dag bleef voor Peter visloos.

De epoxyshrimp had ik inmiddels wel geruild voor een “normaal” gebonden klein garnaaltje omdat ik het idee had dat de inhakingskans door het epoxylichaampje te klein was en dat dit de reden was dat ik wel regelmatig aanbeten kreeg maar erg veel miste.

Terug naar een klein garnaaltje.

Vrijdag - mannetjes op het balkon van de muppetshow...

Op vrijdag was Vejlbyskov weer aan de beurt. De wind was iets gedraaid naar het westen en we hoopten dat de aanwezige vis nu wat actiever zou zijn. Helaas, niets was minder waar. Peter ving een klein zeeforelletje en bij mij gebeurde er helemaal niets. Peter baalde en wilde graag verkassen.

Zelf voelde ik hier niet zo veel voor omdat er hier wel degelijk veel vis aanwezig was, per slot van rekening zagen we ze met regelmaat springen en draaien, maar het leek of ze totaal niet geïnteresseerd waren in onze vliegen. Verkassen betekende volgens mij alleen maar verhuizen naar een andere stek waar we hoogstwaarschijnlijk dezelfde omstandigheden zouden aantreffen.

Een mooie stek bij westenwind.

Uiteindelijk zijn we, na wat gegrom over en weer, toch verkast naar Stavrshoved. De stek had een hele hoge kant met veel bomen waardoor er geen zon bij kon komen. Peter had blijkbaar een baaldag en vond het een sombere, donkere stek en wilde na een korte tijd eigenlijk alweer weg. Ik daarentegen, vond het juist een prachtige stek met een mooie hoge kant aan de rand van een bos, met veel stenen en heel veel begroeiing. En als hij het een donkere stek vond moest ie die donkere zonnebril maar eens afzetten.

Kortom, we hadden wel iets weg van de twee mannetjes op het balkon uit de muppetshow. Uiteindelijk verspeelde ik hier een mooie forel en wist ik er toch nog een 40-plusser te vangen. Deze vis zag ik draaien binnen werpafstand en bij het neerkomen van mijn vlieg klapte hij meteen vol op m’n garnaaltje.

Toch nog een 40-plusser.

Zaterdag - met de intelligente blik van Lenie 't Hart...

Zaterdag, onze laatste visdag, was er eentje met verrassingen. We gingen vissen bij Husby. Vorig jaar had Peter hier een grote vis gevangen van 58 cm en had daardoor (denk ik) erg veel vertrouwen in deze stek. Zelf was ik wat minder enthousiast, maar je wist het maar nooit.

We stonden enige tijd te vissen tot Peter achter zich hoorde zeggen dat hij hier geen 60-plussers zou vangen. Hij keek achterom om te zien wie er tegen hem sprak en tot onze verbazing stonden we oog in oog met Chris Strik en zijn vismaatje Bert Vosmer.

Hij had het niet kunnen laten om toch nog een dag of drie te gaan vissen en ondanks de enorme keuze aan visstekken had het toeval gewild dat we elkaar hier tegen moesten komen. Het was een gezellig weerzien waarbij ik bijna traditioneel kon genieten van Chris zijn altijd aanwezige pak Tuccies.

Een gezellig weerzien!

Peter bevond zich op een gegeven moment blijkbaar in een schooltje kleine zeeforellen en wist er vier vrijwel achter elkaar te vangen. Ook Chris, Bert en ik wisten nog wat zeeforelletjes te verschalken. Voor mij 2 kleintjes maar toch ook nog een mooie 40-plusser.

Omdat er duidelijk wel vis aanwezig was, maar naar het scheen voornamelijk kleine vissen van ca 30 cm, besloten Chris en Bert te verkassen naar een andere stek. Peter en ik bleven achter en gingen korte tijd later een stukje terug om ons geluk daar nog even te beproeven.

Op een gegeven moment dachten we dat er in de verte een stuk boomstronk in het water dreef maar al gauw kwamen we er achter dat de boomstronk bewoog. Het bleek dat onze boomstronk een zeehond was. We dachten nog dat het zo leuk was om zo´n beestje in het wild te zien en gingen vervolgens weer vissen.

We waren amper het water ingestapt of op nauwelijks 10 meter afstand kwam een kopje boven de golven uit en twee grote ogen met de intelligente blik van Lenie 't Hart keken ons nieuwsgierig aan. Uiteraard probeerden we foto's van het beessie te maken, maar op de één of andere manier had onze nieuwe vismaat hier niet veel trek in. Iedere keer dook hij (of zij?) met een enorme plons snel weer onder om vervolgens enkele seconden later weer op te duiken.

... om vervolgens een paar seconden later weer op te duiken...

Na een aantal minuten begon Siebert toch een beetje irritant te worden, want het vissen kon je op deze manier rustig vergeten. Een stuk doorlopen hielp ook niet echt want het stomme beest begon ons gewoon te stalken en natuurlijk in geen velden of wegen een politieagent te bekennen, waardoor aangifte doen ook geen optie was. Uiteindelijk zijn we maar gestopt en zo kwam er een abrupt, maar ook wel grappig en onverwacht einde aan onze visweek in Denemarken.

Zondag - de smaak te pakken...

De volgende dag het huisje kuisen, met wat passen en meten de spullen de auto in, waarbij Peter een lichte hernia opliep omdat hij zijn “tasje” de trap af moest tillen en terug naar Nederland waar we zonder al te veel oponthoud op tijd voor het avondeten aankwamen.

Terugkijkend heb ik uiteindelijk best redelijk gevangen maar overwegend wel kleine zeeforel. Maar goed, dit hoort blijkbaar allemaal bij dit soort visserij.

En nu maar weer wachten op het voorjaar en voorlopig weer veel dromen over die ene...., want ik heb toch wel behoorlijk de smaak te pakken.

Marco

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.