Denemarken 2007, geen seizoen is hetzelfde…

Eindelijk weer eens weg van de dagelijkse sleur, even een paar dagen genieten van absolute vrijheid. Het was dan ook weer ruim een half jaar geleden dat we eindelijk een paar dagen voor onszelf hadden. Geen gezeur, geen verplichtingen, geen deadlines en ga zo maar door, enfin je zult het wel herkennen. ´s Zondags tegen een uur of zes vertrokken, ´s nachts rond een uur of 1 aangekomen in de cabin, niet verkeerd dacht ik zo. Eindelijk rust en tijd voor onszelf!

Met alle kennis die we voorgaande jaren hadden opgedaan zouden we nu goed beslagen ten ijs komen en op zeker een paar dikke zeeforellen in het net krijgen. Tja, dat dacht ik… Vorig jaar hadden we rond dezelfde tijd gevist en dik in de vis gezeten, echter, dit jaar zou het anders vergaan. Het was dan al wel een paar dagen mooi weer geweest maar vergeleken met vorig jaar liep de natuur toch nog een paar weken achterop en dat merk je wel in de vangsten hebben we gemerkt. Geen seizoen is tenslotte helemaal hetzelfde…

Visten we normaal enkel met drijvende vliegenlijnen, dit jaar gingen we op de experimenteertour. Alles werd uit de kast getrokken om de meest bizarre dingen uit te proberen en ik moet zeggen dat we weer een enorme bult wijzer zijn geworden. Zowel leaders als typen vliegenlijnen werden sterk afgewisseld en de resultaten… tja, die liegen er niet om. Mede dankzij dit, enkele situaties die we gedurende de week hebben meegemaakt en een pas uitgekomen DVD in Denemarken zijn we achter een aantal zaken gekomen die we eerder nog niet wisten…

Ik had voorgaande jaren al sterk het idee dat de zeeforel een pesthekel heeft aan fel licht. Uitzonderingen daargelaten, bleek vaak dat gedurende de dag, met felle zon, dat zwaardere vliegen, die dus dieper gingen, meer vis vingen dan vliegen die in de oppervlakte zweven. Gedurende meerdere sessies van weken is dit voorval naar voren gekomen. Was het wat bewolkter, dan kwamen de zeeforellen meer naar de oppervlakte. Let wel dat wind ook een belangrijke factor in deze is. Staat er een heftige golfslag dan zakte de vis meer naar de diepte, werd het rustiger, een typisch muddler-kabbeltje, dan was de oppervlakte top. Was het water strak als een spiegel, tja, dan kan je maar beter gaan barbecuen want echte goede kansen heb je dan nauwelijks.

Liever een kabbeltje. Dit soort omstandigheden zijn dan net even wat minder gemakkelijk...

Met deze gedachte hebben we er dit jaar voor gekozen om met zinktips en glaslijnen te vissen met leaders die alle opvattingen van de kaart vegen. Werd normaal altijd beweerd dat men een leader van tenminste een hengellengte moest vissen, nu viste ik met een leader van amper een metertje lang aan de glaslijn en niet zonder resultaat. Het weer was er dan ook exact naar, heftige wind, tot kracht 7, en de zon scheen keihard op het water afgewisseld door een enkel wolkje dat de stralen verhinderde door te komen. De eerste dag al in een paar uur vissen 2 aanbeten en 2 vissen geland. Geen vette, maar dat doet er naar mijn mening niet toe.

De tweede dag was het gewoon bingo: 4 vissen! De derde dag veel aanbeten, heel veel………niets in het net. Ach zo gaat dat met zeeforel. Mijn maat Wimsema had nog totaal niets gevoeld en kreeg de derde avond zijn eerste aanbeet en whappaa, en zeeforel van prachtig formaat en in perfecte conditie. Gevangen op de zinktip, in tegenstelling tot de methode waarop ik stond te vissen, met de glaslijn. En ik had dus altijd het idee dat die zinktips zo zichtbaar waren onderwater en dat de forel hier niets van moest hebben, wrong!!! Wimsema trok deze plaat van een zeeforel op het droge, nou ja, droge, de beste vis is keurig in het water gebleven en heerlijk teruggezet. Wimsema als een kind zo blij en terecht, een vis hoeft niet altijd de mega-formaten te bereiken om gelukkig mee te zijn!

Een plaat van een mannelijke zeeforel gevangen door Wimsema.

De laatste paar dagen heb ik alleen maar aanbeten gehad en niets meer verzilverd. Wimsema daarentegen heeft binnen amper 4 uur 5 vette boys uit het water getrokken op de bonefish-manier. Hij viste met zinktip, met amper een hengellengte leader en een zware Magnus. Telkens liet hij de vlieg afzinken bij iedere worp waarna de vlieg met korte, abrupte stripjes binnen gestript werd. Door de planten heen zodat stofwolkjes zouden ontstonden, al ware het een vluchtende garnaal. En het werkte kennelijk. Knalharde aanbeten op zo´n langzame wijze van strippen, prachtig!

´s Avonds werd het water zo rustig dat een rimpeling in de kleinste vorm op honderd meter afstand gezien kon worden. Geen geweldig teken als je het mij vraagt, tenminste, op een fjord. We vertrokken huiswaarts en kregen de volgende ochtend te horen van vissers die waren gebleven dat de hele baai rond een uur of elf begon te koken van de vis!!! Een happening die je vaak ziet in de baaien van Denemarken, maar vis vangen, ho maar. In de kokende massa is slechts één vis gevangen met 3 man, dat is toch niet zo best.

De laatste dag kwamen we bij Jesper, de hengelsportwinkelier uit Fredericia, en hij toonde ons een DVD met onderwateropnamen van zeeforel… Het zou alles verklaren wat we aan theorie hadden verzonnen in de afgelopen dagen. Ze hadden voor de grap een dag lang een camera onderwater geplaatst en maar laten opnemen. Na die dag continue bij de camera gevist te hebben hadden ze een aanbeet gehad en ook eentje gevangen. De verwachtingen van die onderwateropnamen waren dus niet echt hooggestemd. Wat bleek nu. Bij het nakijken van de opgenomen film schrokken ze zich helemaal het ongans. Enkele honderden zeeforellen hadden de camera gepasseerd, vretend en niet vretend en dan toch maar één visje vangen??? Dat is dus exact zeeforelvissen!!! Ik heb het met eigen ogen gezien dat een klein visje vlak voor de neus van de zeeforel zwom en de forel taalde er niet naar! Kortom, het blijkt zo te zijn dat een zeeforel slechts enkele minuten tot maximaal enkele tientallen minuten daadwerkelijk jaagt en eet per dag. Verder kan het hem gewoon geen zak interesseren wat er om hem heen gebeurt! En dit verklaart in mijn optiek ook de complete zeeforelvisserij…

Leuke anekdote in deze was wel dat ik buiten de baai stond te vissen op een leuke plaats waar ik de vorige avond met 2 worpen gelijk een vis ving. Ik was het zat, had pijn in mijn rug en had honger. Meerdere aanbeten gemist en de frustratie begon zijn hoogtepunt te bereiken. Ik wist dat ik moest gaan stoppen om geforceerde hengelbreuk te voorkomen. Ik maakte mijn laatste worp en draaide me om. Legde de hengel over mijn schouder en liep naar de kant toe. Frank zei: “hahaha, en nu een vis erop krijgen…” Ik zeg nog tegen hem dat het niet de eerste keer zal zijn en tegelijkertijd heb ik het idee dat mijn vlieg in de planten verward is geraakt. Nog een lichte klap op de hengel bevestigt voor mij dat dit geen planten zijn maar dat een zeeforel de vlieg heeft gegrepen! Dat tref je toch maar zelden!

De zeeforel die letterlijk over de schouder gevangen werd...

We hadden dit jaar ook een beginner mee, de allereerste keer zeeforelvissen. Frank van Benthem werd het zoveelste slachtoffer van blanken. Echter… voor iemand die zoveel ervaring heeft met vliegvissen bracht hij het er beter van af dan ik dat deed in het begin, ‘with a little help from his friends’…hahahaha. Frank had na de eerste dag al zoiets van jeemig, wat is dit een taaie visserij! Toch had hij al zijn eerste aanbeten gehad en de dagen daarop werden ook gevuld met aanbeten én een dikke dreun gevolgd door een lekkere dril. Deze loste de vlieg na zich getoond te hebben in de oppervlakte.

Frank toch door de eerste aanbeten verslingerd geraakt aan het vliegvissen op de zeeforel.

Dit bracht ook weer een leuke discussie en theorie teweeg. Wimsema is van het zachte drillen, ik van het harde. ´s Avonds, na de nodige borrels en bij een heerlijk brandende kachel en kop (van de zon), zaten we zo wat te praten over de wijze van drillen en het daardoor verliezen of juist landen van vis. Een theorie die ik je niet wil onthouden omdat ik denk dat er wel degelijk wat in zit. Alhoewel ik altijd hard en snel dril om de vis niet overdreven te verzuren doet Wimsema dit altijd rustig. Zijn motivatie is dat de vis dan relatief minder stress ondervindt en niet gaat springen, en daar slaat hij de spijker wel degelijk op zijn kop! Wanneer een forel hard gedrild wordt heeft hij de neiging te gaan springen, en wanneer verlies je vaak een vis? Inderdaad, vaak tijdens het springen. Dril je hem rustig dan zwemt hij vaak rustig rond en kan je hem uiteindelijk kalm landen. Het is maar net wat je wil, maar hij heeft wel een punt. Doe er je voordeel mee. Die mafkees heeft tenslotte ook een zalm van ruim 4 kilo gevangen aan 18/100… je hebt ze ertussen zitten…

Drillen blijft een persoonlijke keus en kunst...

Ik kan niet anders zeggen dat het een leerzame week is geweest die nieuwe methoden en invalshoeken naar boven heeft gebracht. Het ene seizoen is het andere niet, blijf daarom net zolang pielen en klooien totdat je datgene vindt wat het hem doet. Doe ook dingen die compleet tegen je gevoel in druisen! Het kon wel eens de ticket zijn naar…

Lijkt het zeeforelvissen je iets? Kijk eens op de Kennismakingstrip Zeeforel website voor meer informatie!

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.