Strik blikt terug...

2009 - Een jaar van waardevolle ervaringen en nieuwe momenten…

Door Chris Strik

Het voorjaar trekt mij met Flyfever weer terug naar Funen. Een weekje klooien met de mannen op de Zeeforel. Wat in deze week de waardevolle ervaring was, was het rustig blijven als men niet in vis komt. Wel aanbeten krijgen maar keihard missen van de vis. Dan toch gaan twijfelen aan je kunsten en het materiaal.

Wel aanbeten krijgen maar keihard missen van de vis.

De uiteindelijke oplossing was het wisselen van de vlieg. Zeven aanbeten gemist sloeg om in het vangen van de eerste zeeforel die ook maar durfde te ruiken aan mijn zelfgebonden vlieg. Met een dreun van jewelste hing hij aan de lijn en de grimas van machteloosheid sloeg om in een glimlach die het teruggewonnen vertrouwen liet zien.

Met recht was ik trots de oplossing zelf te hebben verzonnen. Ik kan U verklappen dat ik alles al had overwogen tot zelfs het stoppen met vissen… zo erg kan het worden. Wat een machteloosheid!!! En het is zo simpel. Toch is mijn ervaring dat het vissen met een vlieg die je vertrouwt je hierdoor in de vis brengt.

Toch maar weer uit de doos pakken en eraan knopen.

En dan sta je te VISSEN. En gezien de aanbeten was de vlieg in eerste instantie niet de fout die ik zocht. Ik zat al in deze modus alleen de vlieg was het net niet. Na de wisseling van de gekochte vlieg naar de Hollandse garnaal was het dan eindelijk raak. Toch weer die verrekte garnaal…

Ik hoor het ze nog zeggen: ”We gaan nog even vissen en dan blazen we de aftocht, het is mooi geweest.” Nu naar de juiste plek die ik nog kende van mijn eerdere weken die ik hier was geweest en twee worpen waren genoeg om hem te verleiden om de garnaal te grijpen.

Het laatste uurtje van deze week zal mij dus ook nog lang bijblijven, een plaat van een vis komt mijn kant op. ZEEFOREL, soms toch wel lastig moet ik zeggen, maar het blijft zich lonen een week te buffelen voor zo’n mooi exemplaar.

Toch weer op die verrekte garnaal…

De maand mei staat in het teken van de Duitse rivieren. Dan ga ik steevast in mijn uppie richting ons buurland om daar een weekendje op de bruine forel te vissen. Mooie vissen om te zien en nog voorzien van de bloedzuigers op de vinnen. Lekker klooien en kletsen met andere vliegvissers die zich op en aan het water bevinden.

Machtig mooie bruine forellen.

Altijd weer leuk om ideeën en vliegen uit te wisselen. Er lopen al een aantal vissers met het Slim Strikkie in hun doos. Op deze plek ontmoette ik een Duitser die ook naar Idre (Zweden) zou gaan en vroeg om tips. Als hij het niet gevraagd had was ik er toch wel over begonnen want dat kan ik niet laten. Kan uren lullen over de schoonheid van dit gebied.

De mooie vlagzalmen, forellen, rendieren, elanden, de complete natuur enz. Eigenlijk ga je terug naar vroeger, vuurtje stoken aan de waterkant en maar loeren waar de vis zich laat zien. Vangen is een tweede zaak. Een leuke mail met bedankjes was het gevolg, schitterend. Daar doe je het voor. Een mooi moment om bij stil te staan.

Zweden is de vaste trip in juni en was weer als vanouds gezellig. Naar huis gaan wordt soms zelfs moeilijk. Hieronder een aantal momenten van ons verblijf.

Momenteel nog ruimte zat.

Ontspanning moment.

Een momentje nog en het eitje is klaar.

Het moment van genoegdoening.

Dan is het juli en het is tijd voor weer eens een nieuwe uitdaging; ZALMVISSEN. Een illusie armer en een ervaring rijker. Even een zalm gaan vangen is er niet bij, dit is een illusie. Ervaring opdoen in het werpen dat is wat je de eerste keer doet in plaats van zalmen vangen. Hoe dan ook, ik had het voor geen goud willen missen.

Dit werken met de lange lat is een ervaring op zich. Op welk moment laat ik de lijn los enz. Ook is er een heel ritueel uitgestippeld voor het omgaan met andere zalmvissers. De tweede week kreeg ik het gevoel dat ik wel eens een kans kon maken een zalm te gaan vangen. Echter al wat zich aan mijn vlieg wist te vergrijpen waren 2 forellen.

Wel hebben ze me de stuipen op het lijf gejaagd met deze actie kan ik u verklappen. Naast iemand staan die een zalm staat uit te drillen is een superervaring. Twee keer mocht ik getuige zijn van Willem zijn kunsten. Petje af voor hem, ik ben van de zelfde lengte dus daar zit het hem niet in, dat weet ik wel. Ik zal het zeker nog eens gaan proberen dat staat vast. Zo niet, dan is de reel voor Ruudjetuutje.

Compleet nieuwe ervaring.

Ik kan het eenieder aanraden het eens te gaan proberen, maar pas op voor de passie, want die ligt bij deze visserij dichterbij dan je denkt. Ik zal een voorbeeld geven. Net iets stroomopwaarts van mij op de foto komt me toch een zalm omhoog en gaat als en dolfijn terug het water in. Dan word je onrustig en ik stond dan ook compleet ontdaan voor me uit te loeren.

Ondertussen was het alweer augustus. Ik werd door Egbert uitgenodigd eens op de roofblei te gaan vissen. Weer een nieuwe uitdaging dus dat was niet aan de verkeerde gevraagd. Ook nul ervaring met deze visserij dus ik pak de rol van leerling op en kijk hoe hij het gaat. Al snel gaf deze visserij mij al te kennen dat “tijd” een factor was die je ruim moest zien.

Na enkele pogingen en wat dralen langs de waterkant dan toch maar een worpje maken. De worpen waren mijns inziens niet ver genoeg. Het volgende kwam in mijn gedachten; hier staat de stroming meer naar het midden van de rivier, dus als ik lijn geef zakt de vlieg en trekt richting het midden. Dan met kleine tikjes terug, want ook het water trekt aan de lijn.

Door dit te doen maakte de vlieg een bocht richting de kant. Een vluchtend visje? Na een paar keer dit te proberen een aanbeet en na een run van ettelijke meters een jump. JJOW!... een roofblei. Mijn geluk kon niet op. Die avond dan ook niets meer gevangen maar wel veel jongens zien draaien en jagen. Supermoment, de zalmvisserij bracht mij mijn eerste roofblei.

Mijn eerste roofblei!

Ja, je gelooft het niet, maar en zijn nog meer soorten die ik 2009 heb bejaagd en wel de Snoek. Bij dit deel van het spannende leven van Strik in de nieuwe soorten is geen foto bijgevoegd want ik wilde niet met tranen op de gevoelige plaat. Ik ben wel winnaar van het te halen aantal aanbeten zonder ook maar één snoek als gevolg. 31 December ben ik met 10 aanslagen op mijn hart het nieuwe jaar ingegaan. Wie weet wat 2010 voor mij in petto heeft voor wat betreft de snoek.

Voorlopig staat voor 2010 Denemarken weer op de planning en natuurlijk Zweden. Verder moet ik het nog zien. En uiteraard even bij de buren loeren om de eerste forellen te vangen en kijken hoe het met de vlagzalmen staat. Die hebben daar toch een aardige deuk opgelopen door onze gevleugelde collega’s.

2010 Moet het mij maar laten zien… Genieten doe ik toch!!!

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.