De 3 J’s in de Hooglanden

Door Theo Bakelaar

De 3 J’s op zoek naar die mooie junizeeforellen in de Schotse Hooglanden. Joost, Joop en Jodokus….’t Zou zomaar die 3 J’s kunnen zijn, als de laatste Jodokus zou heten… Nu gewoon eens gaan genieten met 3 vliegvisrakkers die dat mooie stukje kenden, al vele jaren, maar nu eens zonder de verantwoording van een hele groep geboekte vliegvissers. Gewoon zelf eens kijken wat die junimaand voor schoons voor ons in petto zou hebben, eigenlijk de beste tijd voor de optrekkende zeeforellen daar. Ben benieuwd!

Junizeeforel

Het plan bestond eigenlijk al een hele tijd om het eens samen te gaan doen daar en dan de Cottage te huren in juni, de zeeforellenmaand. We wisten dat de zeeforel spaarzaam aan het terugkomen was na de uitkoop van de nettenvisserij in het hoge noorden. Zou het de moeite lonen en de trek beter zijn geworden, of was het nog te vroeg om te juichen?! Met 3 man in die cottage is wel heel ideaal, niet veel gehannes om je heen, geen hele tafels met kookgedoe en weinig in de gaten te houden, niet teveel verantwoording, maar zelf heerlijk ontspannen vissen.

Heerlijk ontspannen genieten van zeeforelvisserij met z’n drietjes.

Juni is een geheel andere tijd dan september: de brem staat vol in de bloei, de avonden zijn een paar uurtjes langer om te vissen, het is langer licht en de forellen uit het Osgaig-meer trekken vaak op in de zomermaanden om zich te goed te doen aan het rijkere insectenleven langs de oevers van die Osgaig-rivier. Je kunt er nu veel meer forel verwachten dan later in het seizoen, dan trekken ze zich weer terug in het Loch Osgaig. Al met al een probeersel en spannend dus, ook een gebroederlijk vissen met goede maatjes.

De brem in de bloei, hengels gereed… en het water ziet er fishy uit…

De boottocht naar de overzijde was ’s avonds zoals gewoonlijk met rijkelijk gevulde tafel, met de lekkerste hapjes zeevruchten en al wat meer zij. Slaaphutje en een lekkere pittige wagen die veel laadvermogen had… én fijne visgabbers. Het was geen colonne-rijden geblazen, maar heerlijk relaxed naar boven tuffen, we hadden tijd… zeeën van tijd.

Rijk zeebanket aan boord.

Zondagavond tegen de klok van 18.00 uur, bereiken we de cottage en de sleutel ligt getrouw onder de deurmat te wachten. Heerlijk. De baas van het Estate krijgt een belletje met de mededeling dat we gearriveerd zijn en alles oké is. De auto werd leeggehaald en de maaltijd stond binnen een uurtje op tafel. “Hé mannen, wat denk je ervan om de hengeltjes eens op te tuigen en van die lange avond te gaan genieten aan die Osgaig?” Nu mag je op zondag niet zalmvissen daar, maar op forel bestaat die onuitgesproken wet niet. Zondags laat je de zalmen met rust.

Smullen geblazen!

Mocht je er eentje haken, dan wordt van je verwacht dat je deze terugzet, mag niet meetellen, gewoon respect hebben voor deze regel en nakomen. Onze vriend de Boxer die al jaren aan de muur hangt, was het er volkomen mee eens. Gave plaat, een gast hier in de cottage had deze getekend en hem laten liggen voor de eigenaar van de cottage. Deze plaat heeft iets, deze hond kijkt ook extra… De gedachten gaan altijd weer even terug naar mijn jeugdjaren toen wij ook zo’n kwijlende rakker hadden… mooi beest. Geloof dat we hem nog een naam gegeven hadden ook.

Prachtig getekende kwijlende rakker…

Na het snelle inrichten van onze kamertjes en verorberen van de heerlijke hap worden de hengels dan toch nog opgetuigd voor dat tripje naar die Osgaig die een dikke 10 minuten heitrappen van de cottage af ligt. Er zitten geen zalmvliegjes aan de leader, maar gewoon een dikke natte vlieg of scudje. We hebben allemaal zo ons eigen patroontje hier op die rivier en zoeken zelf een geschikte plaats uit. Meestal beginnen mijn eerste worpjes daar achter dat eilandje, alwaar het water langs 2 zijden behoorlijk wat stroming veroorzaakt. Ken dat stukje maar al te goed, een visrijk stukje dat al verschillende zalmen heeft geproduceerd, een mooi stuk dat enkele diepe gaten heeft en waar het altijd spannend is om een vlieg overheen te laten driften.

Joost heeft ook vertrouwen in dit stuk en we sluipen samen door de varens om niet teveel te verstoren. Als je daar rechtop gaat staan dan kun je het al wel schudden, je verstoort zo’n pool binnen 1 seconde. Happig en vreetgraag zijn ze zeker, maar niet gek. De eerste de beste cast drijft over de diepe spleet die daar aan de zijkant ligt van de stroming… Weet dat ie daar is, kan altijd vis verbergen, heb ik al meer meegemaakt. Nou… het is gewoon niet te geloven, maar die eerste cast stopt in zijn drift over die spleet, de lijn stopt en de hengel gaat automatisch omhoog. Kan vuil zijn of planten daar aan dat randje, maar niets is minder waar… De lijn gaat door de pool als een bezetene… Aha, dus tóch vis. Als het maar niet zo’n grilse is, want die mag onmiddellijk terug. Gek hè, die wil je nu niet haken.

Mosquito-proof in de Hooglanden.

Een hele donkere rug laat zich zien en een wat geelachtige buik daaronder. Jeetje mina man, het is een forel die zich vergrepen heeft aan die scud en nog een mooie ook! Wist niet dat ze dit formaat hadden hier in die Osgaig. Joost sprong te hulp om deze vangst vast te leggen op beeld en bewonderend hebben we de vis onthaakt en de eerste avond is van voedsel voorzien… Ja ja, echt waar, we hadden afgesproken dat we enkele vissen mee zouden nemen voor de pot deze week. Het scheelde in boodschappen doen en ook eens proeven hoe die heerlijke verse zeeforel zou smaken tijdens onze vakantie hier… Ennnuh, we hadden onze echte kok bij ons die daar goed raad mee wist.

Prachtige bruine forel op de scud.

Met bewondering hebben we staan kijken naar die mooie hap vlees, lullig misschien om zo te spreken over die mooie vis, maar we voelden ons totaal niet schuldig over deze eetbare vangst… het mag hoor. Tegen de klok van 00.00 uur was het tijd om terug te gaan met deze trofee, het was nog schemerig, licht genoeg om zonder lamp terug te lopen en ons bedje te gaan opzoeken. Het was toch een lange dag geweest zo met dat reizen en die paar uurtjes vissen. We hadden een volle week de tijd, maar ja… dit was toch ook wel erg lekker zo en we zijn toch allemaal wel een beetje verslaafd, toch?! Onsmakelijk misschien, maar onze expert heeft de vis diezelfde avond nog gefileerd en heb daar wat plaatjes van genomen… Wat een schitterend rood stuk vlees zat daar aan zeg, zelden zo mooi rood gezien. Hier doen we een gebedje voor, zeker te weten.

Magnifiek rode filets.

Tot onze beschikking hebben we de Garvie- en de Osgaig-rivier deze week, de rivieren bij uitstek voor de optrekkende Zeeforel en zeker in de maand juni. De Garvie is eigenlijk een meer met een klein stuk rivier dat heel lastig te bevissen is… Later zul je dat zien, maar dat meer is meestal de rustplaats na binnenkomst en daar wordt dan ook voornamelijk gevist. Het water is glashelder en de vis ziet je hier vrij snel, dus voorzichtigheid is hier geboden. Het Middleton-pooltje is eigenlijk een van de meest beviste delen van dit Garvie-gebeuren. Het is een pool die tegen de voet ligt van de klim naar boven, een steile klim met flinke rotsen die de weg versperren naar het hard knallend water. Deze pool temidden van rietkragen en niet zo’n beetje ook, is dus een schitterende schuilplaats voor deze vissen, om echter naar boven te kunnen gaan is het kleine smalle trekgat een must om te nemen. Deze gleuf is hooguit een dikke meter breed en stroomt flink.

De Middleton pool.

Om die sprong te wagen moeten ze er zeker van zijn, want er is geen weg meer terug om het zo maar te zeggen. Je vlieg precies in die moeilijk te bevissen gleuf plaatsen is al pittig genoeg; er zijn toch heel wat worpen voor nodig om sowieso een vis te haken. En dan die rottige bult achter je rug, die maakt het allemaal nog lastiger. Maar toch is het een van de beste plaatsen om een zeeforel te haken. De tijd dat we er zijn geeft al snel aan dat de zeeforel zo rond de 2 tot 3 pond zal liggen, deze info komt van de eigenaar van het Estate. Nou ja, helemaal niet erg hoor, denk dat je wel weet wat voor een power die mannen hebben en vooral als ze recht uit die grote zoute plas komen.

De kloof van de Garvie.

J en J vissen samen het meer en ik ga proberen om hier een visje te scoren. Verstandig is het om eerst eens een stijf kwartiertje boven op die lastige bult te gaan zitten om te zien of er vis in de pool zit. Als je rustig zit te observeren en de zon staat in de rug, dan is het mogelijk ze te zien als ze bewegen of draaien tussen de rietstengels. Je hebt geluk als de vis zich roert en zich met een kolk laat zien. Het water ingaan om een goede aanwerpplaats te hebben heeft toch ook wat om het lijf, heel voorzichtig waden scheelt je sowieso een vis denk ik. Je blijft dan gewoonlijk een minuut of 5 stilstaan zonder te casten en maakt dan rustige, precieze casts en zo maak je kans om toch een schichtige zeeforel te haken. Het liefst met een windje op die pool, dat maakt ze minder schuw.

J en J vissen samen het meer.

Een uurtje vissen is meer dan genoeg en daarna niet meer op dat stukje komen voor een dik uur, anders heb je totaal geen kans. In dat uurtje mocht ik 2 mooie ponders haken op een heel kleine double, voor mij meestal een Tail Blue and Silver of een Hairy Mary. Dat zijn nou eenmaal mijn favoriete vliegjes hier in dit landje. De aanbeten zijn snoeihard, je verbaast je over die kracht van die vissen…

En mooi dat ze zijn! Ongelofelijk!

’t Is tijd om terug te gaan naar de 2 J’s die in het grote meer vissen. De wind is eruit gegaan aldaar… Oei, dan wordt het extreem lastig om daar iets te haken. Joost en Joop hebben een enkele vis gevangen en wel op de droge kleine CDC. Gaaf zeg om te zien hoe die wat kleinere rakkers met geweld die droge vlieg van het water plukken. Van die twee zeeforellen die ik meegenomen had en die mooie bruine forel die al in de vriezer lag, waren de eerste twee dagen al voorzien van voedsel tijdens de avonddis, dus konden de volgende vissen terug.

De beurt om te ruilen en door te schuiven, zo hadden we het afgesproken, allen om de beurt die pool in het begin te bevissen. Tussen de vele rietstengels ligt een stukje open van een 10 vierkante meter, een ondiep stuk. Daar wordt nooit gevist, althans niet bij mijn weten, wat heb je er te zoeken?! Plotseling draaide er iets… Zou dat dan toch een vis zijn ? Waad voorzichtig naar dat open stuk en trek een lijntje erdoorheen… Kaboem! Vol erop! J en J kijken verbaast naar dit geheel. “Hoe kan dat nou man?!”, wordt er geroepen, “Nog nooit een vis gezien daar.” Een mooie 3-ponder was het resultaat en behoorlijk lastig om hem uit het riet te houden. Deze onbekende pool krijgt onmiddellijk de naam ‘Three pound Pool’.

Kaboem op een van m’n favorietjes.

Zo gaat hij dan ook in de boeken van het logboek in de cottage. Daar het meer wat doods lag te kijken naar die suizende vliegenlijnen, was het aardig om eens beneden te kijken daar waar de Garvie uitmond in de zee. Als het hoog water wordt is het een gave plaats om even een uurtje te gaan zitten en te kijken of dat er vis binnenkomt. Bij laag water is het bijna niet mogelijk om naar binnen te zwemmen, dit gebeurt bijna altijd met opkomend of hoog water. Zoiets van: dan is er kans op nieuwe vis die binnengekomen is op het meer en ze willen dan nog wel eens aanvallen als er een vliegje voorbijkomt. Ennn… soms zie je ze ook voorbijschieten, een heel gaaf gezicht zeg en het gaat met een enorme snelheid. Je ziet een zilveren flits gaan en dat is het, als je toevallig met je ogen knipperde op dat moment, is hij of zij al voorbij.

Zal er wat voorbij komen zoeven?

Door de steile gang naar beneden van het water is er hier altijd een enorme stroming met grote rotsblokken en uitgesleten gaten. Vergis je niet, het ziet er dan niet zo fishy uit omdat het er allemaal zo simpel uitziet… de vissen rusten toch na hun zwempartijtje op zee hier even achter zo’n steen… Broeder wees gewaarschuwd! Een paar castjes maken is hier zeker aan te raden.

Zeker een paar worpjes maken... je weet het maar nooit!

Zo, ’t is mooi geweest voor vandaag, een lekkere zonnige visdag geweest en enkele mooie vissen geland. Genoten van het heerlijke ontspannen hier aan die Garvie te zijn geweest, genoten van die twee J’s die zo lekker rustig zijn en geen haast kennen. Heerlijk om lekker ontspannen dat dineetje samen te doen met dat lekkere visje voor dat open haardje. Mooi om te zien dat het hondje met zijn poten op de bank naar ons kijkt en toch lekker niks krijgt… Sorry boy. Heerlijk om dat open haardje te laten snorren met die blokken hout. Goed om even lekker na te babbelen met elkaar. Heerlijk om een spandoek op te kunnen hangen met de navolgende tekst… Lees maar… ik ben toch de gelukkigste… ik wilde het gewoon even kwijt, er liep ergens een vrouw rond op deze aardbol waar ik helemaal gek van was… Tja dan doe je zulke dingen denk ik, gewoon, spontaan.

…

Cheers,
Theo

- terug -